Red (album King Crimson)

album King Crimson

Red – album studyjny zespołu King Crimson, wydany w 1974 roku przez Island Records Ltd. Po zakończeniu nagrań, we wrześniu zespół zawiesił działalność.

Red
Wykonawca albumu studyjnego
King Crimson
Wydany

1974

Nagrywany

lipiec–sierpień 1974
Olympic Sound Studios w Londynie

Gatunek

rock progresywny

Długość

40:37 (LP)

Wydawnictwo

Island, Atlantic, Polydor, E.G., Virgin, Discipline Global Mobile[1]

Producent

King Crimson[2]

Oceny
Album po albumie
Starless and Bible Black
(1974)
Red
(1974)
USA
(1975)

Lista utworówEdytuj

1. „Red” (Fripp) 5:58
2. „Fallen Angel” (Fripp/Wetton/Palmer-James) 5:58
3. „One More Red Nightmare” (Fripp/Wetton) 7:07
4. „Providence” (Cross/Fripp/Wetton/Bruford) 9:22
5. „Starless” (Cross/Fripp/Wetton/Bruford/Palmer-James) 12:12
40:37
  • Fallen Angel – ostatni nagrany utwór King Crimson, w którym Robert Fripp gra na gitarze akustycznej. Na następnych nagraniach można usłyszeć jedynie jego gitarę elektryczną. Piosenkę rozpoczyna krótka, instrumentalna improwizacja wykonywana przez oryginalny skład z lat 1972-74 z Jamiem Muirem i Davidem Crossem. Wcześniejszą wersję utworu, znaną również jako „Improv: Fallen Angel”, można usłyszeć na wydawnictwie King Crimson Collectors' Club – Live at the Zoom Club October 1972[potrzebny przypis].
  • One More Red Nightmare – utwór opowiada historię o mężczyźnie, który zasnął podczas podróży autobusem linii Greyhound (Really safe and sound/Asleep on the Greyhound). Śni, że znajduje się w samolocie a budzi się przed uderzeniem w ziemię. Utwór rozpoczyna się od charakterystycznego gitarowego riffu, by potem przejść w dynamiczną partię wokalną. Całości towarzyszy perkusja Bruforda. W środkowej i końcowej części pojawia się solo saksofonowe[potrzebny przypis].
  • Providence – instrumentalny, całkowicie zaimprowizowany utwór nagrany podczas koncertu w Palace Theatre w Providence 30 czerwca 1974 roku. Jest jedyną koncertową pozycją na płycie. Dłuższa wersja utworu jest dostępna na koncertowym 4-płytowym albumie The Great Deceiver (płyta 1, utwór 7)[potrzebny przypis].
  • Starless – najdłuższy utwór na albumie. Zaczyna się od dźwięków melotronu, gitary elektrycznej i saksofonu granych w sposób przywołujący „Epitaph” z płyty In the Court of the Crimson King. To wprowadzenie do części wokalnej o standardowej strukturze (zwrotka-refren). Środkowa sekcja utworu przypomina „The Talking Drum” z Larks' Tongues in Aspic. Rozpoczyna się pojedynczymi brzmieniami zniekształconej gitary, perkusją i gitarą basową. Z czasem gra staje się głośniejsza i bardziej agresywna, mimo że tempo nie ulega zmianie a Fripp gra tylko dwa różne dźwięki. Ostatnia część utworu zaczyna się gwałtownym przejściem do szybkiego, jazzowego, saksofonowego solo ze zniekształconymi dźwiękami gitary prowadzącej i basowej oraz ekspresyjną perkusją Billa Bruforda. Piosenkę kończy krótka powtórka tematu otwierającego utwór[potrzebny przypis].

Skład zespołuEdytuj

oraz

PrzypisyEdytuj

  1. King Crimson – Red. Discogs. [dostęp 2023-01-14]. (ang.).
  2. a b Bruce Eder: Red – King Crimson. AllMusic. [dostęp 2023-01-14]. (ang.).
  3. Robert Christgau: Robert Christgau: Consumer Guide '70s: K. www.robertchristgau.com. [dostęp 2023-01-14]. (ang.).
  4. Red: King Crimson. Prog Archives. [dostęp 2023-01-14]. (ang.).
  5. Red by King Crimson. Rate Your Music. [dostęp 2023-01-14]. (ang.).
  6. Nagrarok: King Crimson – Red. Sputnikmusic. [dostęp 2023-01-14]. (ang.).
  7. (red.) Nathan Brackett, (red.) Christian Hoard: The New Rolling Stone Album Guide. Wyd. 4. New York: Simon & Schuster, 2004, s. 456. ISBN 0-7432-0169-8. LCCN 2004058905. (ang.).
  8. Grzesiek Kszczotek. King Crimson: Płyty. „Tylko Rock”. Nr 15, s. 33, listopad 1992. Warszawa: Res Publica Press International Sp. z o.o.. ISSN 1230-2317.