Otwórz menu główne

Cosmos Nowy Jork (ang. The New York Cosmos) – amerykański klub piłkarski z siedzibą w Nowym Jorku i jego okolicach. Istniejący w latach 1971–1985. Pięciokrotny zwycięzca North American Soccer League. W Cosmosie grali Carlos Alberto Torres, Pelé, Franz Beckenbauer, Giorgio Chinaglia, Johan Neeskens oraz wiele innych gwiazd światowego formatu, dzięki temu klub w czasach istnienia stał się grającą „Galerią Sław”.

New York Cosmos
Pełna nazwa The New York Cosmos
Przydomek The Mos
The Cosmos
Maskotka Królik Bugs[1]
Barwy               
Data założenia 1971
Data rozwiązania 1985
Liga North American Soccer League (1971–1984)
Adres New York Cosmos LLC75 Greene Street
2nd Floor New York
NY 10012
Stadion Yankee Stadium (1971,1976)
Hofstra Stadium (1972-73)
Downing Stadium (1974-75)
Giants Stadium (1977-84)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa
Ten artykuł dotyczy amerykańskiej drużyny piłkarskiej istniejącej w latach 1971-1985. Zobacz też: New York Cosmos (2010).

W 2009 roku prawa do nazwy, herbu i tradycji Cosmosu nabył Angielski deweloper Paul Kemsley. Cena transakcji nie została ujawniona[2].

1 sierpnia 2010 r. podczas turnieju (Copa NYC) zorganizowanego na Flushing Meadows – Corona Park, ogłoszono reaktywację klubu, Prezydentem Honorowym Cosmosu Nowy Jork został Brazylijczyk Pelé[3]. Nowy klub przyjął również nazwę New York Cosmos.

HistoriaEdytuj

PowstanieEdytuj

Klub został założony w 1971 roku przez dwóch Amerykanów tureckiego pochodzenia: Ahmeta Erteguna, współzałożyciela wytwórni płytowej Atlantic Records, i jego brata Nesuhi Erteguna, przy wsparciu finansowym Steve’a Rossa, właściciela Warner Brothers – dominującej spółki Warner Communications. Dzięki tak silnemu wsparciu finansowemu Cosmos Nowy Jork stał się najbogatszym klubem na świecie w czasach swojego istnienia. Jednocześnie pozwoliło to w późniejszym czasie na ściągnięcie Brazylijczyka Pelégo oraz Niemca Franza Beckenbauera.

Pomysłodawcą nazwy „Cosmos” był Anglik Clive Toye pierwszy dyrektor generalny Cosmosu. Inspiracją do powstania nazwy był przydomek drużyny New York Mets, która w skrócie nazywana jest drużyną „Metropolitów”. Clive Toye poszedł o krok dalej, przekształcając skrót na: „Cosmopolitów” a później na „Cosmos”. Nesuhi Ertegun proponował „New York Blues”, jednak w ogłoszonym później konkursie na nazwę klubu wybrano nazwę: The New York Cosmos[4].

NASL (1971-1984)Edytuj

Klub swoją rywalizację w North American Soccer League rozpoczął w 1971 roku, NASL powstało w 1968 r. Pierwszym zawodnikiem, który został zakontraktowany był Anglik Gordon Bradley[5], były piłkarz New York Generals, Bradley został grającym trenerem, stanowisko piastował do 1975 roku. W pierwszym sezonie Cosmos rozgrywał swoje mecze na Yankee Stadium i zajął drugie miejsce w sezonie zasadniczym dywizji północnej, odpadając w półfinale rozgrywek. W tym samym sezonie, młody napastnik z Bermudów, Randy Horton po strzeleniu 16 bramek i zdobyciu 37 punktów, otrzymał nagrodę Rookie of the Year[6].

Po przeprowadzce na Hofstra Stadium w 1972 roku, Cosmos zdobył mistrzostwo kraju, pokonując 2:1 w finale play-off drużynę St. Louis Stars, finał rozegrano na Yankee Stadium. Randy Horton został królem strzelców i otrzymał nagrodę Most Valuable Player, za strzelenie 9 bramek i zdobycie 22 punktów w 14 meczach sezonu zasadniczego i 2 meczach play-off.


W 1973 roku Cosmos zajął, drugie miejsce w sezonie zasadniczym dywizji wschodniej, odpadając w półfinale fazy play-off. W 1974 roku Cosmos przeniósł się ponownie, osiedlając się na Downing Stadium. W pierwszym roku po przenosinach, drużyna zajęła ostatnie miejsce w sezonie zasadniczym dywizji północnej, nie kwalifikując się do fazy play-off. Po zakończeniu sezonu Randy Horton, który dotychczas zdobył najwięcej bramek dla Cosmosu, został sprzedany do Washington Diplomats.

Era PelégoEdytuj

Po dwóch nieudanych sezonach Steve Ross postanowił sprowadzić do Cosmosu kogoś wielkiego, kogoś kto mógłby posłużyć jako fundament do zbudowania wielkiego zespołu, wybór padł na Pelégo. W dniu 10 czerwca 1975 r. Pelé dołączył do Cosmosu, rocznie zarabiał 1 400 tysięcy dolarów, wynagrodzenie ogromne dla sportowca w tym czasie[7]. Umowa została uznana za „transfer stulecia”. Poza tym podpisał cztery inne kontrakty, na wykorzystywanie jego wizerunku, za każdy z nich rocznie dostawał 1 milion dolarów. Jego przybycie do Cosmosu wzbudziło spore zainteresowanie mediów, pierwszy mecz rozegrał przeciwko Dallas Tornado w Nowym Jorku. Mecz był transmitowany do 22 krajów, na miejscu obecnych było ponad 300 dziennikarzy z całego świata.

Pomimo „transferu stulecia”, Cosmos zajął trzecie miejsce w sezonie zasadniczym dywizji północnej, nie kwalifikując się do fazy play-off to było za mało, oczekiwania właścicieli były dużo większe. W 1976 roku Gordon Bradley został zastąpiony przez innego Anglika, Kena Furphy’a. Do zespołu dołączył Włoch, były zawodnik S.S. Lazio Giorgio Chinaglia, który wraz z Pelé utworzył linię ataku. W przeciwieństwie do wielu zagranicznych gwiazd jakie przychodziły do zespołów w NASL, Chinaglia podpisał kontrakt w sile wieku, mając 29 lat. Przychodząc do Cosmosu postawił sobie cel: chciał grać w nim do końca swojej kariery, zdobywając rekordową liczbę bramek i punktów nie tylko dla Cosmos, ale w całej lidze.

 
Edson Arantes do Nascimento „Pelé”

Przyjście Pelégo i Chinaglii spowodowało wzrost frekwencji na stadionie, w związku z tym w 1976 roku klub przeniósł się ponownie na Yankee Stadium. Dzięki wzmocnieniu poprawiły się też wyniki sportowe, Cosmos w sezonie 1976 doszedł do półfinału fazy play-off. W 1977 roku, Cosmos Nowy Jork, przeniósł się do East Rutherford w stanie New Jersey, gdzie powstał nowy obiekt Giants Stadium, jednocześnie z nazwy klubu znikł człon „New York”. Od tej pory do końca 1978 roku, klub grał pod nazwą „Cosmos”, nie używając nazwy geograficznej.

Bradley powrócił jako trener w 1977 r. zajął miejsce Furphy’a, odszedł po połowie sezonu. W jego miejsce zatrudniony został, urodzony w RPA, były piłkarz m.in. Sampdorii i Interu Mediolan, Eddie Firmani.

Pelé ostatni mecz w zawodowej rozegrał 1 października 1977 r. przed tłumem kibiców na Giants Stadium. Mecz transmitowany był w kraju i świecie, w pierwszej połowie grał w barwach Cosmosu, a drugą połowę w barwach Santosu, Cosmos wygrał 2:1.

Tymczasem do drużyny dołączyli rodak Pelégo, były kapitan Brazylii, Carlos Alberto Torres, były kapitan Niemiec Franz Beckenbauer, oraz Jugosłowianin Vladislav Bogićević i Włoch Giuseppe Wilson, uczestnicy Mistrzostw Świata z 1974 roku. Cosmos Nowy Jork zdobył tytuły mistrzowskie w 1977, 1978 i 1980.

Meczu play-off z Tampa Bay w 1977 roku, przyciągnął rekordową liczbę kibiców 77 691, średnia frekwencja regularnie na meczach Cosmosu wynosiła ponad 40 000, była zdecydowanie najwyższa w NASL. Cosmos zdominował ligę pod względem sportowym i komercyjnym. Firmani został zwolniony w 1979 r., jak twierdził po kłótni z Chinaglią. Zastąpił go jego asystent Ray Klivecka, stając się pierwszym trenerem amerykańskiego pochodzenia w historii klubu. Po sezonie zastąpiony został przez sobą są Júlio Mazzei.

Upadek Cosmosu i NASLEdytuj

Wszystko to co zostało uczynione dla promocji piłki nożnej za czasów Pelégo zostało zaprzepaszczone. Po odejściu Pelégo na emeryturę, nie było już gwiazdy na tym samym poziomie. Spadła frekwencja, oraz popularność, liga straciła zainteresowanie ze strony mediów. Prowadzone rozmowy ze stacją ABC, na transmisje z ligi zakończyły w 1980 roku fiaskiem. Finał Soccer Bowl w 1981 roku był pokazany jako retransmisja. Wszystkie podpisane dotychczas umowy Franchisingowe z zespołami NASL przestały być opłacalne, ostatecznie ligę rozwiązano w 1984 roku.

W międzyczasie Cosmos miał sporo własnych problemów finansowych. Klub był uzależniony od spółki Warner Communications, dzięki której udało się przyciągnąć znanych zagranicznych graczy. Na początku 1980 roku, Warner Communications, stał się głównym celem australijskiego magnata Ruperta Murdocha, który chciał odkupić koncern. Ostatecznie próba kupienia Warner Communications nie powiodła się, zaś Warner sprzedał kilka swoich aktywów, w tym Atari i Global Soccer, Inc, spółki zależne, które działały dla Cosmosu.

Global Soccer Inc. kupił Giorgio Chinaglia, a tym samym przejął kontrolę nad klubem. Jego zespół nie miał jednak takiego kapitału, by móc utrzymać drogie kontrakty podpisane przez Warner Communications, w wyniku tego wiele gwiazd odeszło, bądź zostali sprzedani. Swój ostatni mistrzowski tytuł klub zdobył w 1982 roku. W 1984 roku klub nie zakwalifikował się po raz pierwszy od 1975 roku do fazy play-off. Był to ostatni sezon NASL.

MISL (1984-1985)Edytuj

Cosmos próbował funkcjonować jako niezależny zespół, podejmując rywalizację w Major Indoor Soccer League. W sezonie 1984/85 po rozegraniu 33 meczów, klub wycofał się z rozgrywek, bez dokończenia sezonu z powodu niskiej frekwencji. Ostatecznie drużyna seniorów została zlikwidowana w 1985 roku. W jej miejsce powstała organizacja szkoląca młodzież z siedzibą w Ramapo College w Mahwah, w stanie New Jersey. Organizacją kierował Peppe Pinton były dyrektor generalny Cosmosu[8].

Peppe Pinton przejął prawa własności do nazwy, herbu oraz tradycji Cosmosu. Pod banderą Cosmos Soccer Camps funkcjonowała organizacja szkoląca młodzież przez ponad trzy dekady. Pinton próbował w ten sposób uchronić przed zapomnieniem spuściznę Cosmosu Nowy Jork.

Odrodzenie (2010 – obecnie)Edytuj

Nazwa Cosmos była bardzo dobrze znana, nawet po upadku klubu. Wraz ze wzrostem popularności Major League Soccer (MLS), Pinton zaczął lobbować na rzecz kosmosu Peppe Pinton. Razem z Giorgio Chinaglia, podejmowali liczne próby reaktywacji Cosmosu, bezskutecznie. Pinton chciał sprzedać prawa do Cosmosu wierząc, że w MLS zespół się odrodzi. Tym bardziej, że MLS miało odziedziczyć historię (NASL), do czego jednak nie doszło.

Stare kluby z (NASL) takie jak San Jose Earthquakes, Seattle Sounders i Vancouver Whitecaps postanowiły ubiegać się o licencję na występy w MLS, w wyniku tego Pinton postanowił sprzedać prawa własności.

„Daily Mail”, brytyjski dziennik, poinformował pod koniec sierpnia 2009 r., że Pinton sprzedał nazwę i prawa do Cosmosu Paulowi Kemsleyowi, byłemu wiceprzewodniczącemu Tottenhamu Hotspur. Do grupy Kemsleya dołączył biznesmen Terry Byrne oraz Rick Parry.

1 sierpnia 2010 r. Pelé poinformował o reaktywacji klubu. Słynny Brazylijczyk został Prezydentem Honorowym Cosmosu Nowy Jork, a nowy klub przyjął taką samą nazwę, jak swój pierwowzór – New York Cosmos.

Wpływ Cosmosu na rozwój piłki nożnej w USAEdytuj

Kiedy Pelé przybył do Cosmos w 1975 roku, piłka nożna umierała powolną, bolesną i w dużej mierze niezauważalną śmiercią. Piłka nożna to sport, który generalnie, nie był poważnie brany pod uwagę przez większość amerykańskich mediów. Podpisanie przez Cosmos Nowy Jork kontraktu z Pelé, zwiększyło diametralnie zainteresowanie, w samym klubie z pięciu pracowników liczba zwiększyła się do ponad pięćdziesięciu, by nadążyć w kontaktach z mediami. Zwiększyła się liczba zleceń na bilety. Przyjazd Brazylijczyka całkowicie odwrócił losy nie tylko Cosmosu, ale całej North American Soccer League. W końcu piłka nożna stała się, realną alternatywą dla koszykówki, bejsbolu i futbolu amerykańskiego. Jednocześnie Cosmos stał się, najbardziej ekscytującym zespołem w świecie piłki nożnej.

Cosmos Nowy Jork był flagowym zespołem w (NASL). Pierwszy raz połączono piłkę nożną z show biznesem, stało się to dzięki Warner Communications. Po podpisaniu kontraktu przez Pelégo, za przykładem poszło wielu innych europejskich i południowoamerykańskich piłkarzy, do Stanów Zjednoczonych przybyli grać m.in. George Best i Johan Cruyff do Los Angeles Aztecs, Carlos Alberto Torres do Cosmos Nowy Jork, Kazimierz Deyna do San Diego Sockers i wielu innych.

Cosmos podróżował po całej Ameryce oraz świecie rozgrywając mecze towarzyskie z różnymi znanymi zespołami, drużyna Cosmosu podróżowała niczym jak zespół Rolling Stones. W Nowym Jorku klub zgromadził liczne grono zwolenników wśród celebrytów. Zawodnicy Cosmosu byli częstymi bywalcami, najpopularniejszego i najbardziej ekskluzywnego klubu nocnego, który mieścił się przy West 54th Street na ManhattanieStudio 54. Chociaż piłka nożna wcześniej, była ignorowana przez amerykańską prasę od tej pory, ostatnie strony były już zarezerwowane tylko dla Cosmosu.

„Czasami w szatni myślę, że jestem w Hollywood” – mawiał Franz Beckenbauer o atmosferze panującej wokół Cosmosu.

Tak szybko jak Pelé zapoczątkował rozwój piłki nożnej w USA, tak szybko nastąpił początek końca. Po odejściu Pelé na emeryturę w 1977 roku, pułap wynagrodzenia zmalał, a zawodnicy przyciągnięci wysokimi zarobkami do Ameryki, zaczęli powracać do lig europejskich. NASL rozpadła się jak domek z kart pod koniec 1984 r. i nie została zastąpiona przez nową profesjonalną ligę, aż do 1996 roku, gdy wystartowała Major League Soccer.

W 2006 roku, ukazał się pełnometrażowy dokument o Cosmosie i jego wpływie na rozwój piłki nożnej w USA. Nazywany: Once in a Lifetime: The Extraordinary Story of the New York Cosmos. Film z narratorem Mattem Dillonem, w filmie zawarte są ciekawe wywiady z wieloma graczami i osobistościami związanymi z Cosmosem[4].

BarwyEdytuj

 
Koszulka Cosmosu Nowy Jork

Kiedy zespół powstawał w 1971 roku, dyrektor Cosmosu Clive Toye wybrał kolor zielony i żółty narodowe barwy Brazylii. Wybierając barwy Brazylii była to część strategii, aby zwabić Pelégo, do Stanów Zjednoczonych. Początkowo strój był cały zielony z żółtymi wykończeniami. Przypadkowo, kolory były takie same jak poprzedniego zespołu North American Soccer League z Nowego Jorku – New York Generals – który upadł w 1968 roku.

Kiedy w 1975 roku Pelé przyszedł do Cosmosu, stroje zmieniono na białe, które miały nawiązywać do Santosu poprzedniego klubu, w którym grał Pelé. Zielone elementy zostały wykorzystane do wykończeń elementów koszulki. Drugim kompletem stały się zielone koszulki z białymi wykończeniami oraz białymi spodenkami i zielonymi getrami, stroje do końca 1979 roku były projektowane przez Ralpha Laurena. Później doszedł trzeci komplet z koszulki i spodenki w kolorze granatowym w połączeniu z kolorem żółtym, później kolor granatowy został zastąpiony zwykłym niebieskim.

Stadiony użytkowane przez CosmosEdytuj

Sezon Średnia widzów Stadion
1971 4517 Yankee Stadium
1972 4282 Hofstra Stadium
1973 5782 Hofstra Stadium
1974 3578 Downing Stadium
1975 10 450 Downing Stadium
1976 18,227 Yankee Stadium
1977 34 142 Giants Stadium
1978 47 856 Giants Stadium
1979 46,690 Giants Stadium
1980 42 754 Giants Stadium
1981 34 835 Giants Stadium
1982 28,479 Giants Stadium
1983 27 242 Giants Stadium
1984 12 817 Giants Stadium

Pierwszy stadionem Cosmosu był starym Yankee Stadium (1923), należący do drużyny bejsbolowej New York Yankees, gdzie zespół grał przez całym sezon w 1971 roku. Średnia widzów w pierwszym roku wynosiła 4517, ok. 7% możliwości stadionu. W 1972 roku, Cosmos przeniósł się na Hofstra Stadium, który mógł pomieścić 15 tys. kibiców, Hofstra Stadium położony był na terenie Uniwersytetu Hofstra, około 40 kilometrów na wschód od metropolii Nowego Jorku.

Po dwóch sezonach, grając poza miastem i utrzymując niską frekwencję, Cosmos przeniósł się ponownie w 1974 roku, na Downing Stadium mogący pomieścić 22,5 tys. kibiców. Na Downing Stadium, frekwencja zaczęła znacząco wzrastać, przez pojawienie się takich gwiazd jak Pelé, który przybył w 1975 roku. W związku z tym nastąpiła konieczność przeniesienia się na większy stadion, w 1976 roku wrócił na Yankee Stadium. Tym razem po powrocie średnia wynosiła 18 227 kibiców, na mecz. Ponad cztery razy więcej niż wynosi w 1971 roku.

Następnie zespół przeniósł się po raz kolejny przed sezonem 1977, w nowo wybudowany Giants Stadium, gdzie frekwencja w tym sezonie wynosiła średnio 34 142 widzów na mecz. W sezonie 1978 wynosiła średnio 47 856 kibiców na mecz, co jest rekordem frekwencji na meczach domowych New York Cosmos w historii[9]. Cosmos pozostał na Giants Stadium do końca rywalizacji w NASL. Później średnia z roku na rok spadała coraz niżej. Największy tłum był w 1977 roku podczas meczu play-off z Fort Lauderdale Strikers. Mecz na żywo obejrzało 77 691 fanów[10], w tamtym czasie był to rekord w amerykańskiej piłce nożnej. Najniższa średnia frekwencja była w 1974 roku, tylko 3578 kibiców na mecz.

W następnych sezonach ze względu na malejące zainteresowanie Amerykanów rozgrywkami ligi NASL średnia frekwencja widzów na meczach New York Cosmos również zaczęła zmniejszać w sezonu na sezon. W ostatniej edycji ligi NASL1984 średnia widzów na mecz New York Cosmos wynosiła 12 817.

Na rok 2011, pozostał już tylko Hofstra Stadium, który później został nazwany James M. Shuart Stadium. Poprzednie stadiony New York Cosmos: Downing Stadium, Yankee Stadium z 1923 roku i Giants Stadium zostały rozebrane kolejno w 2002, 2008 i 2010 roku.

SukcesyEdytuj

 
Finał Soccer Bowl w 1982 roku, rozegrany został w San Diego na Jack Murphy Stadium, obecnie Qualcomm Stadium, zdjęcie z 2005.

New York Cosmos jest najbardziej utytułowanym zespołem piłkarskim w historii amerykańskiej piłki nożnej. Pięciokrotnie sięgał po mistrzostwo ligi NASL, siedmiokrotnie zwyciężał w sezonie zasadniczym ligi NASL, a także pięć razy zajmował pierwsze miejsca w konferencji oraz siedem razy w dywizji. Zwyciężał także trzykrotnie w Transatlantic Cup.

Odznaczenia Rok
North American Soccer League Mistrzostwo 1972, 1977, 1978, 1980, 1982
Finał 1981
Pierwsze miejsce w konferencji 1977, 1978, 1979, 1980, 1981
Pierwsze miejsce w dywizji 1972, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983
North American Soccer League - Indoor Finał 1983/84
Transatlantic Cup Zwycięzca 1980, 1983, 1984
Finał 1981, 1982

Nowe władze CosmosuEdytuj

Prezydent i Prezes

Zarząd

Ambasador

Sztab szkoleniowy

Trenerzy w historii Cosmosu w latach 1971-1984Edytuj

Pierwszym trenerem Cosmosu Nowy Jork, był Anglik z Amerykańskim paszportem Gordon Bradley, który przed przyjazdem do USA, grał w niższych ligach w Anglii. Gordon Bradley przyszedł w charakterze grającego trenera, posadę piastował do 1975 roku. Bradley zdobył z Cosmosem mistrzostwo w 1972 roku, oraz dotarł do fazy play-off w 1974 i 1975 roku. W 1976 roku, zastąpił go inny Anglik, Ken Furphy. Po porażce z Vancouver Whitecaps podał się do dymisji, zastąpił go Gordon Bradley. Przygoda Bradleya z ławką trwała pół roku, później został doradcą w zarządzie klubu.

Trener Narodowość Od roku Do roku
Bradley, GordonGordon Bradley   1971 1975
Furphy, KenKen Furphy   1976 1976
Bradley, GordonGordon Bradley   1976 1977
Firmani, EddieEddie Firmani   1977 1979
Klivecka, RayRay Klivecka   1979 1979
Mazzei, JúlioJúlio Mazzei   1979 1980
Hennes Weisweiler & Yasin Özdenak   &   1980 1981
Mazzei, JúlioJúlio Mazzei   1982 1983
Firmani, EddieEddie Firmani   1984 1984
Birkenmeier, HubertHubert Birkenmeier   1984 1984
Klivecka, RayRay Klivecka   1984 1985

Następnym trenerem Cosmosu, był Eddie Firmani[11]Włoch pochodzący z RPA, zespół przejął w połowie 1977 roku. Wraz z gwiazdami Cosmosu zdobył mistrzostwo w 1977 i 1978. W 1979 roku Firmani stracił pracę po kłótni z Giorgio Chinaglia, który był lubiany przez władze Cosmosu. Jego miejsce zajął asystent Firmaniego, Ray Klivecka, był pierwszym trenerem Cosmosu w historii, który był pochodzenia amerykańskiego.

Klivecka został zastąpiony przed 1980 rokiem, zastąpił go brazylijski trener Júlio Mazzei, który zdobył czwarty tytuł w historii Cosmosu. Pod koniec 1980 roku, zastąpił go duet, trenerski Hennes Weisweiler i Yasin Özdenak. Duet ten doszedł z zespołem do finału NASL w 1981 roku. W 1982 roku, powrócił Mazzei i zdobył swój drugi tytuł mistrzowski dla Cosmosu, zarazem ostatni w historii klubu.

W 1984 roku powrócił Eddie Firmani, był to ostatni rok funkcjonowania ligi NASL, Cosmos nie zakwalifikował się nawet do fazy Play-off. Po zakończeniu sezonu Firmani pozostał z zespołem. W sezonie 1984/85 rozpoczął rywalizację w Major Indoor Soccer League do której przystąpił Cosmos, został zwolniony na początku grudnia 1984 roku, w połowie sezonu. Przez dwa kolejne mecze zespół był prowadzony przez Huberta Birkenmeiera, później do zespołu na stanowisko trenera powrócił Ray Klivecka. Klivecka pracował w Cosmosie do czasu upadku klubu[12].

Piłkarze w historii Cosmosu w latach 1971-1984Edytuj

Spis zawodników opracowany na podstawie NASL Jerseys[13]. (ang.)

1971 rokEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
0 BR   Maurizio Minieri
1 BR   Konrad Kornek
2 OB   Barry Mahy
3 OB   Charlie McCully
4 OB   Frank Donlavey
5 OB   John Young
5 PO   Theodore Hasekidis
6 PO   Horst Meyer
7 NA   Jaime Delgado
8 PO   Alan O’Neill
8 NA   Ceyhan Yazar
9 NA   Andrew Mate
11 NA   Jorge Siega
Nr Poz. Piłkarz
12 NA   Radi Mitrovic
15 PO   Siegfried Stritzl
16 NA   Randy Horton
17 NA   Wilberforce Mfum
18 OB   Rudolph Pearce
19 PO   Kyriakos Fitilis
19 OB   Karol Kapciński
20 OB   Jan Steadman
21 BR   Emmanuel Kofie
24 OB   Gordon Bradley
NA   Delices Chardin
NA   Ernie Hannigan

1972 rokEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
0 BR   Richard Blackmore
1 BR   Emmanuel Kofie
2 OB   Barry Mahy
3 OB   Charlie McCully
4 OB   Werner Roth
5 OB   Robert Neubauer
6 PO   John Kerr
7 NA   Sidney Colônia Cunha
8 NA   Roeben Young
9 NA   Helenio Herrera
9 NA   Paul LeSueur
Nr Poz. Piłkarz
10 NA   Josef Jelinek
11 NA   Jorge Siega
14 PO   Stan Startzell
15 PO   Siegfried Stritzl
16 NA   Randy Horton
17 NA   Wilberforce Mfum
19 OB   Karol Kapciński
20 NA   Everald Cummings
22 PO   Dieter Zajdel
24 OB   Gordon Bradley

1973 rokEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
0 BR   Bronisław Sularz
1 BR   Shep Messing
2 OB   Barry Mahy
2 OB   Karol Rotner
3 NA   Henry McCully
4 OB   Werner Roth
6 PO   John Kerr
7 NA   Michael Niblock
8 NA   Roeben Young
9 NA   Paul LeSueur
10 NA   Josef Jelinek
11 NA   Jorge Siega
Nr Poz. Piłkarz
12 NA   Joe Fink
14 OB   Ralph Wright
15 PO   Siegfried Stritzl
16 NA   Randy Horton
18 NA   Tibor Vigh
19 OB   Karol Kapciński
20 NA   Everald Cummings
22 PO   Dieter Zajdel
23 OB   Len Renery
24 OB   Gordon Bradley
5,8 OB   Malcolm Dawes
OB   Charlie McCully

1974 rokEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
0 BR   Bronisław Sularz
1 BR   Shep Messing
2 OB   Barry Mahy
3 OB   Frank Donlavey
4 OB   Werner Roth
6 PO   John Kerr
7 NA   Harold Jarman
10 PO   Carlos Scott
11 NA   Jorge Siega
12 NA   Emanuel Carrette
12 NA   Joe Fink
Nr Poz. Piłkarz
14 PO   Michael Waldrop
15 PO   Bela Monoki
16 NA   Randy Horton
19 PO   Geoff Vowden
20 PO   Germy Rivera
22 OB   Angelo Anastasio
23 OB   Len Renery
24 OB   Gordon Bradley
6,8 OB   Malcolm Dawes
8,9 NA   Mark Liveric

1975 rokEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
0 BR   Bronisław Sularz
0,1 BR   Kurt Kuykendall
1 BR   Sam Nusum
2 OB   Barry Mahy
3 OB   Juan Carlos Masnik
4 OB   Werner Roth
5 PO   Alfredo Lamas
6 PO   John Kerr
7 PO   Julio Correa
8 NA   Mark Liveric
9 NA   Americo Paredes
10 NA   Pelé
11 NA   Jorge Siega
12 NA   Joe Fink
14 OB   Gordon Bradley
14 PO   Gil Marderescu
Nr Poz. Piłkarz
14 PO   Nelsi Morais
14 OB   De
15 OB   Omar Caetano
15 PO   Ramon Mifflin
16 NA   Tony Donlic
17 OB   Brian Rowan
17 PO   Carlos Scott
18 OB   Tony Picciano
19 NA   Manoel Maria
20 OB   Mike Dillon
21 NA   Mordechaj Spiegler
22 OB   Angelo Anastasio[14]
22 OB   David Primo
22,23 OB   Luis De La Fuente
23 NA   Tommy Ord
Tou NA   John Coyne
  • Tou – Podczas Tournee w Europie

1976 rokEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Kurt Kuykendall
1 BR   Shep Messing
1 BR   Bob Rigby
2 OB   Barry Mahy
3 OB   Brian Rowan
4 OB   Werner Roth
5 OB   Keith Eddy
6 PO   Dave Clements
7 NA   Tony Field
8 PO   Terry Garbett
9 NA   Giorgio Chinaglia
9 NA   Tommy Ord
10 NA   Pelé
Nr Poz. Piłkarz
11 NA   Jorge Siega
12 OB   Bobby Smith
14 PO   Nelsi Morais
15 PO   Ramon Mifflin
16 NA   Tony Donlic
17 OB   Charlie Aitken
18 NA   Brian Tinnion
19 OB   Charlie Mitchell
22 PO John Russo
16,20 OB   Mike Dillon
OB   Frank Sauer
Tou BR   Gordon Banks
Tou NA   Clyde Best
  • Tou – Podczas Tournee w Europie

1977 rokEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Shep Messing
2 OB   Robert Iarusci
2 OB   Bruce Twamley
3 PO   Vito Dimitrijevic
4 OB   Werner Roth
5 OB   Keith Eddy
6 OB   Franz Beckenbauer
6 PO   Dave Clements
7 NA   Tony Field
8 PO   Terry Garbett
9 NA   Giorgio Chinaglia
10 NA   Pelé
11 NA   Steve Hunt
12 OB   Bobby Smith
14 PO   Nelsi Morais
15 PO   Ramon Mifflin
16 NA   Tony Donlic
17 OB   Charlie Aitken
18 NA   Jadranko Topic
Nr Poz. Piłkarz
19 BR   Erol Yasin
20 OB   Mike Dillon
21 NA   Gary Etherington
22 NA   Jomo Sono
23 OB   Rildo da Costa Menezes
24 NA   Marcelo Curi
25 OB   Carlos Alberto Torres
25 BR   Shane Kennedy
26 OB   Paul Hunter
27 PO   Greg Kourtesis
28 PO   Tom Lang
29 NA   Bob Rohrbach
30 NA   Scott Strasburg
33 PO   Chris Agoliati
34 NA   Roberto De Oliveira
37 BR   Bill Hladkyj
PO   Ringo Cantillo
OB   Santiago Formoso
NA   Stewart Scullion

1978 rokEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
0 BR   Jack Brand
1 BR   Erol Yasin
2 OB   Bobby Smith
3 PO   Nelsi Morais
4 OB   Werner Roth
5 OB   Carlos Alberto Torres
6 OB   Franz Beckenbauer
7 NA   Dennis Tueart
8 NA   Vladislav Bogićević
9 NA   Giorgio Chinaglia
11 NA   Steve Hunt
12 NA   Seninho
14 PO   Terry Garbett
15 PO   Vito Dimitrijevic
16 NA   Tony Donlic
17 PO   Ricky Davis
18 NA   Fred Grgurev
Nr Poz. Piłkarz
19 OB   Robert Iarusci
20 BR   David Brcic
21 NA   Gary Etherington
22 PO   Jim Millinder
23 OB   Giuseppe Wilson
24 OB   Garry Ayre
25 OB   Santiago Formoso
26 NA   Ron Atanasio
27 NA   Joe Filian
28* PO   Roberto Rivelino
2* OB   Andranik Eskandarian
11* NA   Alan Willey
13* OB   Stewart Jump
16* OB   Joszef Horvath
26* OB   Laszlo Harsanyi
29* OB   Arsène Auguste
30* PO   Johan Cruyff
  • * – zawodnik wystąpił tylko w meczu pokazowym, nie zaliczył występów w sezonie regularnym

1979 rokEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
0 BR   Jack Brand
1 BR   Erol Yasin
2 OB   Andranik Eskandarian
3 OB   Marinho Chagas
5 OB   Carlos Alberto Torres
6 OB   Franz Beckenbauer
7 NA   Dennis Tueart
8 NA   Vladislav Bogićević
9 NA   Giorgio Chinaglia
11 NA   Seninho
12 OB   Greg Ryan
12 OB   Bobby Smith
13 PO   Johan Neeskens
14 PO   Terry Garbett
15 OB   Wim Rijsbergen
16 PO   Toni Carbognani
17 PO   Ricky Davis
Nr Poz. Piłkarz
18 PO   Boris Bandov
19 BR   Hubert Birkenmeier
20 BR   David Brcic
21 NA   Gary Etherington
22 OB   Kevin Eagan
23 OB   Giuseppe Wilson
24 OB   Garry Ayre
25 OB   Santiago Formoso
26 NA   Ron Atanasio
27 NA   Joe Filian
28 NA   Karim Abdul Razak Tanko
29 NA   Mark Liveric
30 NA   Godfrey Ingram
31 PO   Nelsi Morais
BR   Earl Carter
OB   Jeff Durgan

1980 rokEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Hubert Birkenmeier
21 BR   David Brcic
27 BR   Dino Alberti
2 OB   Andranik Eskandarian
3 OB   Bruce Wilson
4 OB   Oscar
6 OB   Franz Beckenbauer
15 OB   Wim Rijsbergen
25 OB   Jeff Durgan
23 PO   Nelsi Morais
5 OB   Carlos Alberto Torres
13 PO   Johan Neeskens
17 PO   Rick Davis
Nr Poz. Piłkarz
18 PO   Boris Bandow
12 PO   Larry Hulcer
26 PO   Vidal Fernandez
8 PO   Vladislav Bogićević
7 PO   Julio Cesar Romero
9 NA   Giorgio Chinaglia
11 NA   Seninho
19 NA   Robert Cabanas
20,22 NA   Don Ebert
20 NA   Francois van der Elst
14,29 NA   Mark Liveric
24 NA   Darryl Gee

1981 rokEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Hubert Birkenmeier
21 BR   David Brcic
27 BR   Dino Alberti
2 OB   Andranik Eskandarian
3 OB   Robert Iarusci
25 OB   Jeff Durgan
15 OB   Wim Rijsbergen
22 OB   Ivan Buljan
25 OB   Dominik Barczewski
26 OB   Erhardt Kapp
8 PO   Vladislav Bogićević
7 PO   Julio Cesar Romero
Nr Poz. Piłkarz
12 PO   Larry Hulcer
13 PO   Johan Neeskens
17 PO   Rick Davis
18 PO   Boris Bandow
9 NA   Giorgio Chinaglia
11 NA   Seninho
19 NA   Robert Cabanas
14 NA   Steve Wegerle
20 NA   Francois van der Elst
24 NA   Darryl Gee
28 NA   Chico Borja

1982 rokEdytuj

1983 rokEdytuj

1984 rokEdytuj

Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Hubert Birkenmeier
21 BR   David Brcic
2 OB   Andranik Eskandarian
3 OB   Dan Carter
25 OB   Jeff Durgan
5 OB   Daryl Gee
6,34 OB   Władysław Żmuda
17,31 OB   Fernando DeMatthaeis
27 OB   Carmine Marcantonio
24 OB   Kaz Tambi
32 OB   Doc Lawson
8 PO   Vladislav Bogićević
13 PO   Johan Neeskens
16 PO   Angelo DiBernardo
Nr Poz. Piłkarz
17 PO   Rick Davis
22 PO   Pedro DeBrito
23 PO   Mike Fox
25 PO   Gerry Gray
30 PO   Gerry Reardon
14 NA   Stanisław Terlecki
7,31 NA   Giuseppe Damiani
19 NA   Robert Cabanas
11 NA   Dragan Vujovic
12 NA   Steve Moyers
15 NA   Alan Green
20 NA   Andrew Parkison
28 NA   Chico Borja

CiekawostkiEdytuj

Polski klub Cosmos Nowotaniec zaczerpnął nazwę od New York Cosmos[15].

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj