Nestor (Sidoruk)

Nestor, imię świeckie Gieorgij Martynowicz Sidoruk (ur. 10 stycznia 1904, zm. 1 października 1951) – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Nestor
Gieorgij Sidoruk
Biskup kurski i biełgorodzki
Kraj działania

ZSRR

Data i miejsce urodzenia

10 stycznia 1904
Zawiercie

Data i miejsce śmierci

1 października 1951
Kursk

Biskup kurski i biełgorodzki
Okres sprawowania

1948–1951

Wyznanie

prawosławne

Kościół

Rosyjski Kościół Prawosławny

Inkardynacja

Eparchia kurska i biełgorodzka

Śluby zakonne

24 września 1945

Diakonat

2 listopada 1944

Prezbiterat

4 listopada 1944

Chirotonia biskupia

14 października 1945

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

14 października 1945

Miejscowość

Moskwa

Miejsce

Cerkiew Opieki Matki Bożej

Konsekrator

Mikołaj (Jaruszewicz)

Współkonsekratorzy

Eleuteriusz (Woroncow), Makary (Dajew)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 10 stycznia 1904 w Zawierciu w powiecie będzińskim guberni piotrkowskiej Królestwa Polskiego Imperium Rosyjskiego (obecnie Województwo Śląskie). Jego ojciec pracował jako sędzia pokoju, dziadek był kapłanem prawosławnym.

Ukończył gimnazjum w Połtawie, a następnie studia na Wydziale Historycznym uniwersytetu w Charkowie. Pracował w Połtawie jako nauczyciel. W latach 1937–1940 więzień Uchtpieczłagu[1].

W 1942 został wykładowcą kursów przygotowujących do święceń kapłańskich zorganizowanych w Połtawie. 2 listopada 1944 wyświęcony na diakona, zaś dwa dni później – na kapłana i mianowany proboszczem parafii przy soborze św. Makarego w Połtawie. W 1945 otrzymał godność protoprezbitera.

24 września 1945 złożył wieczyste śluby mnisze, zaś 30 września tego samego roku otrzymał godność archimandryty. 14 października 1945 w cerkwi Opieki Matki Bożej w Moskwie miała miejsce jego chirotonia na biskupa humańskiego, wikariusza eparchii kijowskiej. W charakterze konsekratorów w obrzędzie udział wzięli metropolita kruticki i kołomieński Mikołaj, biskup rostowski i taganroski Eleuteriusz oraz biskup możajski Makary. Dziesięć dni po chirotonii biskup Nestor został oficjalnie mianowany ordynariuszem eparchii mukaczewskiej i użhorodzkiej, którą pierwotnie miał zarządzać jako tytularny biskup humański. W 1948 przeniesiony na katedrę kurską i biełgorodzką.

Zmarł w 1951 wskutek wylewu krwi do mózgu.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj