Stanisław Rudnicki (lotnik)

Oficer Wojska Polskiego

Stanisław Rudnicki (ur. 11 października 1900 w Warszawie[1], zm. 6 czerwca 1920 pod Kijowem[2]) – podporucznik obserwator Wojska Polskiego II RP.

Stanisław Rudnicki
Ilustracja
podporucznik obserwator podporucznik obserwator
Data i miejsce urodzenia 11 października 1900
Warszawa
Data i miejsce śmierci 6 czerwca 1920
okolice Kijowa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Formacja Roundel of Poland (1921-1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Jednostki 16 eskadra wywiadowcza
Stanowiska obserwator
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941)

ŻyciorysEdytuj

W latach 1916-1918 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej w Warszawie[1]. Po uzyskaniu niepodległości przez Polskę ukończył Szkołę Mechaniczno-Techniczną H. Wawelberga i S. Rotwanda[1]. Od 27 października 1918 do 14 czerwca 1919 był uczniem klasy „G” Szkoły Podchorążych[3]. 15 lipca 1919 został mianowany z dniem 15 czerwca tego roku podporucznikiem w piechocie i przydzielony do Inspektoratu Wojsk Lotniczych[4]. Od 27 października 1919 do 9 lutego 1920 był uczniem II Kursu Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych w Warszawie. W lutym 1920 ukończył szkołę z wyróżnieniem i w marcu tegoż roku został przydzielony do 16 eskadry wywiadowczej w Krakowie[1].

W kwietniu 1920 roku został skierowany na front ukraiński. Po kilku dniach walk został jedynym obserwatorem w eskadrze[5]. Z tego powodu wykonywał dziennie po kilka lotów z różnymi pilotami[1]. W maju 1920 Stanisław Rudnicki zasłynął z kilku brawurowych akcji bojowych. Do najbardziej znanych było zniszczenie bolszewickiego pociągu pancernego w okolicach miasta Biała Cerkiew okręg kijowski[1]. 6 czerwca 1920 roku wracając z kolejnego lotu bojowego nad miejscowością Browary rozbił się na lotnisku kijowskim. Przyczyny katastrofy nie są znane. Najbardziej prawdopodobna z wersji zakłada, że pilot, sierż. Józef Dąbrowski został zabity w czasie lotu, a stery samolotu przejął ppor. obs. Stanisław Rudnicki, który sam ranny i nie posiadając stosownych umiejętności rozbił płatowiec podczas lądowania[6].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Pośmiertnie za wybitne zasługi dla lotnictwa polskiego został odznaczony:

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g Księga Pamiątkowa 1933 ↓, s. 310.
  2. Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 387.
  3. Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 435.
  4. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 80 z 26 lipca 1919 roku, s. 1831.
  5. Z początkowego stanu 3 obserwatorów jeden został ranny, a drugi poważnie zachorował.
  6. Popiel 2014 ↓, s. 38.
  7. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 437.

BibliografiaEdytuj