Otwórz menu główne

Mieczysław Brahmer

polski romanista

Mieczysław Brahmer (ur. 26 stycznia 1899 w Krakowie[1][2], zm. 31 sierpnia 1984 w Warszawie) – polski romanista, znawca literatury włoskiej, francuskiej i polskiej oraz teatru, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk.

Mieczysław Brahmer
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1899
Kraków
Data i miejsce śmierci 31 sierpnia 1984
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Wojskowy na Powązkach
Edukacja Uniwersytet Jagielloński
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Wydział Wydział
Stanowisko profesor
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Nagrobek Mieczysława Brahmera

ŻyciorysEdytuj

Syn Józefa. Studiował filologię romańską i polską na Uniwersytecie Jagiellońskim, następnie odbywał studia uzupełniające w Paryżu i we Włoszech, a w latach 30. był lektorem języka polskiego na uniwersytecie w Rzymie.

W 1931 habilitował się na UJ, a w 1939 został profesorem literatury włoskiej na UW i, poza okresem okupacji, do końca życia związał się ze stołeczną uczelnią.

Współpracował z redakcją jednego z najważniejszych miesięczników okresu międzywojennego - "Przeglądu Współczesnego", był jego sekretarzem redakcji i zastępcą redaktora naczelnego.

W latach 1939–1945 uczestniczył w tajnym nauczaniu szkół średnich i wyższych w Dębicy, Ropczycach i Krakowie.

Po powrocie w 1945 do Warszawy został kierownikiem Katedry Filologii Romańskiej UW, do 1949 był równocześnie profesorem filologii romańskiej UJ. Wykładał też w Państwowych Wyższych Szkołach Teatralnych w Krakowie i Warszawie.

W Towarzystwie Naukowym Warszawskim pełnił funkcję sekretarza Wydziału I i redaktora naczelnego wydawnictw. Od 1958 był członkiem korespondentem, od 1964 członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk[3], a także przewodniczącym Komitetu Neofilologicznego PAN, redagował "Kwartalnik Neofilologiczny". Był także członkiem wielu zagranicznych (w tym włoskich i francuskich) towarzystw naukowych.

Wieloletni członek zarządu i rady nadzorczej Stowarzyszenia Mieszkaniowego Spółdzielczego Profesorów UW.

Był znakomitym komparatystą i eseistą, mistrzem portretu literackiego i autorem studiów krytycznoliterackich publikowanych przez prawie pół wieku w "Roczniku Literackim". Interesował się literaturą renesansu i baroku, zdobył uznanie w Polsce i za granicą jako znawca dramatu europejskiego, głównie francuskiego i włoskiego.

Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1954)[4]. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 39C-3-9)[5].

PrzypisyEdytuj