Rakuski Przechód

Rakuski Przechód[1][2] lub Rakuska Przełączka Wyżnia[3] (słow. Sedlo pod Svišťovkou, 2023 m[2][3]) – przełęcz w Tatrach Wysokich na Słowacji, w końcowym fragmencie długiej południowo-wschodniej grani Wyżniego Baraniego Zwornika. Dokładniej znajduje się w długiej grani opadającej na północny wschód z Małego Kieżmarskiego Szczytu. Przełęcz oddziela Rakuską Czubę (Veľka Svišťovka) na północnym wschodzie od Rakuskiej Kopy (Svišťov hrb) na zachodzie i należy wraz z tymi szczytami do odcinka nazywanego Rakuską Granią[1].

Rakuski Przechód
Ilustracja
Od lewej: Rakuska Czuba, Rakuski Przechód, Rakuska Kopa, Rakuska Przełęcz
Państwo  Słowacja
Wysokość 2023 m n.p.m.
Pasmo Tatry, Karpaty
Sąsiednie szczyty Rakuska Kopa, Rakuska Czuba
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Rakuski Przechód
Rakuski Przechód
Ziemia49°12′15,6″N 20°14′10,1″E/49,204333 20,236139
Rakuski Przechód z Rakuskiej Czuby
Rakuski Przechód i Rakuska Czuba od strony Świstówki Huncowskiej

Rakuski Przechód jest jedną z dwóch płytkich, trawiasto-piarżystych przełęczy położonych w Rakuskiej Grani pomiędzy masywem Małego Kieżmarskiego Szczytu a Rakuską Czubą. Drugą z nich jest Rakuska Przełęcz, położona niżej i dalej na zachodzie, pomiędzy Rakuską Kopą a Złotą Czubą. Te przełęcze i szczyty oddzielają od siebie środkowe części Świstówki Huncowskiej (Huncovská kotlinka) od Doliny Zielonej Kieżmarskiej (dolina Zeleného plesa), czyli górne piętra Doliny Huncowskiej i Doliny Kieżmarskiej. Z Rakuskiej Przełęczy do Doliny Zielonej Kieżmarskiej opada stromy Zadni Lendacki Żleb, z Rakuskiego Przechodu zaś Skrajny Lendacki Żleb. Pomiędzy żlebami znajduje się Lendacka Ubocz, płaska grzęda o szerokim trawiastym zboczu[1]. Z przełęczy i całej grani rozlegają się widoki na Dolinę Kieżmarską i Tatry Bielskie[3].

Przez przełęcz (tę, a nie przez pobliską Rakuską Przełęcz, jak się niekiedy błędnie podaje) jest poprowadzony szlak Magistrali Tatrzańskiej, prowadzący z Doliny Łomnickiej, a z przełęczy w dół Skrajnym Lendackim Żlebem i Lendacką Uboczą do Doliny Zielonej Kieżmarskiej[4]. Drogi przez obie przełęcze są ważnym połączeniem sąsiednich dolin także dla taterników – prowadzą tędy najłatwiejsze szlaki zejściowe z masywu Kieżmarskich Szczytów. Przejście granią pomiędzy Rakuską Przełęczą a Rakuskim Przechodem jest proste i zajmuje ok. 10 min. Dawniej na Rakuski Przechód prowadził też znakowany żółto szlak z Niżniej Rakuskiej Przełęczy trawersujący szczyt Rakuskiej Czuby. Zimą dogodne jest wejście od strony Doliny Huncowskiej i Doliny Łomnickiej, natomiast teren po stronie Doliny Kieżmarskiej jest zagrożony lawinami, także na Magistrali Tatrzańskiej[1].

Nazwy siodła pochodzą od Rakuskiej Czuby. Polska nazwa tych i innych sąsiednich obiektów wywodzi się od wsi Rakusy (Rakúsy)[4].

Rakuski Przechód był odwiedzany od dawna (co najmniej od początku XVII wieku)[1].

Szlaki turystyczneEdytuj

  – znakowana czerwono Magistrala Tatrzańska z Doliny Łomnickiej przez Huncowską Ubocz na Rakuski Przechód, z przełęczy w dół nad Zielony Staw Kieżmarski.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XXII. Wyżnia Miedziana Przełączka – Mała Rakuska Czubka. Warszawa: Sport i Turystyka, 1979, s. 236–244. ISBN 83-217-2203-2.
  2. a b Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 125. ISBN 83-909352-2-8.
  3. a b c Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. VI. Latchorzew: Trawers, 2008, s. 124. ISBN 978-83-60078-05-1.
  4. a b Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 423–424. ISBN 83-01-13184-5.
  5. Tomasz Nodzyński, Marta Cobel-Tokarska: Tatry Wysokie i Bielskie: polskie i słowackie. Warszawa: ExpressMap, 2007. ISBN 978-83-60120-88-0.


Panorama z Rakuskiego Przechodu