Otwórz menu główne

Piotr Michajłowicz Siemieniuk (ur. 24 stycznia 1899 w miejscowości Nowo-Domiestowo na Grodzieńszczyźnie, zm. ?) – generał-major Armii Czerwonej służący w LWP.

Z pochodzenia Białorusin. 1912-1915 uczył się w gimnazjum w Słonimiu, potem został ewakuowany do Kaługi, gdzie pracował jako robotnik, a od maja 1918 urzędnik oddziału sanitarnego w gubernialnym komisariacie wojennym w Kałudze. W marcu 1919 wcielony do Armii Czerwonej, żołnierz pułku inżynieryjnego, w maju 1919 wstąpił do Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików), w lutym 1921 został zastępcą dowódcy kompanii saperów w 48 Dywizji Piechoty w Twerze, a w czerwcu 1922 inspektorem rozminowania. Od XI 1925 pracował w sztabie Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. 1932-1937 studiował w Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. Waleriana Kujbyszewa w Moskwie, po czym został inżynierem mechanikiem. W VIII 1940 został szefem oddziału w Głównym Zarządzie Administracyjnym Armii Czerwonej w Moskwie, od września 1942 w sztabie Frontu Zakaukaskiego. 12 IX 1944 w stopniu podpułkownika skierowany do służby w "ludowym" WP, został pomocnikiem szefa Wojsk Inżynieryjnych WP ds. zaopatrzenia. 11 XI 1944 Ludowy Komisariat Obrony ZSRR mianował go pułkownikiem saperów Armii Czerwonej. Po wojnie kierował wydziałem w Departamencie Wojskowo-Inżynieryjnym MON, od 1 I 1947 zastępca szefa departamentu. Od 1 IV 1951 zastępca komendanta Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie ds. technicznych. 31 V 1954 mianowany generałem-majorem wojsk inżynieryjnych przez Prezydium Rady Ministrów ZSRR. Od 26 X 1955 zastępca szefa Wojsk Inżynieryjnych WP ds. technicznych. W grudniu 1956 zakończył służbę w WP i powrócił do ZSRR. Dalsze jego losy nie są znane.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III: M-S, Toruń 2010, s. 392-394.