Mikołaj Gomólicki
Mikołaj Gomólicki (ur. 19 marca 1884 w Mińsku Litewskim, zm. 2 lipca 1944 w Janaszowie) – pułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego.
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby |
do 1933 |
Siły zbrojne | |
Jednostki |
1 Pułk Artylerii Polowej |
Stanowiska |
dowódca dywizjonu artylerii |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Życiorys
edytujUrodził się 19 marca 1884 roku w Mińsku Litewskim[1] . Podczas I wojny światowej został oficerem artylerii formowanej Armii Polskiej we Francji. 28 listopada 1918 roku, w stopniu majora, został dowódcą III grupy (dywizjonu) 1 pułku artylerii polowej. 2 kwietnia 1919 roku przejął od płk. Władysława Junga dowództwo 1 pułku artylerii polowej, który 1 września został przemianowany na 13 Kresowy pułk artylerii polowej.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 41. lokatą w korpusie oficerów artylerii[2]. Dowództwo pułku w Równem sprawował ponad sześć lat[3][4]. Z dniem 9 lutego 1925 roku został odkomenderowany na dwumiesięczny kurs dla wyższych dowódców artylerii przy generalnym inspektorze artylerii[5]. 2 października 1925 roku został przeniesiony do Szefostwa Artylerii Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu na stanowisko zastępcy szefa[6]. W 1926 roku komórka organizacyjna, w której pełnił służbę została wyłączona ze składu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII i przemianowana na 7 Okręgowe Szefostwo Artylerii. Pułkownik Gomólnicki zachował w nim stanowisko zastępcy szefa[7]. 22 marca 1929 roku został mianowany szefem 7 Okręgowego Szefostwa Uzbrojenia w Poznaniu[8]. Później został przeniesiony do korpusu oficerów uzbrojenia. 26 marca 1931 roku został przeniesiony do Szkoły Zbrojmistrzów w Warszawie na stanowisko komendanta[9][10]. Z dniem 31 marca 1933 roku został przeniesiony w stan spoczynku, a na stanowisku komendanta szkoły zastąpił go podpułkownik Karol Błaszkowicz[11]. Zmarł 2 lipca 1944 roku w Janaszowie, w gminie Kłomnice[1] .
Mikołaj Gomólicki był żonaty z Marią Anielą z Siemiątkowskich (ur. 6 maja 1888)[1] .
9 września 1996 roku został patronem 13 Kostrzyńskiego pułku artylerii.
Ordery i odznaczenia
edytujPrzypisy
edytuj- ↑ a b c Siemiątkowscy ↓.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 185.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 739, 813.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 660, 736.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 20 lutego 1925 roku, s. 83.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 98 z 2 października 1925 roku, s. 533.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 429, 447.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 22 marca 1929 roku, s. 100.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 112.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 295, 825.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 31 grudnia 1932 roku, s. 469.
Bibliografia
edytuj- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Informacje o rodzinie Siemiątkowskich. Wielkopolskie Towarzystwo Genealogiczne GNIAZDO, 2017. [dostęp 2017-09-12]. (pol.).