Samon, także Samo (zm. 658-661) – władca pierwszego, potwierdzonego przez źródła pisane, słowiańskiego organizmu państwowego zwanego państwem Samona.

Samon / Samo
Ilustracja
władca państwa Samona
Okres od 623-626
do 658-661
Poprzednik brak
Następca brak
Dane biograficzne
Data śmierci 658-661

Jedynym wartościowym źródłem wprost traktującym o dziejach Samona jest tzw. Kronika Fredegara. Większość informacji o władcy zostało wywnioskowanych na podstawie wnikliwej analizy tejże kroniki. Niestety przez znikomą ilość materiału porównawczego wiele z nich wciąż pozostaje w sferze hipotez.

ŻyciorysEdytuj

Celtyckie imię Samo[1] (padające m.in. w Kronice Fredegara) wskazuje na celtyckie pochodzenie władcy, jednak był on prawdopodobnie Galloromaninem, tzn. zromanizowanym Celtem, pochodzącym z okolic miasta Sens[2]. Z dużym prawdopodobieństwem można wykluczyć frankijskie pochodzenie Samona[3]. Był on natomiast poddanym państwa frankijskiego (Chlotara II) – prawdopodobnie kupcem[2]. Najprawdopodobniej nie był chrześcijaninem, na co wskazuje jego przyszły, pogański, styl życia[4].

Osobny artykuł: Państwo Samona#Geneza.

W połowie lat dwudziestych VII w. wybuchło ogólnosłowiańskie powstanie skierowane przeciwko Awarom[5]. Prawdopodobnie w 623 r. Samon, wraz z innymi kupcami frankijskimi, wyruszył na słowiańszczyznę w celach handlowych. W toku walk kupcy okazali się znakomitymi wojownikami, a Samon – doborowym strategiem. Zasłużony w walkach, doszedł do wielkiego znaczenia wśród słowiańskich plemion, których wiec wybrał go następnie na swego władcę[4].

Popadł w konflikt z królestwem frankijskim i, w 631 r., zmuszony został odeprzeć najazd króla Dagoberta I. Zwyciężył w bitwie pod Wogastisburgiem, a podlegli mu Słowianie wykonali odwetowe rajdy na Turyngię[5]. Władca nie zadbał jednak o sprawy dotyczące dziedziczności tronu i po jego śmierci, ok. 658-661 r., słuch o państwie Samona zanika. Przypuszczalnie rozpadło się na kilka samodzielnych księstewek[6].

Według Kroniki Fredegara Samon miał być żonaty z dwunastoma słowiańskimi żonami, z którymi spłodził dwudziestu dwóch synów i piętnaście córek[7].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Labuda 2009 ↓, s. 86.
  2. a b Labuda 2009 ↓, s. 104.
  3. Labuda 2009 ↓, s. 100.
  4. a b Chrzanowski ↓, s. 38.
  5. a b Jerzy Skowronek, Mieczysław Tanty, Tadeusz Wasilewski, Historia Słowian południowych i zachodnich, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2005, s. 18-19, ISBN 83-05-13401.
  6. Chrzanowski ↓, s. 44.
  7. Labuda 2009 ↓, s. 79.

BibliografiaEdytuj

  • Gerard Labuda: Pierwsze państwo słowiańskie. Państwo Samona.. Wyd. 2. Wodzisław Śląski: Templum, 2009. ISBN 978-83-929218-0-6.
  • Witold Chrzanowski: Kronika Słowian. Wielkie Morawy, Kraj Wiślan i Czechy. 805-955. Kraków: Libron, 2006. ISBN 83-60547-05-X.