Otwórz menu główne

Paweł Wasiljewicz Zielenin (ros. Павел Васильевич Зеленин; ur. 1902, zm. 1965) – funkcjonariusz NKWD, w okresie II wojny światowej funkcjonariusz radzieckiego kontrwywiadu wojskowego Smiersz, generał porucznik (od 26 maja 1943 roku)[1].

Paweł Wasiljewicz Zielenin
Павел Васильевич Зеленин
generał porucznik (w latach 1943–1954) generał porucznik (w latach 1943–1954)
Data urodzenia 1902
Data śmierci 1965
Przebieg służby
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy (ZSRR)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie kowala[1]. Od 1918 roku w Armii Czerwonej, a od 1920 roku w organach Czeka na kolei Ukrainy[1]. Od 1929 roku członek WKP(b)[1]. W 1941 roku szef Pierwszego Zarządu NKGB Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, szef wydziału kontrwywiadu NKWD Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej i szef Specjalnego Oddziału NKWD 30 Armii[2].

W latach 1941–1943 szef Oddziałów Specjalnych NKWD Frontu Południowego, Frontu Północno-Kaukaskiego, Grupy Czarnomorskiej i Frontu Południowo-Zachodniego[2].

W latach 1943–1944 szef kontrwywiadu Smiersz Frontu Zachodniego, a w latach 1944–1945 szef kontrwywiadu Smiersz 3 Frontu Białoruskiego[2]. W 1945 roku uczestniczył w obławie augustowskiej na terenie Polski[1].

W latach 1945–1947 szef kontrwywiadu Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech[2].

W latach 1947–1948 w dyspozycji Biura Kadr Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR (MGB)[1]. W grudniu 1948 roku zwolniony z MGB do rezerwy ze względów zdrowotnych[1]. W październiku 1951 roku aresztowany pod zarzutem "działalności wywrotowej w organach MGB"[1]. 23 sierpnia 1952 roku skazany na podstawie art. 58-1 "b" Kodeksu karnego RFSRR na przymusowe leczenie "w izolacji"[1]. W 1954 zwolniony na mocy amnestii i pozbawiony rangi generała postanowieniem № 2395-1145ss Rady Ministrów ZSRR z 3 grudnia 1954 roku za "kompromitujące czyny niegodne wysokiej rangi generała podczas pracy w organach bezpieczeństwa państwowego"[1].

OdznaczeniaEdytuj

Odznaczony dwoma Orderami Lenina, trzema Orderami Czerwonego Sztandaru i Orderem Suworowa II Klasy (19 kwietnia 1945)[3].

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j N. Pietrow, Малая Катынь (ros.) novayagazeta.ru 7 czerwca 2011 [dostęp 2011-06-09]
  2. a b c d Biografia w serwisie generals.dk generals.dk (ang.) [dostęp 2011-06-09]
  3. "СМЕРШ" (ros.) russiamilitaria.ru [dostęp 2011-06-08]