Monaster Opieki Matki Bożej w Suzdalu

Monaster Opieki Matki Bożej – żeński klasztor prawosławny w Suzdalu, w eparchii włodzimierskiej.

Monaster Opieki Matki Bożej
Покровский монастырь
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. 3310144000
Ilustracja
Widok na główny sobór monasteru
Państwo  Rosja
Obwód  włodzimierski
Miejscowość Coat of Arms of Suzdal (Vladimir oblast).png Suzdal
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Rodzaj klasztoru monaster
Eparchia włodzimierska
Ihumenia Zofia (Komarowa)[1]
Klauzura nie
Typ monasteru żeński
Obiekty sakralne
Sobór Opieki Matki Bożej
Cerkiew Poczęcia Matki Bożej
Cerkiew Zwiastowania
Data budowy po 1364
Data zamknięcia po 1917
Data reaktywacji 1992
Położenie na mapie obwodu włodzimierskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu włodzimierskiego
Monaster Opieki Matki Bożej
Monaster Opieki Matki Bożej
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Monaster Opieki Matki Bożej
Monaster Opieki Matki Bożej
Ziemia56°25′46″N 40°26′12″E/56,429444 40,436667
Strona internetowa klasztoru

Monaster został założony w 1364[2]. Pierwszy kompleks budynków klasztornych był w całości zbudowany z drewna; żadne jego elementy nie przetrwały[2]. W XVI wieku wielki książę moskiewski Wasyl III przekazał monasterowi znaczne dary pieniężne, co pozwoliło na wzniesienie jego głównego soboru, bramy wjazdowej z cerkwią nadbramną, dzwonnicy, prawdopodobnie również budynku mieszkalnego i muru[2]. Ten sam władca zmusił do złożenia wieczystych ślubów zakonnych swoją żonę Salomonidę Saburową, uznając ją za niezdolną do urodzenia potomka. Salomonida, jako mniszka Zofia, zamieszkała właśnie w monasterze Opieki Matki Bożej w Suzdalu[2]. Wśród kobiet zmuszonych do zamieszkania w tym klasztorze były również córka Iwana III, Eupraksja, żona Władimira Starickiego, jedna z żon Iwana Groźnego Anna Wasilszczykowa, druga żona Wasyla Szujskiego Maria oraz żona Piotra I Eudoksja Łopuchina[2].

Główną świątynią monasterską jest wzniesiony w latach 1510–1514 sobór Opieki Matki Bożej, zbudowany na miejscu wcześniejszej, drewnianej świątyni. Wielokrotnie przebudowywany, w 1962 odzyskał wygląd z okresu bezpośrednio po ukończeniu budowy[2]. Od strony północno-zachodniej do obiektu przylega wznoszona w XVI–XVII w. dzwonnica[2]. Wjazd na teren klasztoru prowadzi przez bramę z cerkwią Zwiastowania, powstałą w okresie 1510–1518[2]. Trzecią świątynią monasterską jest cerkiew-refektarz Poczęcia Matki Bożej, wzniesiona po 1551 na polecenie Iwana Groźnego na miejscu starszej, drewnianej budowli sakralnej[2]. Zespół budynków mieszkalnych i gospodarczych klasztoru powstał w XVII i XVIII stuleciu[2].

W okresie radzieckim w klasztorze powstał hotel „Pokrowskaja”. Działał on do 2008[2]. Sam monaster został reaktywowany w 1992 i obecnie jest on jedną z żeńskich wspólnot monastycznych eparchii włodzimierskiej[3].

PrzypisyEdytuj