Rudolf Kesselring

Rudolf Jacob Johann Kesselring (ur. 16 lipca 1884 w Nowym Chruśnie k. Lwowa, zm. 14 października 1961 w Pfronten-Steinach[1]) – duchowny luterański, profesor Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego.

Rudolf Kesserling
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1884
Nowe Chrusno k. Lwowa
Data i miejsce śmierci 14 października 1961
Pfronten-Steinach
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: teologia ewangelicka
Doktorat 1910, 1928
Profesura 1937
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Zasługi dla Duchownych Wojskowych

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Nowym Chruśnie, kolonii józefińskiej, jako syn Heinricha i Katarzyny z domu Rückemann. Pochodził z niemieckiej, ewangelickiej rodziny przybyłej z Saksonii do Galicji w końcu XVIII wieku.

W latach 1884-1900 był uczniem C. K. II Wyższego Gimnazjum z niemieckim językiem wykładowym we Lwowie. W latach 1903-1907 odbył studia w zakresie teologii, historii, geografii i filozofii na Uniwersytecie Wiedeńskim , Uniwersytecie w Lipsku i Uniwersytecie w Halle[2]. W 1907 został ordynowany i wprowadzony na urząd wikariusza Superintendentury Kościoła Ewangelickiego b. Galicji i Bukowiny w Białej. W latach 1908-1929 pełnił urząd proboszcza parafii Kościoła Ewangelickiego we Lwowie[2]. W 1910 uzyskał stopień doktora filozofii na Uniwersytecie w Czerniowcach , a w 1928 doktora teologii na wydziale teologii ewangelickiej w Wiedniu[2]. Podczas I Wojny Światowej pełnił funkcję kapelana armii austriackiej w latach 1915-17 jako Feldkurrat der Reserve. Służył na froncie rosyjskim i włoskim. Początkowo był duszpasterzem przy 106 dywizji obrony krajowej, a następnie od 1917 kierownikiem ewangelickiego duszpasterstwa wojskowego dla Generalnego Gubernatorstwa w Lublinie. Za swoją służbę otrzymał od cesarza Franciszka Józefa I, Krzyż Zasługi dla Duchownych Wojskowych. Po zakończeniu działań wojennych przeniósł się do Lwowa, obejmując stanowisko II, po czym I proboszcza parafii ewangelickiej augsburskiego i helweckiego wyznania[3].W 1929 został kapelanem wojskowym[1] - był szefem duszpasterstwa ewangelickiego przy Dowództwie VI, V i X Korpusu (Lwów - Przemyśl). 19 maja 1932 został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego Wydziału Teologii Ewangelickiej UW i objął po ks. prof. Karolu Serinim Katedrę Teologii Systematycznej, a w 1937 na stanowisko profesora zwyczajnego na Katedrze Teologii Semantycznej Wydziału Teologii Ewangelickiej UW (noszącego wówczas nazwę: Uniwersytetu Józefa Piłsudskiego) – stanowiska te zajmował do września 1939[2].; oficjalnie został pozbawiony katedry 17 lipca 1948 r. W 1932 odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski - za zasługi na polu pracy naukowej i społecznej[4].

Był jednym z niewielu pracowników ówczesnego Uniwersytetu Warszawskiego o korzeniach niemieckich. Zachowując niemiecką świadomość narodową, wyraźnie czuł się związany z polskością w sensie państwowym i kulturowym.

W czasie okupacji hitlerowskiej podpisał niemiecką listę narodowościową[1]. Pełnił w tym czasie funkcje opiekuna archiwum miejskiego w Nowym Sączu[1]. W 1941 roku opublikował pracę o niemieckim osadnictwie i historii miasta Nowy Sącz pt. "Neu-Sandez und Neu-Sandezer Land: Ihre deutsche Vergangenheit und Aufbauarbeit (1230-1940)", będącą bezpośrednim powodem pozbawienia katedry na UW w 1948 r.[1]

Po wojnie pracował jako nauczyciel religii w Bayreuth a następnie w Koblencji[1].

Życie osobisteEdytuj

Od 1908 był żonaty z Heleną z domu Thomke (zm. 1952) , córką wicekuratora gminy ewangelickiej w Ost-Bielitz, z którą miał troje dzieci (Johanna, Erwin i Rolf)[1].

Wybrane publikacjeEdytuj

  • Die evangel. Siedlungen Galiziens im josefinischen bis franzisceischen Zeitalter 1772-1822, Lemberg, 1912
  • Die Einigungsbestrebungen der Evangelischen Kirchen in Polen, Lwów, 1926
  • Die evangelische Kirchengemeinde Lemberg von ihren Anfängen bis zur Gegenwart [1778-1928]. Zur Feier des 150. jährigen Bestehens der Kirchengemeinde im Auftrag des Presbyteriums dargestellt, Lwów, 1929
  • Stosunki kulturalne polskie wieku XVI wedle sprawozdania ambasadora angielskiego sir George Carew z roku 1598, Warszawa, 1932
  • Czego nas współczesnych w Polsce uczą dzieje reformacji? Przemówienie wygłoszone na Akademji Reformacji w Warszawie w dniu 1 XI 1933. Warszawa, 1933
  • Quo vadis, Ecclesia Evangelica? Krytyczne uwagi odnośnie Kościoła Ewangelickiego Trzeciej Rzeszy, Warszawa, 1934
  • Ulryk Zwingljusz. W 450 rocznicę urodzin wielkiego teologa i reformatora, Warszawa, 1934
  • Znaczenie psychoanalizy i psychologji indywidualnej we współczesnym systemie wychowawczym: referaty wygłoszone w Cieszynie 27-29 sierpnia 1935 r. na kursie pracowników wśród młodzieży ewangelickiej w Polsce, Głos Ewangelicki, 1936
  • Chrześcijaństwo i Kościół w walkach światopoglądowych dni dzisiejszych, Rocznik Teologiczny 2: 37-133. Warszawa 1937
  • Tolerancja jako zasada i podstawa życia religijnego, moralnego i społecznego cz. I, Rocznik Teologiczny 3: 283-340. Warszawa 1938
  • Tolerancja jako zasada i podstawa życia religijnego, moralnego i społecznego cz. II, Rocznik Teologiczny 4: 319-415. Warszawa 1939
  • Neu-Sandez und Neu-Sandezer Land: Ihre deutsche Vergangenheit und Aufbauarbeit (1230-1940), Kraków - Warszawa 1941

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Eduard Kneifel: Die Pastoren der Evangelisch-Augsburgischen Kirche in Polen. Ein biographisches Pfarrerbuch mit einem Anhang. Eging: 1967, s. 110.
  2. a b c d Sylwetka ks. Rudolfa Kesselringa na witrynie galizien-deutsche.de (dostęp: 27 sierpnia 2014).
  3. Marcin Hintz, „Badania w zakresie teologii systematycznej w Wydziale Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego” - Rocznik Teologiczny LIX – z. 3/2017 - s. 405-423, marzec 2017.
  4. M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 295

Linki zewnętrzneEdytuj