Nie (tygodnik)

polski tygodnik satyryczny

NIE (z podtytułem Dziennik cotygodniowy) – satyryczny, ilustrowany tygodnik wydawany w Warszawie od 1990. Czasopismo zostało założone przez Jerzego Urbana, który jest jego redaktorem naczelnym.

NIE
Dziennik cotygodniowy
Ilustracja
Wieloletnia siedziba redakcji przy ul. Słonecznej 25 w Warszawie (do 2017 r.)[1]
Częstotliwość tygodnik
Państwo  Polska
Adres Warszawa, ul. Poznańska 3[1]
Wydawca Urma Sp. z o.o.
Tematyka polityczno-społeczna
Język polski
Pierwszy numer 4 października 1990
Redaktor naczelny Jerzy Urban
Liczba stron 16
ISSN 0867-2237
OCLC 29805407
Strona internetowa

Historia i działalnośćEdytuj

Pismo zostało założone przez Jerzego Urbana w 1990[2]. Od początku funkcjonowania ujawnia negatywne zjawiska polityczne, afery gospodarcze i patologie społeczne[3]. Tygodnik cechuje ostra publicystyka, satyra oraz mające budzić kontrowersje ilustracje[2]. W momencie swojej największej popularności, w latach 90., tygodnik osiągnął nakład przekraczający 700 tysięcy egzemplarzy[2][4]. Średnia sprzedaż w 2017 wyniosła natomiast około 26 tysięcy egzemplarzy[5]. Tygodnik „Nie”, poza Polską, sprzedawany jest także do Stanów Zjednoczonych i Kanady[6]. Dużą popularnością cieszy się również kanał tygodnika w serwisie YouTube, na którym umieszczane są treści satyryczne głównie z udziałem Jerzego Urbana[7].

Stałymi rubrykami tygodnika są: „Tydzień z głowy”, „Dialogi dam w drodze do kościoła”, „Wieści z kruchty”, „Wieści gminne i inne”, „Listonosz doniósł”, „Z czarnej dupy się wyrwało”, „Blog wszystkich świętych”, „Trybuna ludzi” i „Słówka półgłówka”. W każdym numerze zamieszczone są felietony Jerzego Urbana[8].

Profil redakcyjnyEdytuj

Pismo ma charakter lewicowy, antyprawicowy, antyklerykalny i satyryczny, pojawiają się w nim jednak także krytyczne artykuły o działalności organizacji lewicowych[8][9].

Tygodnik jest krytyczny wobec polskiej rzeczywistości po 1989, szczególnie względem działań rządów z obozu postsolidarnościowego i Kościoła katolickiego[2].

Zespół redakcyjnyEdytuj

Redaktorem naczelnym pisma jest Jerzy Urban[2]. Zastępcami redaktora naczelnego są: Przemysław Ćwikliński, Waldemar Kuchanny i Andrzej Rozenek. W zespole redakcyjnym pisma znaleźli się stali komentatorzy, publicyści, reporterzy, felietoniści, m.in.: Mateusz Cieślak, Małgorzata Daniszewska, Bożena Dunat, Tadeusz Jasiński, Michał Marszał, Marta Miecińska, Maciej Mikołajczyk, Wojciech Mittelstaedt, Andrzej Sikorski, Joanna Skibniewska oraz Agnieszka Wołk-Łaniewska[10]. Grafikami tygodnika są Włodek Kierus i Krzysztof Olejnik[10]. W przeszłości grafiki dla "Nie" tworzył również Tomasz Wiater.

W przeszłości z pismem współpracowali m.in.: Marek Barański[11], Maciej Wiśniowski, Izabela Kosmala, Piotr Gadzinowski[4], Joanna Senyszyn, Andrzej Golimont[12], Ryszard Marek Groński (pod pseudonimem)[13], Dariusz Cychol[14] i Wiesław Górnicki (pod pseudonimem).

Ruch Społeczny „NIE”Edytuj

W latach 90. i w pierwszych latach XXI wieku przy tygodniku działało stowarzyszenie Ruch Społeczny Niezależna Inicjatywa Europejska „NIE”. Stowarzyszenie wprowadziło do Sejmu z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej współpracownika „Nie” Piotra Gadzinowskiego[15].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Tygodnik "Nie" oszczędza, redaktorzy będą pracować w starej siedzibie, Press.pl, 8 sierpnia 2017 [dostęp 2021-07-23].
  2. a b c d e „Nie”, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2018-06-09].
  3. NIE (pol.). egazety.pl. [dostęp 2018-06-09].
  4. a b Znudzony skandalista (pol.). newsweek.pl. [dostęp 2018-06-09].
  5. Wydawcy „Nie” i „Faktów i Mitów” ze spadkami wpływów i stratami. „Nie” sprzedaje się w 26 tys. egz., ma tylko 3,5 tys. zł z reklam, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-01-05] (pol.).
  6. Wydawca „Nie” ze spadkiem wpływów i 1,44 mln zł straty. Tygodnik sprzedaje się w 25 tys. egz., www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2019-09-29] (pol.).
  7. Kanał tygodnika NIE w serwisie Youtube
  8. a b Nie Dziennik Cotygodniowy (pol.). empik.com. [dostęp 2018-06-09].
  9. NIE (pol.). egazety.pl. [dostęp 2018-06-09].
  10. a b O nas (pol.). nie.com.pl. [dostęp 2018-06-09].
  11. Marek Barański zastępcą naczelnego „Faktów i Mitów” (pol.). press.pl. [dostęp 2018-06-09].
  12. Dominika Olszewska, Jan Fusiecki: Jak radny wszedł w ginekologię i położnictwo (pol.). warszawa.wyborcza.pl. [dostęp 2018-06-09].
  13. Luiza Zalewska. „Dziennik”, 4–5 października 2008. 
  14. Dariusz Cychol za Ewę Kotlińską redaktorem naczelnym „Faktów i Mitów” (pol.). wirtualnemedia.pl. [dostęp 2020-09-12].
  15. Eliza Olczyk: Piotr Gadzinowski: Zostałem uczciwym posłem dzięki Jerzemu Urbanowi (pol.). rp.pl. [dostęp 2018-06-09].