Otwórz menu główne

Richard Glücks

niemiecki zbrodniarz hitlerowski

Richard Glücks (ur. 22 kwietnia 1889, zm. 10 maja 1945) – zbrodniarz hitlerowski, szef tzw. Grupy Urzędów D – Obozy Koncentracyjne (Amtsgruppe D – Konzentrationslager) w strukturach WVHA (Głównego Urzędu Gospodarczo-Administracyjnego SS), której podlegały niemieckie obozy koncentracyjne oraz SS-Gruppenführer.

ŻyciorysEdytuj

Urodzony w Mönchengladbach, walczył w I wojnie światowej, następnie pracował jako kupiec. W połowie lat 30. wstąpił do NSDAP (nr identyfikacyjny 214855) i SS z nr identyfikacyjnym 58703[1]. Pod koniec II wojny światowej uzyskał w niej stopień SS-Obergruppenführera. W 1936 został adiutantem i pomocnikiem Theodora Eickego, Głównego Inspektora Obozów Koncentracyjnych. W 1939 został sukcesorem Eickego, a od 1942 był szefem Zespołu D (czyli tzw. Amstgruppe D) w WVHA. Amstgruppe D podlegały bezpośrednio wszystkie hitlerowskie obozy koncentracyjne. Glücks odpowiadał przed szefem WVHA, Oswaldem Pohlem, a stanowisko to piastował do końca wojny.

Glücks jest odpowiedzialny za ogromny wzrost liczby obozów i przetrzymywanych w nich więźniów po wybuchu II wojny światowej, a także za wszystkie popełnione w nich zbrodnie. W szczególności odpowiada za eksploatację przymusowej pracy więźniów, ich masowe zabijanie, głodzenie, katowanie i torturowanie. Praktycznie w obozach tych umieszczano obywateli będących przedstawicielami wszystkich okupowanych przez Niemcy państw (zwłaszcza Żydów, Polaków i Rosjan). Za czasów urzędowania Glücksa utworzono takie obozy jak Auschwitz-Birkenau, Natzweiler-Struthof, Stutthof czy Gross-Rosen. Odpowiadał on także za wybudowanie i utrzymywanie w należytym stanie komór gazowych w obozach zagłady Birkenau i Majdanek, a także za dostarczanie do nich gazu Cyklon B. Wreszcie brał udział w przeprowadzaniu eksperymentów pseudomedycznych na więźniach obozów koncentracyjnych.

Richard Glücks popełnił samobójstwo 10 maja 1945 (zażywając cyjanek) w szpitalu niemieckiej marynarki we Flensburgu. W ten sposób uniknął odpowiedzialności za swoje zbrodnie.

PrzypisyEdytuj

  1. "Oświęcim w oczach SS", KAW, Warszawa 1985, ​ISBN 83-03-01024-7​, str.268.

BibliografiaEdytuj