Stanisław Rek

Stanisław Rek (ur. 29 kwietnia 1893 w Ostrowcu, zm. 9 lutego 1940 w Firleju) – żołnierz armii rosyjskiej i starszy sierżant Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-bolszewickiej i II wojny światowej. Kawaler Orderu Virtuti Militari.

Stanisław Rek
Ilustracja
starszy sierżant starszy sierżant
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1893
Ostrowiec
Data i miejsce śmierci 9 lutego 1940
Firlej
Przebieg służby
Lata służby 1917–1920
1939–1940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Odznaka I korpus w Rosji.jpg I Korpus Polski w Rosji
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Flaga PPP.svg Związek Walki Zbrojnej
Jednostki 6 pułk strzelców
24 pułk piechoty
6 pułk piechoty
Stanowiska d-ca plutonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Późniejsza praca pracownik ubezpieczalni
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Szczepana i Antoniny z d. Jędrzykiewicz[1]. Do 1915 pracował jako ślusarz. Od 1917 zmobilizowany do armii rosyjskiej. Od stycznia 1917 żołnierz I Korpusu Polskiego w Rosji, gdzie był dowódca plutonu w 1 kompanii 6 pułku strzelców. Po rozwiązaniu pułku latem 1918 został internowany. Od 6 grudnia 1918 w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego walczył podczas obrony Lwowa w szeregach 3 kompanii 24 pułku piechoty. Następnie w składzie 9 kompanii 6 pułku piechoty brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej[1].

Szczególnie odznaczył się 8 sierpnia 1920, kiedy „obszedł z plutonem pozycje bolszewików, zaatakował, zmusił przeciwników do ucieczki i pozostawienia działa. Za czyn ten otrzymał Order Virtuti Militari[1].

W grudniu 1920 zwolniony z wojska, pracował następnie jako pracownik ubezpieczeniowy w Starachowicach[1]. Podczas okupacji niemieckiej w szeregach Związku Walki Zbrojnej, aresztowany przez gestapo 20 stycznia 1940 i osadzony w Radomiu. Rozstrzelany w Firleju i tam pochowany[1].

Życie prywatneEdytuj

Żonaty z Jadwigą z d. Hertung, z którą miał dwoje dzieci: Tadeusza (ur. 1928) i Zofię (ur. 1930)[2]

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Polak (red.) 1993 ↓, s. 176.
  2. Polak (red.) 1993 ↓, s. 177.
  3. Skarbek 1929 ↓, s. 41 poz. 64.

BibliografiaEdytuj