Otwórz menu główne

Nikołaj Andriejewicz Wieriowkin-Rachalski ros. Николай Андреевич Веревкин-Рахальский (ur. 23 lutego 1893 w Imperium Rosyjskim, zm. 22 kwietnia 1984 w Moskwie) - radziecki dowódca wojskowy, generał porucznik, szef (komendant) Wojskowej Akademii im. Frunzego w Moskwie (1937-1939 i 1941-1944).

Syn oficera, po ukończeniu wojskowej szkoły piechoty 1914-1917 był kapitanem w carskiej armii, brał udział w I wojnie światowej. Od lipca 1918 w Armii Czerwonej, dowódca 1 Fergańskiego Pułku Strzelców, 1919 dowódca 2 Turkiestańskiej Dywizji Piechoty. Uczestnik walk z basmaczami w Środkowej Azji, od 1920 kierownik szkoły wojskowej w Bucharze, potem szef sztabu Frontu Turkiestańskiego i zastępca dowódcy wojsk w Bucharze. Następnie szef sztabu i zastępca dowódcy wojsk Bucharskiej Ludowej Republiki Radzieckiej. Po 1924 na stanowiskach dowódczych w Środkowej Azji i na Kaukazie, następnie dowódca 74 Tamańskiej Dywizji Piechoty w Krasnodarze. Od 1932 wykładowca w Akademii Wojskowej im. Frunzego, potem kierownik katedry i kursu oraz zastępca szefa. 28 listopada 1935 mianowany komdywem. 1937-1939 tymczasowo pełnił obowiązki szefa Akademii, 1941 zatwierdzony na stanowisku, które zajmował do 1944; pod koniec wojny za wybitne osiągnięcia w przygotowaniu wojskowym kadr oficerskich dla Armii Czerwonej Akademia została odznaczona Orderem Suworowa I klasy. Od 1939 komkor. Po wprowadzeniu wiosną 1940 nowych stopni wojskowych w Armii Czerwonej otrzymał stopień generała porucznika. W latach 1944-1945 był zastępcą dowódcy Frontu Leningradzkiego. Po zakończeniu wojny i przekształceniu Frontu Leningradzkiego w Leningradzki Okręg Wojskowy, został zastępcą dowódcy okręgu (do 1951). Później był zastępcą dowódcy Syberyjskiego Okręgu Wojskowego, a 1954-1958 szefem Wojskowego Instytutu KBP przy Radzie Ministrów ZSRR. Od 1958 w stanie spoczynku.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj