Otwórz menu główne

Powiat szczuczyński (podlaski)

Ten artykuł dotyczy historycznego powiatu w Podlaskiem. Zobacz też: powiat szczuczyński - dawny powiat w woj. nowogródzkim (II RP).

Powiat szczuczyński – powiat istniejący w latach 1866-1948 na terenie obecnego województwa podlaskiego, poprzednik obecnego powiatu grajewskiego. Początkowo ośrodkiem administracyjnym powiatu był Szczuczyn, lecz podczas I wojny światowej siedziba starostwa została przeniesiona do Grajewa.

Powiat szczuczyński
powiat
do 1948
Państwo  PRL
Województwo białostockie
Data powstania 1866
Data likwidacji 1948
Siedziba Grajewo
Powierzchnia 1451 km²
Populacja (1946)
• liczba ludności

55 900
• gęstość 39 os./km²
brak współrzędnych
Portal Portal Polska

Powiat szczuczyński, jako część guberni łomżyńskiej, został powołany przez władze carskie w 1866 roku w związku z przeprowadzoną wówczas reformą administracyjną. Obejmował miasta Szczuczyn, Grajewo, Rajgród i Radziłów.

Podczas I wojny światowej powiat szczuczyński został utrzymany przez Niemców w jego dawnych granicach, jednak ze względu na zniszczenie Szczuczyna, siedzibę władz powiatowych przeniesiono do Grajewa, które było większe i posiadało lepsze warunki komunikacyjne. W niepodległej Polsce, na mocy ustawy z dnia 14 sierpnia 1919 roku, reaktywowano powiat szczuczyński. Nazwa szczuczyński została utrzymana tylko ze względów historycznych i tradycyjnych, mimo że siedzibą powiatu było Grajewo. Dopiero 12 marca 1948 roku konsekwentnie zmieniono oficjalną nazwę powiatu na powiat grajewski.

Pracownicy starostwa powiatu szczuczyńskiego -1918 r.

DemografiaEdytuj

Według spisu powszechnego z 1921 roku, powiat w ówczesnych granicach zamieszkiwało 58178 osób, w tym 51031 (87,7%) Polaków, 6996 (12,0%) Żydów, 84 (0,1%) Rosjan, 19 Białorusinów, 16 Litwinów, 14 Niemców, 7 Rusinów, 6 Romów, 3 Łotyszy 1 Czech i 1 Fin[1].

ReligiaEdytuj

Według spisu powszechnego z 1921 roku, 50561 (86,9%) mieszkańców powiatu w ówczesnych granicach wyznawało rzymski katolicyzm, 7278 (12,5%) judaizm, 151 (0,3%) prawosławie, 144 (0,2%) protestantyzm, 33 było staroobrzędowcami i 11 greko-katolikami[1].

StarostowieEdytuj

PrzypisyEdytuj