Otwórz menu główne

Stanisław Kupsza (ur. 6 czerwca 1904 w Starewie pow. Bobrujsk, zm. ?) – pułkownik ludowego Wojska Polskiego.

Stanisław Kupsza
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1904
Starewo
Przebieg służby
Lata służby 1923-1944 Armia Czerwona
1944-1947 Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca 5 Saskiej Dywizji Piechoty
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Bitwa o Kołobrzeg
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Walecznych (1943–1989) Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Ukończył 9 klas szkoły średniej. Od września 1923 do sierpnia 1926 podchorąży Oficerskiej Szkoły Piechoty w Moskwie. Po ukończeniu szkoły do lipca 1939 służył w miejscowości Aktyrka w 68 pułku piechoty na stanowiskach dowódcy plutonu szkolnego, dowódcy kompanii, szefa sztabu oraz dowódcy batalionu[a]. Od lipca 1939 do czerwca 1941 dowódca batalionu, a następnie zastępca dowódcy ds. liniowych w 292 pułku piechoty 137 Dywizji Piechoty, z którą najprawdopodobniej uczestniczył w agresji ZSRR na Polskę. W 1941 ukończył kurs oficerów starszych w Charkowie i do lipca 1943 w miejscowości Marynpol, a następnie w miejscowości Sołnecznogorsk dowodził 49 pułkiem piechoty. W stopniu podpułkownika dowodził od stycznia do czerwca 1944 468 pułkiem piechoty 111 Samodzielnej Dywizji 2 Frontu Ukraińskiego[1].

W czerwcu 1944 odkomenderowany do ludowego Wojska Polskiego jako zastępca dowódcy ds. liniowych 2 Dywizji Piechoty. Wraz z dywizją brał udział w walkach o Puławy, Warkę i Warszawę. Zastępca dowódcy ds. liniowych 3 Dywizji Piechoty od stycznia 1945 do maja 1945. Brał udział w walkach o Kołobrzeg. Od 4 maja 1945 dowódca 5 Saskiej Dywizji Piechoty. Dowodząc dywizją brał udział w Operacji praskiej, a po zakończeniu wojny zagospodarowywał wraz z nią ziemie zachodnie i ochraniał zachodnią granicę. W styczniu 1946 wyznaczony na dowódcę 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty. Decyzją Ludowego Komitetu Obrony Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich z 10 sierpnia 1944 mianowany na stopień pułkownika. W 1947 kierownik wojskowej akcji Grup Ochronno–Propagandowych w województwie kieleckim[2].

Służbę w Wojsku Polskim zakończył we wrześniu 1948, odesłany do ZSRR.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Na tym stanowisku był w stopniu kapitana

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Zygmunt Traczyk, Komar Stanisław: Dowódcy 5 Saskiej Dywizji Piechoty (1945–1957) noty biograficzne. Gubin: Muzeum Gubińskich Pancerniaków, 1988, s. 11–12.
  • Maciej Szczurowski, Dowódcy Wojska Polskiego na Froncie Wschodnim 1943-1945. Słownik biograficzny, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1996, s. 68-69