Stanisław Piwakowski

Stanisław Piwakowski (ur. 26 grudnia 1896 w majątku Gruszka, zm. 7 marca 1984 w Szczecinie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Stanisław Piwakowski
Ilustracja
Stanisław Piwakowski (przed 1934)
podpułkownik artylerii podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia

26 grudnia 1896
maj. Gruszka

Data i miejsce śmierci

7 marca 1984
Szczecin

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

17 Pułk Artylerii Lekkiej

Stanowiska

dowódca pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Życiorys

edytuj

Urodził się 26 grudnia 1896 w majątku Gruszka, w ówczesnym powiecie bałckim guberni podolskiej, w rodzinie Wincentego, dzierżawcy majątku, i Marii z Domaszewskich[1][2]. Był młodszym bratem Bronisława (ur. 1885), kapitana intendenta, odznaczonego Krzyżem Walecznych i Medalem Niepodległości[3][4][5]. Był spokrewniony z Zygmuntem Piwakowskim (ur. 1893), kasjerem Elektrowni Łódzkiej, porucznikiem piechoty rezerwy Wojska Polskiego, odznaczonym Krzyżem Walecznych[6][7][8]. Od 1906 uczęszczał do Szkoły Handlowej w Humaniu, którą ukończył 1 maja 1915[9].

13 lipca 1915 wstąpił do armii rosyjskiej i został skierowany do Siergijewskiej Szkoły Artylerii w Odessie[10].

Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Służył w 19 pułku artylerii polowej, który 31 grudnia 1931 został przemianowany na 19 pułk artylerii lekkiej[11][12][13]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 352. lokatą w korpusie oficerów artylerii[14], a 12 kwietnia 1927 awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 64. lokatą w korpusie oficerów artylerii[15]. W październiku tego roku został przesunięty ze stanowiska dowódcy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza[16]. W kwietniu 1928 został przesunięty na stanowisko dowódcy I dywizjonu[17][18]. W marcu 1932 został ponownie przesunięty na stanowisko kwatermistrza[19][20], a w kwietniu 1935 przeniesiony do 31 pułku artylerii lekkiej w Toruniu na stanowisko dowódcy dywizjonu[21]. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 5. lokatą w korpusie oficerów artylerii[22]. W 1939 pełnił służbę na stanowisku I zastępcy dowódcy 31 pal[23]. 30 sierpnia tego roku otrzymał przydział mobilizacyjny na stanowisko dowódcy 17 pułku artylerii lekkiej[24]. Na jego czele walczył w kampanii wrześniowej. Dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu II C Woldenberg razem z braćmi: Bronisławem i Zygmuntem[25].

Zmarł 7 marca 1984. Został pochowany na cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kwatera 83G-4-4)[26].

Ordery i odznaczenia

edytuj

Przypisy

edytuj
  1. Kolekcja ↓, s. 1, 4.
  2. a b Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-01-08].
  3. Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-01-08].
  4. Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-01-08].
  5. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 370.
  6. Zygmunt Piwakowski był synem Wawrzyńca. Zygmunt Piwakowski. [w:] Kolekcja akt żołnierzy zarejestrowanych w rejonowych komendach uzupełnień, sygn. II.56.15525 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-01-02].
  7. Tu podano, że był synem Wincentego i Marii z Domaszewskich. Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-01-08].
  8. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 17, 472.
  9. Kolekcja ↓, s. 2, 4.
  10. Kolekcja ↓, s. 3, 4.
  11. Spis oficerów 1921 ↓, s. 304.
  12. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 751, 819.
  13. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 672, 743.
  14. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 198.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 120.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 327.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 175.
  18. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 393, 457.
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 225.
  20. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 182, 687.
  21. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku, s. 42.
  22. Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 419.
  23. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 160, 747.
  24. Zarzycki 1996 ↓, s. 23.
  25. Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2024-01-08].
  26. Wyszukiwarka miejsca pochówku w Szczecinie Cmentarze w Szczecinie [online], cmentarze.szczecin.pl [dostęp 2021-06-16].
  27. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922 roku, s. 110.
  28. Kolekcja ↓, s. 1.
  29. M.P. z 1932 r. nr 167, poz. 198.
  30. Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-01-08].
  31. a b c d e Kolekcja ↓, s. 3.
  32. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 182.
  33. M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
  34. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926 roku, s. 70.
  35. Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-01-08].
  36. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 393.

Bibliografia

edytuj