Otwórz menu główne

Siergiej Igniatjewicz Rudenko (ros. Сергей Игнатьевич Руденко, ur. 20 października 1904 w Korop, zm. 10 lipca 1990 w Moskwie) – Ukrainiec, radziecki dowódca wojskowy, marszałek lotnictwa ZSRR, Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Siergiej Rudenko
Сергей Игнатьевич Руденко
Ilustracja
gen. Siergiej Rudenko w latach 40.
marszałek lotnictwa marszałek lotnictwa
Data i miejsce urodzenia 20 października 1904
Korop, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 10 lipca 1990
Moskwa, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 19231990
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Stanowiska dowódca: 301 Dywizji Lotniczej, 16 Armii Lotniczej
Główne wojny i bitwy wielka wojna ojczyźniana:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa I klasy Order Suworowa I klasy Order Kutuzowa I klasy Order Suworowa II klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order „Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” Medal „Za obronę Stalingradu” Medal „Za zdobycie Berlina”

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się we wsi Korop w obwodzie czernihowskim w rodzinie ukraińskiej, jego ojciec był szewcem.

W 1923 wstąpił do Armii Czerwonej i rozpoczął naukę w 1 Wojskowej Szkole Pilotów, którą ukończył w 1927. Następnie został pilotem wojskowym. W 1932 ukończył Wojskową Akademię Lotniczą im. Żukowskiego, a w 1936 kurs operacyjny na tej akademii. Po ukończeniu Akademii Lotniczej był kolejno dowódcą: eskadry, pułku i brygady lotniczej.

W styczniu 1941 został dowódcą 31 Dywizji Lotniczej. Dowodząc tą dywizją brał udział w walkach na Froncie Zachodnim w czasie ataku Niemiec na ZSRR. Następnie został dowódcą lotnictwa 61 Armii. Kolejno pełnił funkcję zastępcy, a następnie dowódcy lotnictwa Frontu Kalinińskiego, zastępcy dowódcy lotnictwa Frontu Wołchowskiego. Później był dowódcą 1 i 7 Grupy Uderzeniowej Lotnictwa Odwodu Naczelnego Dowództwa.

W lipcu 1942 został zastępcą dowódcy lotnictwa Frontu Południowo-Zachodniego. W październiku 1942 został dowódcą 16 Armii Lotniczej, którą dowodził do zakończenia wojny.

W dniu 19 sierpnia 1944 został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego, za umiejętne dowodzenie i bohaterstwo w trakcie dowodzenia podległymi jednostkami lotniczymi.

W latach 1948–1950 był dowódcą wojsk powietrznodesantowych ZSRR, a następnie szefem Sztabu Sił Powietrznych ZSRR, zajmując to stanowisko tylko kilka miesięcy. Jeszcze w tym samym roku został zastępcą dowódcy Sił Powietrznych ZSRR i równocześnie dowódcą Lotnictwa Dalekiego Zasięgu, funkcję tę pełnił do 1958. Został wtedy pierwszym zastępcą dowódcy Sił Powietrznych i funkcję tę pełnił do 1968.

W 1968 został komendantem Wojskowej Akademii Lotniczej im. Jurija Gagarina i pełnił ją do 1973. Od sierpnia 1973 w grupie generalnych inspektorów Ministerstwa Obrony ZSRR.

Napisał wspomnienia pt. Крылья Победы (wydanie polskie: Zwycięskie skrzydła wyd. MON 1980 ​ISBN 83-11-06404-0​).

Mieszkał w Moskwie, gdzie zmarł w 1990. Pochowany został na cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie.

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj