Stanisław Borodzicz

Stanisław Borodzicz ps. „Wara” (ur. 19 listopada 1917 w Widzewie, zm. 7 lutego 2007 w Warszawie) – magister inżynier, podpułkownik Wojska Polskiego i Narodowych Sił Zbrojnych na północnym Mazowszu.

Stanisław Borodzicz
Wara
Ilustracja
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia

19 listopada 1917
Widzew

Data i miejsce śmierci

7 lutego 2007
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Kotwica symbol.svg Armia Krajowa
Sign (cross) of Narodowe Siły Zbrojne (NSZ) at plaque in Sanok.jpg Narodowe Siły Zbrojne

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa,
kampania wrześniowa
działania zbrojne podziemia antykomunistycznego w Polsce

Późniejsza praca

Pracowni Projektów w Warszawie
UdsKiOR

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Partyzancki
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”

ŻyciorysEdytuj

Syn Stanisława i Marii Franciszki z Kowalskich. W 1937 r. ukończył gimnazjum w Ciechanowie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1937–1938 studiował na Wydziale Matematycznym UW w Warszawie. W okresie od września 1938 r. do lipca 1939 r. był słuchaczem Mazowieckiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie, którą ukończył w stopniu kaprala podchorążego rezerwy artylerii. Po ukończeniu szkoły odbył praktykę w 1 pułku artylerii ciężkiej w Twierdzy Modlin.

W kampanii wrześniowej 1939 r., dowodził działonem, a następnie plutonem ogniowym w 5 baterii. Brał udział w obronie Warszawy (Fort Wolski). Za męstwo okazane na polu walki zostaje odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i awansowany do stopnia podporucznika rezerwy artylerii. Od stycznia 1940 działał w konspiracji na terenie Ciechanowa w Polskim Obozie Narodowo-Syndykalistycznym. Do Narodowych Sił Zbrojnych wstąpił w 1942 roku jako adiutant płk. Nakoniecznikoff-Klukowskiego. Od połowy 1943 roku szef sztabu Komendy Okręgu II Mazowsze-Północ NSZ. W maju 1944 r. został mianowany szefem sztabu. Awansowany w NSZ do stopnia kapitana. Po scaleniu NSZ z AK otrzymał przydział na szefa Kedywu Podokręgu Północnego AK „Olsztyn”, „Tuchola”. Jednak obowiązków swoich nie wykonywał z uwagi na brak stosownej decyzji sztabowej.

Po wojnie od maja 1945 do września 1945 aktywnie uczestniczył w pracy podziemnej NSZ na Północnym Mazowszu. 1 maja 1945 roku w Krasnosielcu brał udział w akcji rozbicia więzienia i uwolnienia przetrzymywanych tam żołnierzy NSZ i AK. Do 1947 r. pozostał w konspiracji. Podjął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Ujawnił się ze swej pracy konspiracyjnej. W 1948 r. został aresztowany przez UB i skazany potem na 15 lat więzienia. Zwolniony z więzienia 28 lutego 1955 r. podjął przerwane studia, które ukończył w 1959 r., otrzymując tytuł mgr inż. architekta. Po studiach pracował w Pracowni Projektów w Warszawie. Pracował społecznie w Towarzystwie Przyjaciół Ziemi Ciechanowskiej. W 1982 został wyróżniony odznaką Zasłużonego Działacza Kultury.

Był dyrektorem w Urzędzie ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych oraz prezesem Okręgu Stołecznego Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych i Oddziału Warszawskiego Związku Więźniów Politycznych Okresu Stalinowskiego. Pochowany został 10 lutego 2007 w Żmijewie Kościelnym.

Odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i Krzyżem Partyzanckim.

Linki zewnętrzneEdytuj