Paweł Karuza

Pawał Karuzo (biał. Павал Каруза; ur. 12 lutego 1900 w Wołkołatce k. Wilejki, zm. 25 stycznia 1988 w Wilnie) – białoruski polityk okresu II RP, zbieracz folkloru i nauczyciel, więzień polityczny ZSRR.

Paweł Karuzo
ilustracja
Data i miejsce urodzenia

12 lutego 1900
Wołkołatka

Data i miejsce śmierci

25 stycznia 1988
Wilno

poseł na Sejm II kadencji II RP
Okres

od 4 marca 1928
do 30 sierpnia 1930

Przynależność polityczna

Ukraińsko-Białoruski Klub Sejmowy

ŻyciorysEdytuj

Absolwent szkoły ludowej w Brasławiu, w 1924 ukończył studia na wydziale teoretycznym wileńskiego konserwatorium muzycznego. W latach 1924–1926 był wolnym słuchaczem na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie (specjalność socjologia i ekonomia), później uczęszczał również do konserwatorium warszawskiego.

W latach 20. prezes CK Białoruskiej Chrześcijańskiej Demokracji. Był posłem na Sejm RP II kadencji (1928–1930), należał do Klubu Ukraińsko-Białoruskiego.

W 1934 porwany w Gdańsku przez sowieckie służby wywiadowcze, wywieziony potajemnie do ZSRR. Więziony na Butyrkach i skazany na 10 lat za szpiegostwo. W 1937 trafił na Sołowki, później do Norylska, gdzie dyrektorował tamtejszemu Teatrowi Miejskiemu (do 1947).

Po powrocie do Polski stał na czele domu twórczości ludowej w Mołodecznie. W 1949 ponownie aresztowany przez NKWD, przebywał w więzieniu pięć lat.

Od 1957 zatrudniony w Wileńskim Instytucie Nauczycielskim, osiedlił się na stałe w stolicy Litewskiej SRR.

Zrehabilitowany postanowieniem Trybunału Wojskowego Białoruskiego Okręgu Wojskowego Armii Czerwonej nr 50 z 12 IV 1970; okres uwięzienia zaliczono mu do stażu pracy.

BibliografiaEdytuj