Stefan Halewski-Hrycyszyn

Stefan Halewski-Hrycyszyn vel Hrycyszyn[1] (ur. 25 listopada 1887) – major piechoty Wojska Polskiego i podpułkownik piechoty Polskich Sił Zbrojnych oraz podinspektor Policji Państwowej.

Stefan Halewski-Hrycyszyn
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data urodzenia 25 listopada 1887
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 9 pułk piechoty
79 pułk piechoty
Polskie Siły Zbrojne w ZSRR
Stanowiska dowódca Wojskowej Policji Polowej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” (w czasie wojny)
Parafa Stefana Halewskiego

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Jana[2][3]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty nr 9 z Przemyśla[4][5][6]. W czasie służby w c. i k. Armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów rezerwy piechoty: kadeta (starszeństwo z 1 stycznia 1913[7]), podporucznika (starszeństwo z 1 lipca 1915[8]) i porucznika (starszeństwo z 1 listopada 1916[9]).

8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 156. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[10][11]. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 79 pułku piechoty w Słonimie[1][12][13].

Od 1 kwietnia 1920 pełnił służbę na stanowisku powiatowego komendanta Policji Państwowej w Przemyślu[14]. Od 6 lutego 1925 w Komendzie Wojewódzkiej Policji Państwowej w Łucku na stanowisku kierownika referatu administracyjnego, od 1 lipca 1927 oficera inspekcyjnego i zastępcy komendanta wojewódzkiego w Łucku[14], a od 21 czerwca 1934 oficera inspekcyjnego w Nowogródku[15]. Na tym stanowisku zastępował komendanta wojewódzkiego P.P.

W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łuck. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr II. Był wówczas w grupie „pełniących służbę w Policji Państwowej w stopniach oficerów P.P.”[16] W czasie służby w Policji Państwowej awansował na stopień podinspektora[17][3][15].

We wrześniu 1939 został internowany na Litwie i osadzony w obozie Mejszagoła[2]. Następnie został przekazany sowieckim władzom i osadzony w obozie kozielskim (tzw. Kozielsk II)[2]. 2 lipca 1941 został przeniesiony do Obozu jenieckiego NKWD w Griazowcu[2][3]. 3 września tego roku, po uwolnieniu, przybył do miejscowości Tatiszczewo, w obwodzie saratowskim[2], którą wybrano na jeden z ośrodków formowania Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.

W „Armii gen. Andersa” pełnił służbę na stanowisku szefa bezpieczeństwa, a od 29 września 1941 równocześnie pełniącego obowiązki dowódcy żandarmerii, która do 24 lutego 1942 występowała pod nazwą „Wojskowa Policja Polowa”[18][19]. Od 19 marca 1942, po przemianowaniu Szefostwa Bezpieczeństwa w Dowództwo Żandarmerii, sprawował obowiązki dowódcy żandarmerii[20]. W tym czasie awansował na podpułkownika[20]. 28 marca 1942 wyjechał z ZSRR[20].

Stefan Halewski-Hrycyszyn był żonaty z Marią Julią Marszałek, z którą miał dwoje dzieci (ur. 1914 i 1922)[14].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 98.
  2. a b c d e Indeks ↓.
  3. a b c Griazowiec ↓.
  4. Schematismus 1914 ↓, s. 397.
  5. Ranglisten 1916 ↓, s. 280.
  6. a b Ranglisten 1918 ↓, s. 470.
  7. Schematismus 1914 ↓, s. 368.
  8. Ranglisten 1916 ↓, s. 197.
  9. Ranglisten 1918 ↓, s. 215.
  10. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 469.
  11. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 411.
  12. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 353.
  13. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 307.
  14. a b c d e f Zbrodnia nie ukarana 1996 ↓, s. 360.
  15. a b Zbrodnia nie ukarana 1996 ↓, s. 361.
  16. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 7, 861.
  17. Suliński 2003 ↓, s. 245.
  18. Suliński 2003 ↓, s. 245, 247.
  19. Żaroń 1988 ↓, s. 68, wg tajnego rozkazu wewnętrznego nr 1 gen. Władysława Andersa z 16 października 1941 został zatwierdzony na stanowisku szefa bezpieczeństwa wojsk.
  20. a b c Suliński 2003 ↓, s. 248.

BibliografiaEdytuj