Andrzej Ajnenkiel

polski historyk

Andrzej Ajnenkiel (ur. 21 lutego 1931 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 2015 tamże[1]) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych. Specjalista w zakresie historii najnowszej oraz historii państwa i prawa, głównie w zakresie konstytucjonalizmu i parlamentaryzmu.

Andrzej Ajnenkiel
Data i miejsce urodzenia 27 lutego 1931
Warszawa
Data śmierci 10 kwietnia 2015
Zawód, zajęcie prawnik, pracownik naukowy
Tytuł naukowy profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Syn Stefana i Janiny z domu Rogo[2]., która zmarła, gdy Andrzej miał 3 lata[3]. W 1949 ukończył Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie. Wcześniej, w lutym 1945 roku, wstąpił do harcerstwa, przez które trafił we wrześniu 1945 roku do oddziału Narodowych Sił Zbrojnych w Podkowie Leśnej. W okresie studiów za udział w podziemnej działalności niepodległościowej tej organizacji był aresztowany i poddany represjom[3]. W latach 1949–1954 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Kiedy ukończył studia pracował początkowo w Archiwum Akt Nowych w Warszawie[3].

Od 1979 był profesorem Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie (w 1991 został profesorem zwyczajnym). W latach 1987–1988 pełnił funkcję prezesa warszawskiego Towarzystwa Miłośników Historii, a w latach 1988–1991 prezesa Polskiego Towarzystwa Historycznego. W latach 1990–1993 był ekspertem Senatu RP i Prezydenta RP w pracach nad przygotowaniem Konstytucji RP. W 1990 wchodził w skład tzn. Komisji Michnika. W latach 1993–2001 był dyrektorem Wojskowego Instytutu Historycznego, a po przekształceniach organizacyjnych – dyrektorem Wojskowego Biura Badań Historycznych (do 31 października 2002). Był wykładowcą Uczelni Łazarskiego. Kierował Katedrą Historii Prawa na tejże uczelni.

W latach 1959–1981 był członkiem PZPR. Pełnił funkcję I sekretarza POP PZPR w Instytucie Historii PAN[4].

Był członkiem rad redakcyjnych m.in: Polskiego słownika biograficznego, „Przeglądu Historyczno-Wojskowego”, „Przeglądu Wschodniego” i „Czasopisma Prawno-Historycznego[5].

W 1993 bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora z ramienia BBWR w województwie stołecznym.

Spoczywa na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie, kw. 64C[6].

Dwukrotnie żonaty, ojciec trojga dzieci[7].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PublikacjeEdytuj

W swoim dorobku miał ponad 400 prac, w tym kilkanaście książek, m.in.:

  • Spór o model parlamentaryzmu polskiego do 1926 roku. Warszawa: KiW, 1972.
  • Historia sejmu polskiego (tom 2, część 1–2, 1989). Warszawa: PWN, 1989.
  • Konstytucje Polski 1791–1997. Warszawa: Rytm, 2001, ​ISBN 83-88794-41-8​.
  • Od rządów ludowych do przewrotu majowego Zarys dziejów politycznych Polski 1918–1926. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1968.
  • Parlamentaryzm II Rzeczypospolitej, tom 285 serii wydawniczej Omega, Warszawa 1975.
  • Polska po przewrocie majowym: Zarys dziejów politycznych Polski 1926–1939. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1977.

PrzypisyEdytuj

  1. Zmarł prof. Andrzej Ajnenkiel. tvp.pl, 11 kwietnia 2015.
  2. Joanna Gierowska-Kałłaur: Andrzej Ajnenkiel.
  3. a b c Olech i Panecki 2015 ↓, s. 235.
  4. Spętana akademia. Polska Akademia Nauk w dokumentach władz PRL. Materiały partyjne 1950–1986, t. II, wybór, wstęp i opracowanie Patryk Pleskot, Tadeusz Paweł Rutkowski, Warszawa 2012, s. 718.
  5. Czasopismo Prawno-Historyczne. amu.edu.pl. [dostęp 2017-04-23].
  6. nekrolog, Gazeta Wyborcza 16 kwietnia 2015
  7. Joanna Gierowska-Kałłaur: Andrzej Ajnenkiel.
  8. M.P. z 2000 r. nr 5, poz. 99
  9. Olech i Panecki 2015 ↓, s. 238.

BibliografiaEdytuj

  • Urszula Olech, Tadeusz Panecki [red.]: Przegląd Historyczno-Wojskowy Nr 2 (252). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej im. płk dypl. Mariana Porwita, 2015, s. 235-238. ISSN 1640-6281.