Otwórz menu główne

Stanisław Ruśkiewicz ps. „Florian” (ur. 8 maja 1895 w Warszawie, zm. 4 kwietnia 1942 w Berlinie) – major piechoty Wojska Polskiego i ZWZAK.

Stanisław Ruśkiewicz
Florian
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 8 maja 1895
Warszawa
Data i miejsce śmierci 4 kwietnia 1942
Berlin
Przebieg służby
Lata służby 1915–1942
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki 6 Dywizja Piechoty,
17 Pułk Piechoty,
163 Pułk Piechoty,
Batalion KOP „Czortków”,
Inspektorat Rzeszów AK
Stanowiska dowódca kompanii,
dowódca batalionu piechoty,
inspektor rejonowy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Medal Niepodległości Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Wojska

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Od 1914 roku Stanisław Ruśkiewicz był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. Wcielony w 1915 roku do carskiej armii. Początkowo w 56 pułku piechotym a następnie, od 14 sierpnia 1915 w batalionie zapasowym 251 pułku piechoty. Po ukończeniu Aleksiejewskiej Oficerskiej Szkoły Piechoty w Moskwie oraz kursu dowódców karabinów maszynowych w 1917 został awansowany do stopnia podporucznika. 5 października 1917 wcielony do 74 pułku Strzelców Stawropolskich, walczył na froncie austriackim[1]. W kwietniu następnego roku dołączył do I Korpusu Polskiego dowodzonego przez generała Dowbora-Muśnickiego.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Służył w 20 pułku piechoty 6 Dywizji Piechoty. Ranny w walkach pod Klekotowem koło Brodów. Za wojnę polsko-bolszewicką został w 1921 roku odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari[2]. W latach 20. i w 30. był oficerem 17 pułku piechoty w Rzeszowie, w tym w 1923, jako oficer nadetatowy był przydzielony do pozostającej w likwidacji Centralnej Szkoły Podoficerów Zawodowych Nr 2 w Grudziądzu[3][4][5]. Został awansowany na stopień porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[6][7]. Pełnił stanowisko dowódcy kompanii i w 1927 został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927[8][9]. W 1928 jako oficer 17 pułku piechoty był przydzielony do Szkoły Podchorążych Piechoty[10]. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie (1933) 1 stycznia 1934 awansował na majora i został przeniesiony do 83 pułku piechoty w Kobryniu na stanowisko dowódcy batalionu[11].

Od 27 stycznia 1939 był dowódcą Batalionu KOP „Czortków”, w stopniu majora. W kampanii wrześniowej dowodził I batalionem 163 pułku piechoty. Odznaczył się brawurowym kontratakiem na Kazanów. Został wzięty do niewoli niemieckiej, z której uciekł w październiku 1939.

Po dotarciu do Rzeszowa w listopadzie 1939 podjął działalność w konspiracji. Wspólnie ze Stefanem Musiałkiem-Łowickim organizował struktury konspiracyjne Związku Walki Zbrojnej. Od wiosny 1940 był inspektorem rzeszowskiego Inspektoratu ZWZ. Obserwując przygotowania Niemiec do ataku na ZSRR postanowił przekazać zdobyte informacje Sowietom. Na skutek zdrady 25 marca 1941 został aresztowany na krakowskich Plantach. Został skazany przez Sąd Wojenny Rzeszy na karę śmierci. Wyrok wykonano 4 kwietnia 1942 w więzieniu Plötzensee.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. mjr Stanisław Ruśkiewicz „Florian” | AK Rzeszów, akrzeszow.pl [dostęp 2018-04-05] (pol.).
  2. Dekret Wodza Naczelnego L. 2639 z 22 lutego 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 9 poz. 265
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 173, 1517.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 164.
  5. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 547.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 438.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 380.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 222.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 63.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 140.
  11. a b c d e Radosław Butryński [Butryk], RUŚKIEWICZ, Stanisław., www.dws-xip.pl [dostęp 2018-04-05].

BibliografiaEdytuj