Otwórz menu główne

Richard Ira Bong, ps. Dick, Ace of Aces, Bing Bong (ur. 24 września 1920 w Superior w stanie Wisconsin, zm. 6 sierpnia 1945 w Los Angeles w stanie Kalifornia) – amerykański pilot myśliwski, major Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych (USAAF), as myśliwski II wojny światowej.

Richard Ira Bong
Dick, Ace of Aces, Bing Bong
40 zwycięstw
Ilustracja
mjr Richard Ira „Dick” Bong
major major
Data i miejsce urodzenia 24 września 1920
Superior, Wisconsin,
Stany Zjednoczone
Data i miejsce śmierci 6 sierpnia 1945
Los Angeles, Kalifornia,
Stany Zjednoczone
Przebieg służby
Lata służby 19411945
Siły zbrojne Emblem of the United States Department of the Army.svg United States Army
Stanowiska instruktor strzelania w
KG 5. Armii Powietrznej, pilot doświadczalny w Lockheed Corporation
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:
Odznaczenia

Medal Honoru (Stany Zjednoczone) Distinguished Service Cross (Stany Zjednoczone)
Bronze oakleaf-3d.svg
Srebrna Gwiazda - dwukrotnie (Stany Zjednoczone)
Silver oakleaf-3d.svg
Bronze oakleaf-3d.svg
Zaszczytny Krzyż Lotniczy - siedmiokrotnie (Stany Zjednoczone)
Silver oakleaf-3d.svg
Bronze oakleaf-3d.svg
Bronze oakleaf-3d.svg
Bronze oakleaf-3d.svg
Bronze oakleaf-3d.svg
Air Medal - dziesięciokrotnie (Stany Zjednoczone)
Bronze oakleaf-3d.svg
Bronze oakleaf-3d.svg
Bronze oakleaf-3d.svg
Air Medal - czterokrotnie (Stany Zjednoczone)
American Defense Service Medal American Campaign Medal Asiatic-Pacific Campaign Medal Medal Zwycięstwa II Wojny Światowej
Richard Ira „Dick” Bong w P-38 Lightning

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 24 września 1920 na farmie Poplar w pobliżu miejscowości Superior w stanie Wisconsin w rodzinie szwedzkich emigrantów.

W 1938 rozpoczął naukę w szkole średniej w Superior, w trakcie której uczestniczył w kursach pilotów. Po ukończeniu w 1940 szkoły wstąpił do korpusu kadetów lotnictwa. W 1942 ukończył z wyróżnieniem szkołę pilotów otrzymując stopień podporucznika (Second Lieutenant). Następnie został skierowany na lotnisko Lake Field w stanie Arizona jako instruktor-pilot, a później na lotnisko Hamilton Field w stanie Kalifornia.

We wrześniu 1942 został pilotem w 9. Dywizjonie Myśliwskim (9 Dywizjon Latających Rycerzy – Flying Knights Squadron) 49. Grupy Myśliwskiej 5. Armii Powietrznej, walczącej w rejonie Nowej Gwinei. Walcząc w składzie tego dywizjonu odniósł 27 grudnia 1942 pierwsze zwycięstwa powietrzne, zastrzelił wtedy 2 samoloty japońskie. Do momentu wykonania w listopadzie 1943 pierwszej tury bojowej zestrzelił 21 samolotów japońskich.

Po przewie operacyjnej, w lutym 1944 wrócił do latania bojowego w rejonie południowego Pacyfiku, jako instruktor strzelania w Kwaterze Głównej 5. Armii Powietrznej. 12 kwietnia 1944 osiągnął 28 zwycięstwo powietrzne, tym samym przekroczył liczbę zwycięstw Edwarda Rickenbacker'a – amerykańskiego asa myśliwskiego z okresu I wojny światowej. W związku z tym wycofano go z latania bojowego i skierowano jako instruktora strzelania powietrznego w Szkole Pilotów Myśliwskich na terenie Stanów Zjednoczonych.

We wrześniu 1944 na własną prośbę skierowano go jako instruktora strzelenia powietrznego w Kwaterze Głównej 5. Armii Powietrznej. Jako instruktor zaczął latać bojowo i do grudnia 1944 zestrzelił 12 samolotów japońskich. Ostatnie zwycięstwo odniósł 17 grudnia 1944. Po czym został ostatecznie wycofany z lotów bojowych. Do tego momentu brał udział w 146 lotach bojowych i odniósł 40 zwycięstw indywidualnych (pierwszy na liście pilotów amerykańskich), latając na samolocie P-38 Lightning.

Po zakończeniu lotów bojowych początkowo był instruktorem w szkole pilotów, a następnie został pilotem doświadczalnym w firmie Lockheed, gdzie testował samolot odrzutowy Lockheed P-80 Shooting Star. 6 sierpnia 1945 w Los Angeles zginął w trakcie lądowania uszkodzonym samolotem P-80 Shooting Star na lotnisku Burbank.

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj