Otwórz menu główne

Paulina Ołowska (ur. 1976 w Gdańsku[1]) – polska malarka, fotografka, autorka kolaży, rysunków, wideo, instalacji.

Paulina Ołowska
Data i miejsce urodzenia 1976
Gdańsk
Alma Mater School of the Art Institute of Chicago
Dziedzina sztuki malarstwo, fotografia, grafika
Praca Pauliny Ołowskiej Crossword Puzzle with Lady in Black Coat, 2004
Paulina Ołowska, Buty Konstruktywistyczne typu Rockabilly, 2000
Upamiętnienie Kory – neon Miłość to wieczna tęsknota przy ul. Płatniczej 59 w Warszawie, 2018

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

EdukacjaEdytuj

Studiowała w School of the Art Institute of Chicago (1995-1996) oraz malarstwo i grafikę na Wydziale Malarstwa ASP w Gdańsku (1997-2000). Stypendystka Królewskiej ASP w Hadze (1988), Centro de Art Communication Visual (Arco) w Lizbonie (1998/1999), Center for Contemporary Art Kitakyushu (1999/2000) i Rijksakademie van Beeldende Kunsten w Amsterdamie (2001/2002).

TwórczośćEdytuj

Często łączy sztukę wysoką z użytkową, poprzez to redefiniując jedną i drugą oraz przepisując tradycje, w których one powstają. Inspiruje się kulturą popularną, ale także czytaniem przez nią tradycji modernizmu. Znana przede wszystkim jako inicjatorka planowanych z rozmachem projektów, czy to publicznych, czy też dekonstruujących pole sztuki. Ich osią często bywa refleksja nad historią sztuki, historią kultury, ich obyczajowym aspektem, łączenie tego, co prywatne z tym, co publiczne oraz wskrzeszanie mitów awangardy. Jej działania można nazwać swoistym re-enactment, czyli odtwarzaniem, odgrywaniem, z uwzględnieniem czasowego dystansu. Ich swoistość polega na tym, że w swoich praktykach artystka zawiera pierwowzory – czasem niemożliwe do jednoznacznego uchwycenia, bowiem towarzyszy im również analiza medialnej, czy po prostu ludzkiej recepcji wydarzenia połączona z tą utrwaloną i zmitologizowaną wersją udokumentowaną w różnej formie wizualnej oraz po prostu wyobraźnia samej artystki.

Jednym z ostatnich projektów Ołowskiej była aranżacja (z artystką Joanną Zielińską) kuratorowanej przez Pawła Polita, rekonstruującej towarzysko-artystyczne wydarzenia lat 60. – balu Pożegnanie wiosny w Zalesiu (1968) przygotowany przez środowisko związane z ówczesną Galerią Foksal, wystawy (CSW Zamek Ujazdowski, 2006). Do najbardziej znanych realizacji Ołowskiej należą z pewnością Marzenia Prowincjonalnej Dziewczyny (2000) oraz Nova Popularna (2003). Pierwsza to przygotowana z Lucy Mckenzie oraz z Julitą Wójcik to miejsce spotkań i wystaw prowadzone w prywatnym, wynajętym przez artystki mieszkaniu przy ul. Chopina w Sopocie (wystawy m.in. L. Mckenzie, P. Ołowska, J. Wójcik, Rafał Bujnowski). Druga, przygotowana i prowadzona już tylko z Mckenzie, to kawiarnio-galeria przy ul. Chmielnej w Warszawie, swoisty salon, w którym obok wydarzeń artystycznych miały miejsce towarzyskie imprezy. Projekt swoim charakterem nawiązywał do popularnego, kawiarnianego życia zarówno pierwszej, jak i drugiej awangardy. Nostalgia oraz dekonstrukcja modernistycznych utopii obecna w językowym i formalnym aspekcie realizacji Ołowskiej stały się jej znakiem rozpoznawczym między innymi dzięki takim realizacjom, jak prezentowany w przestrzeni polskich miast w ramach Zewnętrznej Galerii AMS billboard Cu vi parolas esperanton? (2002). Mieszka i pracuje w Warszawie, gdzie 19 maja 2006 roku doprowadziła do renowacji i ponownego uruchomienia legendarnej Siatkarki – neonu przy placu Konstytucji.

WystawyEdytuj

  • 2006 wyst. ind. FGF Warszawa; W samym centrum uwagi, cz. 10, wyst. ind. CSW Warszawa; wyst. ind. Cabinet Gallery, Londyn; Le Gai Savoir, Cabinet Gallery, Londyn; Subversive Charm of the Bourgeois, Van Abbemuseum, Eindhoven; Between the Lines, Daniel Reich Gallery, NY;
  • 2005 Sammlung Provinzial Versicherung, instalcja, Museum Abteiberg, Mönchengladbach; Metaloplastyka, wyst. ind. Galerie Daniel Buchholz, Kolonia; Biennale w Moskwie, Państwowe Muzeum Historyczne, Moskwa; Istanbul Biennale 9., Stambuł;
  • 2004 Suspicious?, projekt billboardowy, New Context Gallery, Chicago; Sie musste die Idee eines Hauses als Metapher verwerfen, wyst. ind. Kunstverein Braunschweig; Arriviste, wyst. ind. Galerie Akinci, Amsterdam; Who If Not We Should At Least Try To Imagine The Future Of All This? – Time and Again, Stedelijk Museum, Amsterdam; Always Already Passé, GBE at Passerby, NY; Sans Soleil, Galerie NEU, Berlin;
  • 2003 Nova Popularna (z L. McKenzie), Warszawa; In Lubelian, wyst. ind. Cabinet Gallery, Londyn; Clandestine, 50. Biennale di Venezia; Architectures of gender, Sculpture Center, NY; Ukryte w słońcu, FGF Cieszyn;
  • 2002 Married by Power (z J. Magid) Tent, Rotterdam; Bauhaus Yoga, proj. ind. Sandwich Pamphlet, Londyn; Romansując z awangardą, wyst. ind. PGS Sopot; Rzeczywiście, młodzi są realistami, CSW Warszawa; Germination 13, Paryż;
  • 2001 Heavy Duty (z L. McKenzie), Inverleith House, Edynburg; Relax, BWA Białystok; Rybie oko, BGSW Słupk;
  • 2000 Marzenie prowincjonalnej dziewczyny (z J. Wójcik i L. McKenzie) cykl wyst., Sopot; Abstrakcja w procesie, wyst. ind. Zebra Gallery, Tartu, Estonia; Na wiosnę, wyst. ind. Galeria Entropia, Wrocław; Najgroźniejsze pędzle, Królikarnia, Warszawa;
  • 1999 Who Likes Sport Style, wyst. ind. Telhal 59 Gallery, Lizbona;
  • 1998 Two Strangers on Satumus (z H. Lund), Królewska Akademia Sztuk Pięknych, Haga.

BibliografiaEdytuj

  • D. Bussel, „Final Girl”, „Texte zur Kunst”, 06/2006.
  • E. Speers Mears, Paulina Olowska, Cabinet Gallery, „Artforum”, Summer 2006.
  • Jan Verwoert, „Paulina Ołowska’s Metamorphosis in the Abteiberg Museum”, „Piktogram”, Summer 2005.
  • M. Barnas, Gentle Distortions, Paulina Olowska, „MERTOPOLIS M”, 5/2004.
  • Paulina Olowska, Sie musste die Idee eines Hauses als Metapher verwerfen, kat. wyst. Kunstverein Braunschweig, Kolonia 2004.
  • C. Wood, Paulina Ołowska, „Art Monthly”, 04/2003.
  • Nova Populana. Lucy McKenzie, Paulina Olowska, kat. proj., Warszawa 2003.
  • S. O’Reilly, Paulina Olowska, „Frize”, 06/07/08/2003.
  • o projekcie „Marzenie prowincjonalnej dziewczyny”: http://www.trojmiasto.pl/ob.phtml?id_ob=675.

PrzypisyEdytuj

  1. Metoda. ggm.gda.pl, wrzesień 2017. [dostęp wrzesień 2017].

BibliografiaEdytuj

  • Pierwowzór hasła pochodzi ze Słownika Młodej Polskiej Kultury Tekstylia bis, Korporacja Ha!art, Kraków 2006.