Otwórz menu główne

Nornik tatrzański

gatunek gryzonia

Nornik tatrzański[2], darniówka tatrzańska[5] (Microtus tatricus) – gatunek gryzonia z rzędu z podrodziny karczowników w rodzinie chomikowatych, występujący endemicznie w Karpatach – głównie w Tatrach.

Nornik tatrzański
Microtus tatricus[1]
Kratochvíl, 1952
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina chomikowate[2]
Podrodzina karczowniki[2]
Rodzaj nornik[2]
Podrodzaj Microtus[2]
Gatunek nornik tatrzański[2]
Synonimy
  • Microtus tatricus zykovi Zagorodnyuk, 1989[3]
  • Pitymys tatricus
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg

OpisEdytuj

Niewielkich rozmiarów gryzoń o długości ciała 85–116 mm, ogona 33–48 mm i masie ciała 13–36 g. Futro żółtawe, na grzbiecie bardziej brązowe, przechodzące w białawy brzuch. Ogon także dwukolorowy, ciemniejszy od strony grzbietu, a łapy białawe. Ucho stosunkowo długie (9–15 mm). Do dwóch par gruczołów mlekowych.

WystępowanieEdytuj

Nornik tatrzański jest karpackim endemitem, a pojawił się na tym terenie w okresie holocenu. Obecnie zasięg jego występowania obejmuje izolowane, najwyżej położone partie Karpat od Słowacji, poprzez Polskę, Ukrainę, aż do Rumunii, a całkowity obszar jej występowania wynosi około 840 km². W Polsce gryzoń ten jest spotykany w Tatrach (Tatrzański Park Narodowy) i Beskidzie Żywieckim (Pilsko, rejon Babiej Góry - Babiogórski Park Narodowy).

BiotopEdytuj

Występuje głównie w zbiorowiskach pokrytych bujnym runem, z powalonymi pniami drzew, w pobliżu potoków. Występuje zarówno w dolinach, jak i powyżej górnej granicy lasu, w strefie kosodrzewiny i hal.

Tryb życiaEdytuj

Aktywny głównie nocą. Żyje w norach wykopanych przez inne ssaki, ewentualnie wykorzystuje jamy w rumoszu skalnym. Nornik tatrzański jest roślinożerny - żywi się głównie zielonymi częściami roślin, korzeniami, nasionami i owocami.

RozródEdytuj

Okres rozmnażania rozpoczyna się wczesną wiosną i trwa do sierpnia. Samica wydaje na świat miot składający się z 2-4 młodych. Nornik tatrzański osiąga dojrzałość płciową w kolejnym roku, po przezimowaniu i osiągnięciu masy około 23 g. Zwierzę żyje około 1,5–2 lat.

OchronaEdytuj

W Polsce nornik tatrzański podlega ścisłej ochronie gatunkowej[6].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Microtus tatricus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d e f Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 235-239. ISBN 978-83-88147-15-9.
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Microtus (Microtus) tatricus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 9 listopada 2009]
  4. Microtus tatricus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  5. Zygmunt Kraczkiewicz: SSAKI. Wrocław: Polskie Towarzystwo Zoologiczne - Komisja Nazewnictwa Zwierząt Kręgowych, 1968, s. 81, seria: Polskie nazewnictwo zoologiczne.
  6. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2014 r. poz. 1348).