Sherri Martel

amerykańska wrestlerka

Sherri Russel (ur. 8 lutego 1958 w Birmingham, zm. 15 czerwca 2007 w Birmingham) – amerykańska wrestlerka i menedżerka lepiej znana pod pseudonimem ringowym jako Sherri Martel, mistrzyni kobiet WWE w 1987, dołączona do galerii sławy WWE Hall of Fame w 2006.

Sherri Martel
Imię i nazwisko Sherri Russel
Data i miejsce urodzenia 8 lutego 1958
Birmingham, Alabama
Data i miejsce śmierci 15 czerwca 2007
Birmingham, Alabama
Przyczyna śmierci przedawkowanie różnego rodzaju narkotyków
Miejsce
zamieszkania
Jacksonville, Floryda
Współmałżonek Robert Schrull
(wcześniej dwóch innych)
Dzieci 1 (syn)
Kariera profesjonalnej wrestlerki
Pseudonimy
ringowe
Peggy Sue,

Sensational Sherri
Queen Sherri
Sensuous Sherri
Sister Sherri
Sherri Martel[1]

Wzrost 170 cm[1]
Masa ciała 63 kg[1]
Zapowiadana z Nowy Orlean[2]
Trenerzy Butch Moore, The Fabulous Moolah i Donna Christianello

Słynęła z odgrywania postaci heela. Jako menedżerka była agresywna i ekspresywna. Charakterystyczny dla niej był mocny makijaż i dziwne skąpe stroje.

Wczesne życieEdytuj

Urodziła się 8 lutego 1958 jako Sherri Russell w Birmingham w stanie Alabama. Jako nastolatka chodziła na gale wrestlingu ze swoją matką w Missisipi[3].

W wieku 16 lat postanowiła zostać wrestlerką i zgłosiła się do niewielkiej organizacji wrestlingu Grizzliego Smitha i Billa Wattsa, funkcjonującej w stanach środkowo-wschodnich. Wówczas nie potraktowano jej poważnie i polecono, aby dokończyła edukację i wróciła w wieku 21 lat[4].

Kariera wrestlerskaEdytuj

GimmickEdytuj

Sherri Martel wyrobiła sobie charakterystyczną osobowość ringową, określaną jako bombshell. Miała czarny makijaż powiększający jej brwi i komponujący się z jej czarnymi włosami w taki sposób, że upodabniał ją do wampirzycy. Nosiła dziwne i często skąpe stroje. Była kreowana na jedną z najseksowniejszych osobowości wrestlingu. Jednym z charakterystycznych dla niej powiedzeń, kierowanych w stronę fanów, było Wiem, że mnie chcecie, ale nie możecie mnie mieć[3].

Jako menedżerka, Martel, była dzika: krzyczała, dużo biegała i używała swojej torebki lub buta jako broni[4].

TreningEdytuj

W wieku 20 lat przeprowadziła się do Memphis i zapisała się do szkoły wrestlingu Butcha Moore'a. Według jej relacji, zanim Moore cokolwiek powiedział i zanim wziął od niej pieniądze, uderzył ją na próbę otwartą dłonią z całej siły bez powodu, na co Russell miała odpowiedzieć To wszystko, na co cię stać? Swoją pierwszą walkę stoczyła w stodole na aukcji bydła w Hattiesburg w stanie Missisipi[4].

Jesienią 1980 rozpoczęła trening w szkole The Fabulous Moolah. Jej osobistą trenerką była Donna Christianello[4]. To właśnie Moolah wymyśliła dla niej pseudonim ringowy Sherri Martel[3], który był inspirowany imieniem postaci z opery mydlanej Sherri Martine[5].

Kariera terytorialnaEdytuj

Rozpoczęła karierę w stanie Tennessee. Jej menedżerem był Jim Cornette. Już po kilku dniach doznała kontuzji w walce Battle Royal[4].

W Memphis Russell była menedżerką Pata Rose'a i Toma Pritcharda. Sama również walczyła[4].

W latach 80. trzykrotnie wygrała główne mistrzostwo kobiet organizacji American Wrestling Association i była menedżerką mistrzowskiego tag teamu Buddy'ego Rose'a i Douga Somersa[4].

World Wrestling FederationEdytuj

W 1987 dołączyła do organizacji World Wrestling Federation[4]z rekomendacji Jesse'ego Ventury[3]. 24 lipca w Hudson w stanie Teksas[4] stoczyła swoją pierwszą walkę[3]. Był to pojedynek o główne mistrzostwo kobiet przeciwko The Fabulous Moolah, który Martel wygrała. Tytuł należał do niej przez 15 miesięcy, do czasu przegranej walki o mistrzostwo przeciwko Rockin’ Robin. Rywalizacja Martel i Moolah nasilała się i w 1989 obie zostały kapitanami przeciwnych drużyn kobiet w pierwszej walce kobiecych tag teamów na gali Survivor Series[4].

W 1989 Randy Savage stał się heelem. Wypowiedział wojnę Hulkamanii (tak określano mainstreamowy fenomen Hulka Hogana) i zastąpił swoją dotychczasową menedżerkę Miss Elizabeth nową – „Sensational” Sherri Martel[6][7]. Elizabeth, która została menedżerką Hogana, i Martel również rywalizowały między sobą, często szydząc z siebie nawzajem w trakcie walk ich klientów[3]. 30 sierpnia Randy Savage pokonał Jima Duggana w walce o honorowy tytuł króla WWF[6][7][8]. Od tego momentu posługiwał się także pseudonimem The Macho King, a „Sensational” Sherri Martel – Queen Sherri[9].

24 marca 1991 na gali WrestleMania VII Randy Savage zmierzył się z The Ultimate Warriorem w walce, w której przegrany miał być zmuszony do przejścia na emeryturę. Savage przegrał, więc rozczarowana Sherri Martel zaczęła go kopać, gdy leżał nieprzytomny w ringu. Wtedy siedząca na widowni Miss Elizabeth wbiegła na ring i wyrzuciła z niego menedżerkę. Początkowo Savage myślał, że to właśnie Elizabeth go kopała, ale kiedy zrozumiał, co się wydarzyło, on i Elizabeth pogodzili się, a Macho Man znowu stał się face’em[10].

Później Sherri Martel była także menedżerką Shawna Michaelsa. Jednym z jej zadań było trzymanie lustra, w którym przeglądał się jej klient. Zakończyli współpracę w 1992, kiedy Marty Jannetty, atakując Michaelsa, niechcący uderzył lustrem osłaniającą swojego podopiecznego Sheri Martel. Był to ostatni występ menedżerki w World Wrestling Federation. Jej kontrakt z organizacją oficjalnie wygasł w 1993[3].

Kariera po odejściu z World Wrestling FederationEdytuj

Po odejściu z World Wrestling Federation, Martel występowała między innymi w Lucha Libre AAA Worldwide, Extreme Championship Wrestling i Cornette's Smoky Mountain Wrestling. W World Championship Wrestling była menedżerką Rica Flaira i tag teamu Harlem Heat i posługiwała się pseudonimem Sister Sherri[3].

W 2006 została wprowadzona do galerii sławy WWE Hall of Fame przez Teda DiBiase[4].

We wrześniu 2006 wystąpiła w Total Nonstop Action jako skaut, który wypromował Bobby'ego Roode'a[4].

Życie prywatneEdytuj

Jak sama deklarowała, do dwudziestego roku życia rozwiodła się dwa razy[4]. Jej ostatnim mężem, z którym żyła do swojej śmierci, był Robert Schrull[11], kierownik konstrukcji komercyjnej[11], ale Sherri Martel w rzeczywistości nadal posługiwała się nazwiskiem rodowym[5]. Miała syna[4].

Do końca życia mieszkała w Jacksonville w stanie Floryda[4].

ŚmierćEdytuj

Zmarła 15 czerwca 2007[12] w domu swojej matki w Birmingham w stanie Alabama[4]. Sekcja wykazała, że przyczyną było przedawkowanie różnego rodzaju narkotyków, w tym dużej ilości oksykodonu. Śledczy doszli do wniosku, że był to wypadek, a nie umyślne samobójstwo[12]. Została skremowana. Lokalizacja jej prochów lub miejsce ich rozsypania pozostały tajemnicą[13].

Mistrzostwa i osiągnięciaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Sensational Sherri, Cagematch.net [dostęp 2020-03-20] (ang.).
  2. Sensational Sherri, WWE [dostęp 2020-03-20] (ang.).
  3. a b c d e f g h Lew Freedman, Pro Wrestling: A Comprehensive Reference Guide, ABC-CLIO, 7 września 2018, s. 76-77, ISBN 978-1-4408-5351-7 [dostęp 2020-03-20] (ang.).
  4. a b c d e f g h i j k l m n o p Greg Oliver, Sherri Martel dead at 49, CANOE -- SLAM! Sports - Wrestling, 15 czerwca 2007 [dostęp 2020-03-20] (ang.).
  5. a b Keith Ellion Greenberg, Still Sensational, SensationalSherri.com, 11 października 2007, s. 1,2,3 [dostęp 2020-03-20] [zarchiwizowane z adresu 2007-10-11] (ang.).
  6. a b Vance Nevada, Wrestlers Results Archive : Randy Savage, CANOE -- SLAM!, 4 grudnia 2007 [dostęp 2017-08-15] [zarchiwizowane z adresu 2020-03-20] (ang.).
  7. a b Tim Hornbaker, Legends of Pro Wrestling: 150 Years of Headlocks, Body Slams, and Piledrivers, Skyhorse Publishing, Inc., 3 stycznia 2017, ISBN 978-1-61321-875-4 [dostęp 2017-09-07] (ang.).
  8. Eric Cohen, WWE King of the Ring History, ThoughtCo., 4 stycznia 2016 [dostęp 2017-09-08] (ang.).
  9. Randy Savage, „Online World of Wrestling” [dostęp 2017-08-15] [zarchiwizowane z adresu 2013-05-19] (ang.).
  10. WWE WrestleMania 1991 (7), „Online World of Wrestling” [dostęp 2017-09-15] (ang.).
  11. a b Sherri Martel Passes Away At Age 49, Inside Pro Wrestling, 19 czerwca 2007 [dostęp 2020-03-20] (ang.).
  12. a b Sherri Martel autopsy results reveal drugs, CANOE -- SLAM! Sports - Wrestling [dostęp 2020-03-20] (ang.).
  13. Sherri “Sensational Sherri” Martel, Find A Grave (ang.).