Otwórz menu główne

Pyrrhularodzaj ptaka z podrodziny łuskaczy (Carduelinae) rodziny łuszczakowatych (Fringillidae).

Pyrrhula[1]
Brisson, 1760[2]
Przedstawiciel rodzaju – gil płomienny (P. erythrocephala)
Przedstawiciel rodzaju – gil płomienny (P. erythrocephala)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina łuszczakowate
Podrodzina łuskacze
Plemię Pyrrhulini
Rodzaj Pyrrhula
Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Zasięg występowaniaEdytuj

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i na Azorach[5].

MorfologiaEdytuj

Długość ciała 14–17 cm; masa ciała 17–38 g[6].

SystematykaEdytuj

EtymologiaEdytuj

  • Pyrrhula: epitet gatunkowy Loxia pyrrhula Linnaeus, 1758 ; średniowiecznołac. pyrrhula „gil”, od gr. πυρρουλας purrhoulas „robakożerny ptak” wymieniony przez Arystotelesa, identyfikowany jako rudzik lub gil. W ornitologii kombinacja pyrrhul- jest często używana do określenia grubodziobych ptaków, lub tych z czerwoną piersią[7].
  • Protopyrrhula: gr. πρωτο- prōto- „pierwszy, świeży”; rodzaj Pyrrhula Brisson, 1760[8]. Gatunek typowy: Pyrrhula nipalensis Hodgson, 1836.
  • Pyrrhia: gr. πυρρος purrhos „w kolorze płomienia, czerwony”, od πυρ pur, πυρος puros „ogień”[9]. Gatunek typowy: Loxia pyrrhula Linnaeus, 1758.

Podział systematycznyEdytuj

Do rodzaju należą następujące gatunki[10]:

PrzypisyEdytuj

  1. Pyrrhula, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. M.J. Brisson: Ornithologie, ou, Méthode contenant la division des oiseaux en ordres, sections, genres, especes & leurs variétés: a laquelle on a joint une description exacte de chaque espece, avec les citations des auteurs qui en ont traité, les noms quils leur ont donnés, ceux que leur ont donnés les différentes nations, & les noms vulgaires. T. 1. Paryż: Ad Ripam Augustinorum, apud Cl. Joannem-Baptistam Bauche, bibliopolam, ad Insigne S. Genovesae, & S. Joannis in Deserto, 1760, s. 36. (fr.)
  3. В.Л. Вiанки. Ревизiя формъ рода Pyrrhula, сем. Fringillidae, ихъ филогенезъ и географическое распространенiе. „Извъстiя Императорской Академш Наукъ”. V серiи. 25, s. 162, 193, 1906 (ros.). 
  4. L. Navás. Ornitologia de Aragón (continuación). „Anales de la Facultad de Ciencias de Zaragoza”. 1 (2), s. 128, 1907 (hiszp.). 
  5. F. Gill & D. Donsker: Finches, euphonias (ang.). IOC World Bird List: Version 9.1. [dostęp 2019-03-12].
  6. Collar i in. 2010 ↓, s. 607-609.
  7. Jobling 2019 ↓, s. Pyrrhula.
  8. Jobling 2019 ↓, s. Protopyrrhula.
  9. Jobling 2019 ↓, s. Pyrrhia.
  10. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Pyrrhulini Vigors, 1825 (wersja: 2018-09-30). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-03-12].
  11. Collar i in. 2010 ↓, s. 608.
  12. T. Töpfer, E. Haring, T.R. Birkhead, R.J. Lopes, L. Liu Severinghaus, J. Martens, M. Päckert. A molecular phylogeny of bullfinches Pyrrhula Brisson, 1760 (Aves: Fringillidae). „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 58 (2), s. 271-282, 2011. DOI: 10.1016/j.ympev.2010.10.015 (ang.). 
  13. J.C Rando, H. Pieper, Storrs L. Olson, F. Pereira i J.A. Alcover. A new extinct species of large bullfinch (Aves: Fringillidae: Pyrrhula) from Graciosa Island (Azores, North Atlantic Ocean). „Zootaxa”. 4282 (3), s. 567–583, 2017. DOI: 10.11646/zootaxa.4282.3.9 (ang.). 

BibliografiaEdytuj

  1. N. Collar, I. Newton & P. Clement: Family Fringillidae (Finches). W: J. del Hoyo, A. Elliott & D.A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 15: Weavers to New World Warblers. Barcelona: Lynx Edicions, 2010, s. 440-617. ISBN 978-84-96553-68-2. (ang.)
  2. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2019. [dostęp 2019-03-12]. (ang.)