Podwójna helisa

Ten artykuł dotyczy pojęcia z zakresu genetyki. Zobacz też: książka Jamesa Watsona.

Podwójna helisa[a] – model struktury DNA w postaci podwójnej helisy zaproponowany w 1953 przez Jamesa Watsona i Francisa Cricka, oparty na pracach Rosalindy Franklin, za który w 1962 roku zostali uhonorowani Nagrodą Nobla z dziedziny medycyny i fizjologii. Praca pt. „Molecular Structure of Nucleic Acids” została opublikowana 25 kwietnia 1953 w czasopiśmie Nature[1].

Najczęściej spotykane typy podwójnej helisy, od lewej: A, B i Z
Model czaszowy fragmentu podwójnej helisy DNA typu B

Podwójna helisa stanowi podstawowy element struktury przestrzennej cząsteczki DNA. Składa się z dwóch łańcuchów polinukleotydowych, które biegną w przeciwnych kierunkach i owijają się wokół wspólnej osi. Zasady azotowe nukleotydów znajdują się wewnątrz podwójnej helisy i są połączone wiązaniami wodorowymi w pary komplementarne. Fragmenty o strukturze podwójnej helisy znajdują się także w niektórych cząsteczkach RNA, np. tRNA.

UwagiEdytuj

  1. Spotykany niekiedy termin podwójna spirala jest nieprawidłowy, jako że spirala jest krzywą dwu-, a linia śrubowa zwana helisą krzywą trójwymiarową.

PrzypisyEdytuj

  1. Watson J.D. and Crick F.H.C., Molecular Structure of Nucleic Acids - A Structure for Deoxyribose Nucleic Acid, „Nature”, 171, 1953, s. 737-738, PMID13054692 [zarchiwizowane z adresu 2003-08-01].c?

Zobacz teżEdytuj