Otwórz menu główne

Stanisław Lange

polski instruktor harcerski, działacz społeczny

Stanisław Lange (ur. 5 marca 1898 w Warszawie, zm. 21 kwietnia 1960 w Wołominie) – instruktor harcerski, działacz społeczny i samorządowy.

Stanisław Lange
Stanisław Lange (-1930).jpg
Stanisław Lange (przed 1930)
Data i miejsce urodzenia 5 marca 1898
Warszawa
Data i miejsce śmierci 21 kwietnia 1960
Wołomin
Stopień instruktorski harcmistrz
Organizacja harcerska Związek Harcerstwa Polskiego
komendant Chorągwi Mazowieckiej ZHP
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Uczeń Gimnazjum im. Króla Władysława IV (matura w 1921), od 1915 harcerz w 17 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej. W późniejszych latach był drużynowym tej drużyny oraz I Wołomińskiej Drużyny Harcerskiej męskiej imienia króla Władysława Łokietka.

W 1920 wstąpił na ochotnika do wojska i ukończył Szkołę Podoficerów Artylerii w Toruniu, uzyskując stopień kaprala. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego oraz w Szkole Nauk Politycznych.

W latach 1927–1939 specjalista ds. organizacji akcji obozowej w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie. W okresie 1929–1932 oraz podczas II wojny światowej był wiceburmistrzem Wołomina. Przez wiele lat był także przewodniczącym rady parafialnej przy parafii pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Wołominie.

Harcmistrz Stanisław Lange przez wiele lat był komendantem Chorągwi Mazowieckiej Związku Harcerstwa Polskiego oraz członkiem Głównej Kwatery ZHP. Uczestniczył w międzynarodowych zlotach skautowych Jamboree w Wielkiej Brytanii i Holandii. W 1935 był kwatermistrzem na Jubileuszowym Zlocie Związku Harcerstwa Polskiego w Spale. Przez wiele lat organizował i prowadził harcerskie obozy instruktorskie we wsi Cimochowizna nad jeziorem Wigry.

W czasie II wojny światowej działał w OW „Wilki”, a następnie Narodowych Siłach Zbrojnych. Pisał do prasy podziemnej (tygodnika „Brzask”, miesięcznika „Kupiec Polski” i „Biuletynu Informacyjnego”), wspierał konspiracyjne działania harcerzy, brał udział w pracach Rady Głównej Opiekuńczej (RGO), pomagając mieszkańcom miasta, w tym ludności żydowskiej. Aresztowany przez Gestapo za pomoc rodzinom żydowskim w 1943, więziony na Pawiaku. Dzięki staraniom rodziny i bliskich został wykupiony z rąk niemieckich i po kilku miesiącach opuścił areszt.

 
Grób rodzinny Stanisława Langego na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie

Po wejściu wojsk radzieckich do Wołomina we wrześniu 1944 ukrywał się przed NKWD. W 1945 zaangażował się w odbudowę zniszczonego pod koniec wojny wołomińskiego kościoła pw. Matki Bożej Częstochowskiej.

Po wojnie pracował w Straży Ochrony Kolei, a następnie jako urzędnik na Dworcu Wschodnim w Warszawie, dyrektor ds. administracyjno–handlowych w Państwowych Zakładach Wydawnictw Szkolnych w Warszawie (zwolniony z pracy za sprawą UB) i pracownik Instytutu Wzornictwa Przemysłowego.

W 1956 utworzył w Wołominie Koło Pszczelarzy, odznaczony Złotą Odznaką Polskiego Związku Pszczelarskiego. Był także prezesem wołomińskiego Oddziału Polskiego Czerwonego Krzyża, zorganizował m.in. zbiórkę pieniędzy na pierwszą w tym rejonie karetkę pogotowia. Od 1957 był kierownikiem wydziału finansowo-gospodarczego w Komendzie Chorągwi Warszawskiej.

W 1938 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, a w 1948 – Złotym Krzyżem Zasługi.

Lange pochowany został na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 17 C-1-9).

BibliografiaEdytuj