Otwórz menu główne

Montreal Manic

kanadyjski klub piłki nożnej

Montreal Manic – nieistniejący już kanadyjski klub piłkarski z Montrealu w prowincji Quebec. Drużyna występowała w lidze NASL, a jego domowym obiektem był Stadion Olimpijski, natomiast halowa drużyna swoje mecze domowe rozgrywała w hali Forum de Montréal. Zespół istniał w latach 1981-1983.

Montreal Manic / Manic de Montréal
Przydomek The Manic / Le Manic
Barwy biało-niebieskie
Data założenia 1981
Data rozwiązania 1983
Liga NASL
Adres Montreal
Quebec
Kanada
Stadion Stadion: Stadion Olimpijski - 66,308
Hala: Forum de Montréal
Właściciel Molson Brewery
Prezes Kanada Roger Samson
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe

HistoriaEdytuj

Klub został założony w 1981 roku jako kontynuator tradycji Philadelphia Fury i jest drugim po Montreal Olympique klubem piłkarskim w tym mieście. W sezonie 1981 klub zajął 2. miejsce w Dywizji Wschodniej i awansował do fazy play-off, gdzie w pierwszej rundzie wygrał rywalizację z Los Angeles Aztecs (5:3, 2:3, 2:1 (p.d.)) i awansował do ćwierćfinału, w którym przeciwnikiem był Chicago Sting Rywalizację tą Montreal Manic przegrał (3:2, 2:4, 2:4) i odpadł z rozgrywek. Podczas pierwszego meczu tych zespołów, dnia 2 września 1981 roku, padł rekord frekwencji na meczach Montreal Manic - 58,542[1].

W sezonie 1982 klub również zajął 2. miejsce w Dywizji Wschodniej i awansował do fazy play-off, gdzie zespół odpadł już w pierwszej rundzie po porażce w rywalizacji z Fort Lauderdale Strikers (3:2 (p.d.), 0:1 (p.d.), 1:4), jednak sezon 1983 był najlepszym w historii, najpierw po porażce 4:5 pod dogrywce z Tampa Bay Rowdies zespół zdobył halowe wicemistrzostwo ligi NASL, a następnie zespół zajął 4. miejsce w Dywizji Wschodniej i awansował do fazy play-off, gdzie przeciwnikiem w pierwszej rundzie był naszpikowany gwiazdami New York Cosmos, w którym to zespół z Montrealu wygrał rywalizację (2:3, 0:1 (k. 2:3)), co byłą największą sensacją rozgrywek, jednak w półfinale zespół przegrał rywalizację z późniejszym mistrzem ligi - Tulsa Roughnecks (1:2, 1:0, 0:3) i odpadł z rozgrywek. Jednak po zakończeniu sezonu 1983 z powodu coraz niższych frekwencji na meczach klub został rozwiązany.

W swojej książce pt. Soccer in a Football World historyk północnoamerykańskiej piłki nożnej Dave Wangerin przypisuje upadek klubu po deklaracji właścicieli klubu - Molson Brewery, którzy chcieli zbudował drużynę pod nazwą Team Canada na sezon 1984[2]. Nowy kierunek zespołu miał zakładać sprowadzenie zagranicznych zawodników w celu rozwoju kanadyjskiej piłki nożnej. Ponieważ jakość kreowania talentów na skalę światową w tej dyscyplinie sportu była, kibicom klubu pojawiła się perspektywa spadku jakości zespołu w sezonie 1984[3].

Co najwazniejsze, zespół miał mieć rzekomo kłopoty finansowe pomimo tego, iż był jednym z najlepszych zespołów w lidze. Jednak raporty finansowe wskazuje straty 7 milionów dolarów amerykańskich w ciągu dwóch ostatnich sezonów. Prezes klubu, Roger Samson szukał strat w złej jakości stadionu, zbyt wysokich czynszów, zysków z koncesji Montreal Expos, brak umów telewizyjnych, a także średniej frekwencji na meczach nieprzekraczającej 20.000 widzów[4].

Sezon po sezonieEdytuj

Sezon Liga Z P Pkt Sezon Playoff Śr. frekwencja
1981 NASL 15 17 141 2.miejsce, Dywizja Wschodnia Ćwierćfinał 23,704
1981-82 Halowa NASL 9 9 1.miejsce, Dywizja Wschodnia Pierwsza runda
1982 NASL 19 13 159 2.miejsce, Dywizja Wschodnia Pierwsza runda 21,348
1983 Halowa NASL 5 3 53 1.miejsce, Grand Prix Finalista 6,972
1983 NASL 12 18 124 4.miejsce, Dywizja Wschodnia Półfinał 9,910

OsiągnięciaEdytuj

Halowa NASLEdytuj

Nagrody indywidualneEdytuj

Król strzelców halowego NASL

Bramkarz halowego NASL

Obrona halowego NASL

Jedenastka Sezonu NASL

Jedenastka Dublerów Sezonu NASL

Jedenastka Sezonu Halowego NASL

Canadian Soccer Hall of Fame[5]

US Soccer Hall of Fame[6]

Indoor Soccer Hall of Fame[7]

TrenerzyEdytuj

PiłkarzeEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Les anciens du Manic appuient l'Impact [data dostępu: 2012-02-16] (fr.)
  2. Dave Wangerin: Soccer in a Football world: The Story of America's Forgotten Game. Temple University Press, 2008. ISBN 1-59213-885-3.
  3. Le Manic, c'est fini [data dostępu: 1983-02-08] (fr.)
  4. Manic Depression [data dostępu: 2015-10-14] (ang.)
  5. Hall of Fame (ang.)
  6. US Soccer Hall of Fame Membership (ang.)
  7. Hall Of Fame Classes (ang.)
  8. Sports New York Times [data dostępu: 1982-09-10] (ang.)
  9. Thursday's Sports Transactions [data dostępu: 1982-09-09] (ang.)

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj