Pałac Pod Karczochem w Warszawie

Pałac Pod Karczochem, również pałac Marconich[1] – pałacyk znajdujący się w Warszawie w Alejach Ujazdowskich 14.

Pałac Pod Karczochem
Obiekt zabytkowy nr rej. 604 z 1.07.1965
Ilustracja
Pałac Pod Karczochem
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Warszawa
Adres Aleje Ujazdowskie 14
Styl architektoniczny Neogotyk, eklektyzm
Architekt Szymon Bogumił Zug, Antonio Corazzi, Leandro Marconi
Kondygnacje 2
Rozpoczęcie budowy 1786
Ukończenie budowy 1800
Ważniejsze przebudowy 1845-1846, 1884–1886
Pierwszy właściciel Szymon Bogumił Zug
Kolejni właściciele Jan Kanty Sokołowski (1844-)
M. Pawluć (1855-)
Tekla Zbijewska (1863-)
Jan Bagniewski (1879-)
Ludwik Jaroszyński (1882-)
Henryk Marconi (1884-)
Stanisław Komorowski (-2010)
Obecny właściciel rodzina Stanisława Komorowskiego (2010-)
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pałac Pod Karczochem
Pałac Pod Karczochem
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałac Pod Karczochem
Pałac Pod Karczochem
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Pałac Pod Karczochem
Pałac Pod Karczochem
Ziemia52°13′32,74″N 21°01′26,64″E/52,225761 21,024067

HistoriaEdytuj

Budynek został wzniesiony w latach 1845–1846 według projektu Antonia Corazziego w stylu neogotyckim.

Na miejscu pałacu znajdował się wcześniej pawilon ogrodowy z końca XVIII wieku, którego właścicielem był Szymon Bogumił Zug. Nazwa budynku pochodzi od kształtu ozdoby dachu[1]. Był on nakryty kopułą zwieńczoną karczochem. Jego pozostałości zostały częściowo wkomponowane w bryłę pałacu zaprojektowanego przez Corazziego.

Pierwszym właścicielem był radca dworu Jan Kanty Sokołowski. W latach 1884–1886 pałacyk został rozbudowany przez Leandra Marconiego dla syna Henryka.

W latach okupacji Pałac zajmowała placówka NSDAP (1941-1945). Bezpośrednio po niej użytkownikiem pałacu była PPR (1945-1946), następnie TPPR (1946-1947), ambasada KRL-D (1947-1990). Od chwili przemian ustrojowych pozostaje własnością rodziny Stanisława Komorowskiego. W latach 1992-2002 mieścił Przedstawicielstwo Unii Europejskiej; od 2006 jest siedzibą ambasady Litwy.

PrzypisyEdytuj

  1. a b Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 208. ISBN 978-83-62189-08-3.

BibliografiaEdytuj

  • Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Sztuki, 2005, s. 76. ISBN 83-908950-8-0.
  • Jurgis Akromas (i inni autorzy, pr. zespołowa): Historia przedstawicielstwa dyplomatycznego Litwy w Polsce, Wydawnictwo DiG Warszawa 2009, 136 s., ​ISBN 978-83-7181-606-2

Linki zewnętrzneEdytuj