Otwórz menu główne
Prochownica muszkietera z przełomu XVI i XVII wieku w Narodowym Muzeum Morskim (Spichlerz na Ołowiance) w Gdańsku.

Prochownica – pojemnik wykonany z drewna, metalu, rogu lub kości, używany przez piechotę w XVIXIX wieku do noszenia prochu. Znane użycie w polszczyźnie ok. 1650[1].

W górnej części pojemnika znajdowała się metalowa rurka z urządzeniem umożliwiającym dokładne odmierzenie porcji prochu stanowiącej jeden ładunek.

PrzypisyEdytuj

  1. Hasło prochowniczka, [w:] Słownik języka polskiego XVII i 1. połowy XVIII wieku (pol.). PAN Instytut Języka Polskiego. [dostęp 2010-07-27].