Megalaimini

Megalaiminimonotypowe plemię ptaków z podrodziny pstrogłowów (Megalaiminae) w rodzinie tukanowatych (Ramphastidae).

Megalaimini
Blyth, 1852
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – pstrogłów żółtogardły (P. haemacephalus)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

dzięciołowe

Podrząd

dzięciołowce

Rodzina

tukanowate

Podrodzina

pstrogłowy

Plemię

Megalaimini

Typ nomenklatoryczny

Psilopogon pyrolophus S. Müller, 1836

Rodzaje

Zasięg występowaniaEdytuj

Plemię obejmuje gatunki występujące w orientalnej Azji[10].

MorfologiaEdytuj

Długość ciała 15–35 cm; masa ciała 26–295 g[10].

SystematykaEdytuj

EtymologiaEdytuj

  • Bucco: łac. bucca „policzek, zwłaszcza gdy jest nadęty” (nazwa Bucco pierwotnie stosowana była na określenie tukanów i pstrogłowów ze względu na ich pełne policzki)[11]. Gatunek typowy: Bucco grandis J.F. Gmelin, 1788 (= Bucco virens Boddaert, 1783); młodszy homonim Bucco Brisson, 1760 (Bucconidae).
  • Psilopogon: gr. ψιλος psilos „goły, prosty, rzadki”; πωγων pōgōn, πωγωνος pōgōnos „broda”[11].
  • Megalaima: gr. μεγας megas, μεγαλη megalē „wielki, duży”; λαιμοα laimos „gardło”[11]. Gatunek typowy: Bucco grandis J.F. Gmelin, 1788 (= Bucco virens Boddaert, 1783).
  • Buccotrogon: zbitka wyrazowa nazw rodzajów: Bucco Temminck, 1820 (pstrogłów) oraz Trogon Brisson, 1760 (trogon)[11]. Gatunek typowy: Buccotrogon torquatus Kreling, 1853 (= Psilopogon pyrolophus S. Müller, 1836).
  • Pseudobucco: gr. ψευδος pseudos „fałszywy”; nowołac. bucco „pstrogłów”, od łac. bucca „policzek, zwłaszcza gdy jest nadęty”[11]. Gatunek typowy: Psilopogon pyrolophus S. Müller, 1836.
  • Chotorea: epitet gatunkowy Bucco kotorea Temminck, 1831[a]; syngaleska nazwa Kottōruwa dla pstrogłowów[11]. Gatunek typowy: Bucco javensis Horsfield, 1821.
  • Cyanops: gr. κυανος kuanos „ciemnoniebieski”; ωψ ōps, ωπος ōpos „twarz, oblicze”[11]. Gatunek typowy: Bucco asiaticus Latham, 1790.
  • Xantholaema: gr. ξανθος xanthos „żółty, złoto-żółty”; λαιμος laimos „gardło”[11]. Gatunek typowy: Bucco philippensis J.F. Gmelin, 1788 (= Bucco haemacephalus Statius Müller, 1776).
  • Mezobucco: gr. μεζων mezōn „większy”, forma wyższa od μεγας megas „wielki”; rodzaj Bucco Temminck, 1820 (pstrogłów)[11]. Gatunek typowy: Bucco duvaucelii Lesson, 1830.
  • Geniates: gr. γενειατης geneiatēs „brodaty”, od γενειον geneion „broda, podbródek”, od γενυς genus „policzek”[11]. Nazwa zastępcza dla Chotorea Bonaparte, 1854 ze względu na puryzm.
  • Thereiceryx: gr. θερος theros „lato, gorąca pora”; κηρυξ kērux, κηρυκος kērukos „herald”[11]. Gatunek typowy: Bucco zeylanicus J.F. Gmelin, 1788.

Podział systematycznyEdytuj

Do plemienia należy jeden rodzaj z następującymi gatunkami[12]:

UwagiEdytuj

  1. Synonim M. javensis.

PrzypisyEdytuj

  1. C.J. Temminck: Manuel d’ornithologie, ou, Tableau systématique des oiseaux qui se trouvent en Europe: précédé d’une analyse du système général d’ornithologie, et suivi d’une table alphabétique des espèces. Wyd. 2. Cz. 1. Paris: Chez H. Cousin, 1820, s. lxxvii. (fr.)
  2. G.R. Gray: Appendix to A list of the genera of birds. London: Richard and John E. Taylor, 1842, s. 12. (ang.)
  3. W. Kreling. „Jahresbericht über die Wirksamkeit und den Zustand der naturforschenden Gesellschaft in Emden”. 1852, s. 20, 1852 (niem.). 
  4. M.A.P.O. Des Murs: Oiseaux. W: J.Ch. Chenu: Encyclopédie d’histoire naturelle; ou, traité complet de cette science d’après les travaux des naturalistes les plus éminents de tous les pays et de toutes les époques: Buffon, Daubenton, Lacépède, G. Cuvier, F. Cuvier, Geoffroy Saint-Hilaire, Latreille, De Jussieu, Brongniart, etc.. Cz. 2. Paris: Maresq, 1853, s. 13, 23. (fr.)
  5. a b c Ch.L. Bonaparte. Conspectus Volucrum Zygodactylorum. „Ateneo Italiano”. 2, s. 127, 1854 (łac.). 
  6. G.E. Shelley. On some new Genera and Species of the Family Capitonidae. „Ibis”. Sixth Series. 1, s. 477, 1889 (ang.). 
  7. F. Heine & A. Reichenow: Nomenclator Musei Heineani Ornithologici; Verzeichniss der Vogel-Sammlung des Kgl. Oberamtmanns Ferdinand Heine. Berlin: R. Friedländer & Sohn, 1882–1890, s. 225. (niem.)
  8. W.T. Blanford. On some Genera of Oriental Barbets. „Ibis”. Sixth Series. 5, s. 237, 1893 (ang.). 
  9. S. Müller. Aanteekeningen, over de natuurlijke gesteldheid van een gedeelte der westkust en binnenlanden van Sumatra; met bijvoeging van eenige waarnemingen en beschrijvingen van verscheidene , op dit, en andere Sunda — eilanden voorkomende dieren. „Tijdschrift voor Natuurlijke Geschiedenis en Physiologie”. 2, s. 339, 1835 (niderl.). 
  10. a b D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette: Asian Barbets (Megalaimidae), version 1.0.. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.megala2.01. [dostęp 2020-10-07]. (ang.)  
  11. a b c d e f g h i j k Etymologia za: The Key to Scientific Names, J.A. Jobling (red.), [w:] Birds of the World [online], S.M. Billerman et al. (red.), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca (ang.).
  12. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Megalaimini Blyth, 1852 (Wersja: 2020-05-18). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-10-07].