Otwórz menu główne

Stanisław Wojciechowski (nauczyciel)

warszawski na­uczyciel
Ten artykuł dotyczy warszawskiego nauczyciela. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Grób Stanisława Wojciechowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Stanisław Wojciechowski (ur. 26 kwietnia 1903 w Regnowie, zm. 13 stycznia 1997 w Warszawie) – warszawski nauczyciel. Był dyrektorem Liceum Ogólnokształcącego im. T. Reytana w Warszawie od 1953 do 1974. Za jego czasów Liceum Reytana było jednym z najbardziej znaczących w Warszawie.

Spis treści

Praca i życiorysEdytuj

Urodzony w Regnowie (powiat Rawa Mazowiecka). Ukończył gimnazjum w Janowie Lubelskim (1923), Państwowy Instytut Nauczycielski w Warszawie (1938). Pracę nauczycielską rozpoczyna 1 października 1923 roku w powiecie węgrowskim aż do 29 maja 1941 (początkowo wykładowca, a następnie kierownik). Poszukiwany przez Gestapo ukrywał się. Brał udział w powstaniu warszawskim, po którego upadku dostał się do obozu. Korespondent wojenny w BiP Komendy Głównej AK. Wrócił do kraju 1 sierpnia 1945 i we wrześniu podjął pracę zawodową jako podinspektor szkolny. Był kolejno dyrektorem Państwowego Wyższego Kursu Nauczycielskiego w Warszawie (od 1948), wizytatorem Zarządu Głównego TPD (od 1950). Od 1.9.1953 był dyrektorem Liceum im. T. Reytana w War­szawie. Pracował czynnie w Związku Nauczycielstwa Polskiego poczynając od 1 X 1923. Pełnił różne funkcje; był wiceprezesem Zarządu Oddziału Dzielnicowego Warszawa-Mokotów, członkiem Zarządu Okręgu Stołecznego, zastępcą członka Zarządu Głównego. Był członkiem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, przewodniczącym Komisji Oświaty przy Komitecie Warszawskim ZSL. Publikuje drobne artykuły w "Głosie Nauczycielskim" i innych pismach. Był autorem monografii "Regnów - wieś" po­w. rawsko-maz. (1938). Wygłosił szereg odczytów pedagogicznych na temat politechnizacji w Liceum im. T. Reytana.

Mieszkał w Warszawie przejściowo w latach 1926-27, 1936-38, 1941-44, a na stałe od 1945. Był pomysłodawcą stworzenia "Stowarzyszenie Reytaniaków". Kapitan AK, pseudonim "Wiesław", "Wrzos", "Wojnicz"; wydawał i wykonywał wyroki na kolaborantach[1]. Uczył Wiadomości o Polsce i Świecie Współczesnym.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Od­znaczony: Złotym Krzyżem Zasługi, Me­dalem 10-lecia Polski Ludowej, Złotą Odznaką Hono­rową m. st. Warszawy, Złotą Odznaką WNP, Brązową Odznaką Odbudowy War­szawy, Odznaką Pamiątkową Towarzystwa Szkoły Świeckiej, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, tytułem Zasłużonego Nauczyciela PRL, medalem za zasługi dla miasta Stołecznego Warszawy, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej, Medal Wojska nadany przez M.O.N. w Londynie.

PogrzebEdytuj

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Felietonista Polityki Ludwig Stomma tak opisuje pogrzeb St. Wojciechowskiego: Na cmentarzu był tłum. Około tysiąca uczniów wszelkich roczników (Wojciechowski był dyrektorem liceum od 1953 do 1974). Pogrzeb przerodził się w manifestację. Naiwna zapewne i kiczowata, jakich wtedy, pośród nieoficjalnych obchodów, nie brakowało, ale spontaniczna i wzruszająca. Ktoś wrzucił do grobu woreczek ziemi spod liceum, ktoś zaintonował "Boże, coś Polskę", którą śpiewali wszyscy w radykalnej oczywiście wersji: "Ojczyznę wolną racz nam wrócić, Panie...". A przecież nie był Wojciechowski żadnym opozycjonistą[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Tomasz i Wojciech Rylscy, o nauczycielach ze szkoły Reytana, Warszawa, 2005.
  2. L. Stomma, Pogrzeb dyrektora, Polityka, nr 11 (2546), 18 marca 2006

BibliografiaEdytuj

  • Warszawski Kalendarz Ilustrowany, Stolica, 1963, Kim kto jest?
  • Stanisław Wojciechowski, 1991, wspomnienia