Otwórz menu główne

Paul Johannes Gerhard Balzereit (pseudonimy: Paul Gehrhard i PBGotthilf; ur. 2 listopada 1885 w Kilonii; zm. 6 lipca 1959 w Magdeburgu) – niemiecki publicysta, sługa oddziału Towarzystwa Strażnica w Niemczech w początkowym okresie prześladowania Świadków Jehowy przez Trzecią Rzeszę.

Paul Johannes Gerhard Balzereit
Paul Gehrhard i PBGotthilf
Data i miejsce urodzenia 2 listopada 1885
Kilonia
Data i miejsce śmierci 6 lipca 1959
Magdeburg

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Paul Balzereit po ukończeniu szkoły podstawowej zdobył zawód kupca, którym się trudnił. Kilka lat później przyjął wierzenia Badaczy Pisma Świętego. W roku 1910 został kolporterem (pionierem), a od 1913 roku był pielgrzymem (nadzorcą podróżującym) Międzynarodowego Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego. W latach 1916–1917 był tłumaczem niemieckiej wersji językowej „Strażnicy”, a w roku 1923 został redaktorem nowo utworzonego czasopisma „Złoty Wiek” (obecnie „Przebudźcie się!”). 16 maja 1925 roku został oskarżony ze względu na antyklerykalny charakter pisma, lecz po procesie sądowym 6 lutego 1926 roku został uniewinniony.

W latach 1920–1936 był sługą oddziału Towarzystwa Strażnica w Niemczech, które początkowo mieściło się w Barmen-Elberfeld (obecnie Wuppertal), a w 1923 roku zostało przeniesione do Magdeburga. W 1927 roku został oddelegowany z niemieckiego Biura Oddziału do Polski celem wybrania przedstawiciela Towarzystwa Strażnica. Zaproponował tę funkcję Wilhelmowi Scheiderowi, który jednak wtedy odmówił i na rok sługą oddziału w Polsce został Edward Rüdiger, polski tłumacz „Złotego Wieku”[1]. Po wprowadzeniu zakazu działalności Świadków Jehowy (nazwa od 1931 roku) w 1933 roku Balzereit nadal publikował zakazane publikacje, choć w ograniczonym zakresie. Prowadził rozmowy, które miały doprowadzić do zniesienia zakazu działalności Świadków Jehowy, lecz z czasem był coraz bardziej krytykowany ze względu na swoją gotowość do ustępstw wobec władz państwowych.

10 maja 1935 został aresztowany i umieszczony w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen. 17 grudnia 1935 roku wraz z ośmioma innymi osobami uznanymi za przywódców działalności Świadków Jehowy w Niemczech skazany sądownie na dwa i pół roku więzienia. W roku 1936 Balzereit wyrzekł się wiary i podpisał stosowne oświadczenie. Jednak mimo obietnicy zwolnienia musiał powrócić do bloku i pozostał w obozie do 29 kwietnia 1939 roku[2]. We wrześniu 1936 roku w jego miejsce sługą oddziału w Niemczech został Erich Frost. Po wojnie Balzereit został dyrektorem Stowarzyszenia Kształcenia Biblijnego (późniejsze Stowarzyszenie Wolnych Chrześcijan), które z pomocą Stasi prowadziło kampanie przeciw Świadkom Jehowy w NRD.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Świadków Jehowy 1994. New York: Towarzystwo Strażnica, 1994, s. 190.
  2. Antje Zeiger: Świadkowie Jehowy w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen. W: Hans Hesse: „Najodważniejsi byli zawsze Świadkowie Jehowy”. Wrocław: Wydawnictwo A PROPOS, 2010, s. 111. ISBN 978-83-61387-21-3.

BibliografiaEdytuj