Rudolf Kornke

Oficer Wojska Polskiego

Rudolf Kornke, ps. Insurgent, Kat, Rudko (ur. 28 września1884 w Zagórzu k. Będzina[2], zm. 24 kwietnia 1958 w Chorzowie)[1] – górnik, podporucznik artylerii Wojska Polskiego, powstaniec śląski, senator.

Rudolf Kornke
Insurgent, Kat, Rudko
Ilustracja
podporucznik artylerii podporucznik artylerii
Data i miejsce urodzenia 28 września 1884
Zagórz k. Będzina
Data i miejsce śmierci 24 kwietnia 1958
Chorzów
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy powstania śląskie[1]
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi I stopnia

ŻyciorysEdytuj

Od 1904 pracował jako robotnik w fabryce kwasu siarkowego w Radzionkowie, później górnik kopalni „Barbara-Wyzwolenie” w Łagiewnikach, kopalni „Neue Helene” w Szarleju i kopalni „Rosenblumendelle” koło Essen. Działacz „Sokoła”, walczył w I wojnie światowej, w armii niemieckiej. W 1918 przewodniczący Rady Robotniczo-Żołnierskiej w Metz. Współtworzył Polską Organizację Wojskową na Górnym Śląsku, komendant okręgu VIII (tarnogórsko-bytomskiego). Dowódca w trakcie trzech powstań śląskich; 1922–1925 prowadził restaurację w Piekarach Śląskich; współtwórca Narodowo-Chrześcijańskiego Zjednoczenia Pracy. W latach 1926–1929 i 1936–1939 prezes Zarządu Głównego Związku Powstańców Śląskich, a w latach 1930–1933 komendant główny tej organizacji[1][3].

Po wybuchu II wojny światowej dotarł do Lwowa, gdzie 12 września 1939 współuczestniczył w formowaniu batalionu powstańczego (ok. 1000 ochotników). Po agresji sowieckiej wyjechał z Polski i przez Rumunię udał się na Bliski Wschód, następnie przebywał na południu Afryki, pracował m.in. na plantacjach tytoniu; od września 1939 poszukiwany niemieckim listem gończym[4].

Po 1945 członkowie Związku Powstańców Śląskich zrzeszeni byli w organizacji Związek Weteranów Powstań Śląskich, a od 1949 w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (ZBoWiD). Rudolf Kornke był przewodniczącym kapituły odznaczenia Gwiazda Górnośląska[5].

Po powrocie w 1947 do Polski podjął pracę w „Centrostalu” we Wrocławiu (1947–1949), a następnie w Zabrzańskich Zakładach Piwowarsko-Słodowniczych (1949–1956); prowadził kiosk Związku Inwalidów Głuchoniemych „Odrodzenie” w Chorzowie; od 1957 rencista[4].

Zmarł 24 kwietnia 1958 w Chorzowie, pochowany na cmentarzu parafii św. Jadwigi w Chorzowie; w końcu lat 80. grób został splantowany[4].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Hawranek 1982 ↓, s. 243.
  2. Wiesław Lesiuk, Władysław Zieliński, Tobie Polsko, Szkice biograficzne działaczy ruchu niepodległościowego na Górnym Śląsku, Opole - Katowice 1981, s. 254.
  3. Tomasz Falęcki. Kombatanci powstań śląskich. „Niepodległość i Pamięć”. R. IV, nr 2 (8), 1997, s. 88. 
  4. a b c Rudolf Kornke » Witryna edukacyjna Kancelarii Senatu, senat.edu.pl [dostęp 2021-03-01].
  5. Hawranek 1982 ↓, s. 166.
  6. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  7. M.P. z 1936 r. nr 301, poz. 531 „za zasługi na polu pracy narodowej i społecznej”.

BibliografiaEdytuj

  • Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 362. [dostęp 2021-03-01].
  • Franciszek Hawranek, Aleksander Kwiatek, Wiesław Lesiuk, Michał Lis, Bolesław Reiner: Encyklopedia Powstań Śląskich. Opole: Wydawnictwo Instytutu Śląskiego w Opolu, 1982.
  • Kornke Rudolf 1884–1958 (pol.). Biblioteka sejmowa. [dostęp 2018-03-03].