Roman Dunin

Roman Konrad Dunin, ps. „Pogoń” (ur. 19 lutego 1890 w Obicach, zm. 1940) – polski inżynier leśnictwa, major piechoty Wojska Polskiego, radny i wiceprezydent Lwowa w II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Roman Konrad Dunin
Pogoń
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 19 lutego 1890
Obice
Data śmierci 1940
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Polska Siła Zbrojna,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty,
8 Pułk Piechoty Legionów,
26 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca kompanii,
dowódca batalionu,
zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Odznaka Oficerska Związków Strzeleckich „Parasol”
Krzyż Niepodległości
Od lewej: Roman Dunin, Jan Weryński, Józef Ostrzycki, Jan Śmiechowski (1935)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 17 lutego 1890[1][2][3], w rodzinie Ludwika Napoleona i Karoliny z Odrobińskich[4]. Ukończył Akademię Ziemiańską w Wiedniu z tytułem inżyniera leśnictwa. Podczas studiów był komendantem miejscowego oddziału Polskich Drużyn Strzeleckich od stycznia do kwietnia 1913. Jako strzelec został mianowany chorążym we wrześniu 1914. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty 5 marca 1915. Od czerwca 1916 był dowódcą kompanii w 5 pułku piechoty w składzie I Brygady. Później pełnił funkcję dowódcy batalionu uzupełniającego I Brygady od lipca do października 1916. Następnie był dowódcą oddziału karabinów maszynowych w 5 pułku piechoty od grudnia 1916 do lipca 1917. Po kryzysie przysięgowym z 1917 był internowany przez Austriaków w Beniaminowie. Po odzyskaniu wolności pełnił stanowisko dowódcy kompanii w 2 pułku piechoty Polskiej Siły Zbrojnej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Pełnił funkcję dowódcy batalionu zapasowego 8 pułku piechoty Legionów.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 40 pułk piechoty we Lwowie[5]. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki zastępcy dowódcy pułku 26 pułku piechoty we Lwowie z równoczesnym przeniesieniem z 40 pp[6]. W 1923 był oficerem 26 pp[7]. W 1924 został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał we Lwowie[8][9]. W 1934 roku, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI”[1].

Sprawował mandat radnego Rady Miasta Lwowa[10], wybrany w wyborach samorządowych 1934 z ramienia listy nr 1 (prorządowej)[11], był wiceprezydentem Lwowa. Był członkiem zarządu okręgu Związku Legionistów Polskich we Lwowie[12][13].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej został aresztowany przez Sowietów. Został zamordowany przez NKWD na wiosnę 1940. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/3-1 oznaczony numerem 992)[14]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Na Ukraińskiej Liście Katyńskiej widnieje także brat Romana Dunina, Bogdan (ur. 1888, także legionista[15]). Ofiarami zbrodni katyńskiej dokonywanej na terenach ukraińskich zostali także inni wiceprezydenci Lwowa: Jan Weryński, oraz dwaj zastępcy prezydenta Lwowa z lat 30. Stanisława Ostrowskiego, Wiktor Chajes i Franciszek Irzyk[16][17].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 326, 970.
  2. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 898, tu podano, że urodził się 17 lutego 1890 roku.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 27, tu jako Roman Dunin-Szpot ur. 18 lutego 1890 roku.
  4. Wykaz Legionistów ↓.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 27.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 543.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 200, 399.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1414.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 898.
  10. Wiceprezydent Lwowa Jan Weryński w towarzystwie radnego Romana Dunina, wiceprezesa Związku Legionistów we Lwowie Józefa Ostrzyckiego oraz redaktora Janusza Śmiechowskiego. audiovis.nac.gov.pl. [dostęp 2016-04-16].
  11. Oficjalne wyniki wyborów do Rady Miejskiej we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 130 z 31 maja 1934. 
  12. Zjazd delegatów Związku Legionistów. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 54 z 7 marca 1935. 
  13. Związek Legionistów Polskich 1936-1938. Sprawozdanie Komendy Naczelnej Związku Legionistów Polskich. Warszawa: 1938, s. 76.
  14. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 20. [dostęp 2016-04-07].
  15. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Bogdan Dunin-Szpot. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2019-04-05].
  16. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 12, 33. [dostęp 2016-04-07].
  17. Z Tadeuszem Krzyżewskim rozmawia Janusz M. Paluch. cracovia-leopolis.pl. [dostęp 2016-04-07].
  18. M.P. z 1933 r. nr 102, poz. 123, tu jako inż. Szpot-Dunin Roman.

BibliografiaEdytuj