Otwórz menu główne

Stanisław Poznański (dziennikarz)

polski dziennikarz

Stanisław Poznański (pseud. „Stanisław Poźniak-Poznański”, „Stanisław Wójcicki”, „Kazimierz Smuga”, „Jacek Olszyna”, ur. 28 lipca 1913 w Jampolu[1], zm. 23 maja 1981 w Warszawie) – polski dziennikarz i żołnierz, powstaniec warszawski.

Ukończył Liceum Krzemienieckie, studiował przez dwa lata ekonomię na Uniwersytecie Poznańskim oraz przez dwa lata w Wyższej Szkole Handlowej w Poznaniu[2].

Podczas okupacji niemieckiej działał w Komendzie Głównej Armii Krajowej (legitymacja nr 120147) – Oddziale VI, czyli Biurze Informacji i Propagandy[3]. Podczas powstania warszawskiego walczył w zgrupowaniu „Kryska[4], m.in. na Górnym Czerniakowie. Był redaktorem pism konspiracyjnych i powstańczych[4]. Dostał się do niewoli niemieckiej[3], z której zbiegł. przedostał się do Lubeki, a następnie Brunszwiku, gdzie wydawał pisma dla Polaków w okręgu brunszwickim.

Od końca 1946 w Polsce, pracował m.in. w tygodniku „Społem” (1946-1949), „Trybunie Ludu” (1948-1950), „Expressie Wieczornym” (1956-1959), „Stolicy (1962-1964), miesięczniku „Kino” (1965-1978).

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł w Warszawie. Pochowany na Powązkach tamże[4].

Jego żoną była dziennikarka Irena Poznańska, a synem jest profesor ekonomii Kazimierz Z. Poznański.

PrzypisyEdytuj

  1. Tak podaje Elżbieta Ciborska: Leksykon polskiego dziennikarstwa. Warszawa: Elipsa, 2000, s. 447. ISBN 83-7151-330-5., a także napis na nagrobku S. Poznańskiego., natomiast strona Powstańcze biogramy, Stanisław Poźniak-Poznański podaje miejsce urodzenia Briańsk
  2. Elżbieta Ciborska: Leksykon polskiego dziennikarstwa. Warszawa: Elipsa, 2000, s. 448. ISBN 83-7151-330-5.
  3. a b Powstańcze biogramy, Stanisław Poźniak-Poznański
  4. a b c Z żałobnej karty, Wrocławski Tygodnik Katolików, nr 46/1981, s.11, ID 38156