Otwórz menu główne

Sławomir Łuczyński

Sławomir Łuczyński (ur. 9 listopada 1953 w Pabianicach) – polski rysownik, karykaturzysta i ilustrator. Należy do Stowarzyszenia Polskich Artystów Karykatury (SPAK)[1], w którym pełnił funkcję skarbnika, a w kadencji 2011–2014 – wiceprezesa[2].

Sławomir Łuczyński
Data i miejsce urodzenia 9 listopada 1953
Pabianice
Dziedzina sztuki plastyka
Epoka karykatura
Odznaczenia
Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej” Krzyż Wolności i Solidarności
Strona internetowa

Spis treści

Kariera artystycznaEdytuj

Jego rysunki publikowane były m.in. przez „Szpilki”, „NIE”, „Twój Dobry Humor”, „Nad Wartą”, „Karuzelę”, „Angorę”, „Wprost”, „Przegląd Tygodniowy”, „Nowe Życie Pabianic”, Magazyn „Sezon”, „Obserwatora” (Londyn), „Głos Florydy”. Jest laureatem nagrody SPAK – „Eryk” 2002 za liczne nagrody zdobyte w konkursach zagranicznych i krajowych (m.in. Satyrykon w Legnicy)[3]. Jest pierwszym polskim karykaturzystą, który zdobył 100 nagród w konkursach[4]. W 1997 wraz z Henrykiem Cebulą, Jackiem Frąckiewiczem i Andrzejem Legusem, powołał do życia nieformalną grupę twórczą „Czwórka Bez Sternika”, której wystawa miała miejsce w Muzeum Karykatury w 2002[3].

W 2012 Krzysztof Dumka zrealizował etiudę animowaną Moje podwórko opartą na pracach Łuczyńskiego[5].

Rodzaj i styl twórczościEdytuj

Rysunki Sławomira Łuczyńskiego cechują się charakterystycznym stylem: solidne warsztatowe rzemiosło służy rubasznemu, nieco czarnemu, a nawet makabrycznemu humorowi. Nierzadkie są motywy śmierci, starości i choroby, co nie od razu kojarzy się z satyrą. Łuczyński oswaja horror ostateczności i wyzwala śmiech[6]. Innym gatunkiem uprawianym przez rysownika jest satyra obyczajowa, której celem jest polityka, mechanizmy władzy, codzienność małżeństwa, pijaństwo.
W nurcie rysunku Łuczyńskiego są też pozostające w pamięci prace przypominające obrazy surrealistów[6].

Działalność opozycyjnaEdytuj

Sławomir Łuczyński w latach 19821983 był współpracownikiem podziemnego wydawnictwa „Pro Patria” w Pabianicach, autorem rysunków i linorytów wykonywanych na matrycach białkowych; drukarzem pism podziemnych „CDN”, „Metod”, „Trybuna”, ulotek i plakatów. W 1982 był współorganizatorem i uczestnikiem akcji ulotkowych w tramwajach na trasie Pabianice-Łódź i pociągach Sieradz-Łowicz, niszczenia plakatów WRON oraz współorganizatorem akcji umieszczenia na cmentarzu w Pabianicach flagi „S” i tabliczki upamiętniającej ofiary stanu wojennego. W 1983 zorganizował przemyt aparatu fotograficznego do Zakładu Karnego w Hrubieszowie, którym Zbigniew Libera zrobił zdjęcia więźniów na spacerniaku[7][8].

Wystawy i publikacjeEdytuj

Największą kolekcję prac Łuczyńskiego ma w swoich zbiorach Muzeum Historii Nowoczesnej (Musée d'Histoire contemporaine) w Paryżu[4]. Prace Łuczyńskiego prezentowane były na kilkuset wystawach zbiorowych i ponad 130 indywidualnych, m.in. Satyra Sławomira Łuczyńskiego, Galeria Twórców Galera, 27 czerwca 2009, Muzeum Ziemi Lubuskiej, Zielona Góra.

Jego rysunki znajdują się w wielu publikacjach książkowych[4]:

  • Będę szczery, 1983 (publikacja bezdebitowa)
  • Uwaga, Świeżo przemalowany, 1991, ​ISBN 83-900394-0-0​.
  • Karykaturzyści polscy
  • Polska karykatura portretowa
  • Panorama literatury polskiej XX wieku, wyd. Amman Zurych
  • Śmiech na trudne czasy
  • Satyra konspira
  • Wyciąg ze zsypu
  • Zwykłe zadupie, 2008
  • Różowa seria, 2009
  • Rysunki na poziomie, 2010
  • Miszmasz, 2013

Odznaczenia i nagrodyEdytuj

Za działalność artystyczną i opozycyjną S. Łuczyński został wyróżniony:

PrzypisyEdytuj

  1. Członkowie Stowarzyszenia Polskich Artystów Karykatury (pol.). Stowarzyszenie Polskich Artystów Karykatury. [dostęp 16 lutego 2013].
  2. Zarząd Stowarzyszenia Polskich Artystów Karykatury (kadencja 2011–2014) (pol.). Stowarzyszenie Polskich Artystów Karykatury. [dostęp 16 lutego 2013].
  3. a b Sławomir Łuczyński (pol.). Muzeum Karykatury. [dostęp 16 lutego 2013].
  4. a b c d Igor Myszkiewicz: Satyra Sławomira Łuczyńskiego (pol.). mmzielonagora.pl, 3 lipca 2009. [dostęp 16 lutego 2013].
  5. Film Moje podwórko na YouTube.
  6. a b Igor Myszkiewicz, Satyra Sławomira Łuczyńskiego, Galeria Twórców Galera, Zielona Góra 2009 , 21 lipca 2010 [dostęp 2013-02-16] (pol.).
  7. a b Tomasz Czarnecki: Sławomir Łuczyński (pol.). Encyklopedia Solidarności. [dostęp 16 lutego 2013].
  8. Agnieszka Kowalska: Uciec stąd do Afryki (pol.). gazeta.pl/Warszawa, 23.07.2010. [dostęp 16 lutego 2013].
  9. wp: Krzyże Wolności i Solidarności dla działaczy opozycji antykomunistycznej [ZDJĘCIA]. W: Portal „Dziennika Łódzkiego”. dzienniklodzki.pl > Wiadomości > Łódź [on-line]. Polska Press Sp. z o.o., 2017-06-23. [dostęp 2017-06-23].
  10. a b Tomasz Wybranowski: Sławomir Łuczyński – bielańskie peregrynacje. Art Imperium. [dostęp 2014-11-09].
  11. 50 50 lat Towarzystwa Przyjaciół Pabianic. Towarzystwo Przyjaciół Pabianic, 17 luty 2014. [dostęp 2014-11-09].
  12. Historia SPAK (pol.). Stowarzyszenie Polskich Artystów Karykatury. [dostęp 16 lutego 2013].
  13. Ruch Piękniejsza Polska nagrodził artystów. Gala na Zamku Królewskim. Strona SPAK. [dostęp 2014-11-09].
  14. Uwaga artysta!. Magazyn VIP. [dostęp 2014-11-09].

Linki zewnętrzneEdytuj