Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożej i św. Ambrożego z Optiny w Szamordinie

Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożej i św. Ambrożego z Optiny – żeński stauropigialny monaster we wsi Szamordino między Kozielskiem a Kaługą, na terytorium eparchii kałuskiej i borowskiej.

Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożj i św. Ambrożego z Optiny
Казанская Амвросиевская пустынь в Шамордино
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Rosja
Obwód  kałuski
Miejscowość Szamordino
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Rodzaj klasztoru monaster
Eparchia stauropigia
Ihumenia Sergia (Szczerbakowa)[1]
Klauzura nie
Typ monasteru żeński
Obiekty sakralne
Sobór Kazańskiej Ikony Matki Bożej
Cerkiew św, Ambrożego z Optiny
Założyciel klasztoru Ambrożyna (Kluczariewa), Zofia (Bołotowa)
Styl bizantyjsko-ruski
Materiał budowlany cegła, kamień
Data budowy lata 80. XIX wieku
Data zamknięcia 1922
Data reaktywacji 1990
Położenie na mapie obwodu kałuskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu kałuskiego
Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożj i św. Ambrożego z Optiny
Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożj i św. Ambrożego z Optiny
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożj i św. Ambrożego z Optiny
Monaster Kazańskiej Ikony Matki Bożj i św. Ambrożego z Optiny
Ziemia54°09′36″N 35°52′05″E/54,160000 35,868056

HistoriaEdytuj

Inicjatorką powstania żeńskiego klasztoru była mniszka Ambrożyna (Kluczariewa), uczennica duchowna starca Ambrożego z Optiny, która postanowiła założyć w Szamordinie zakład dobroczynny prowadzony przez wdowy i panny pragnące połączyć służbę Bogu z pomocą najuboższym. Ambrożyna zmarła w 1881, na trzy lata przed formalnym uznaniem wspólnoty za monaster-pustelnię. Pierwszą przełożoną monasteru została inna uczennica późniejszego świętego schimnicha Ambrożego – schimniszka Zofia (Bołotowa). Do swojej śmierci Ambroży pozostawał spowiednikiem i opiekunem duchowym sióstr; następnie funkcję tę przejął kolejny ze starców Pustelni Optyńskiej mnich Anatol. Na początku XX wieku wspólnotę szamordińską tworzyło już ok. 800 zakonnic, które zajmowały obszerny kompleks budynków przeznaczonych do modlitwy i pracy, ufundowany przez moskiewskiego kupca S. Pierłowa. Na przełomie XIX i XX stulecia był to jeden z najważniejszych rosyjskich klasztorów żeńskich, obok wspólnot w Diwiejewie i Leuszynie[2].

W 1922 z polecenia rządu radzieckiego klasztor został zamknięty, zaś mniszki zmuszono do zamieszkania osobno w Kozielsku lub innych miastach. Wiele z nich za czynne głoszenie wiary zostało następnie wywiezionych do łagrów. Monaster został reaktywowany w 1990, sześć lat później patriarcha Aleksy II ponownie poświęcił cerkiew św. Ambrożego, zaś w 2005 – główny sobór klasztorny pod wezwaniem Kazańskiej Ikony Matki Bożej.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj