Suren Aslamazaszwili

Suren Artiomowicz Aslamazaszwili (Aslamazjan) (ros. Суре́н Артёмович Асламазашви́ли (Асламазян), gruz. trb. suren artemis dze aslamazaszwili, orm. Սուրեն Արտեմի Ասլամազաշվիլի (Ասլամազյան); ur. 1 marca 1914 we wsi Kawtischeli w powiecie gorijskim w guberni tyfliskiej, zm. 22 listopada 1970 w Tbilisi) – radziecki żołnierz, starszy sierżant, Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Suren Aslamasaszwili (Aslamazjan)
starszy sierżant starszy sierżant
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1914
Kawtischeli, Gubernia tyfliska
Data i miejsce śmierci 22 listopada 1970
Tbilisi, Gruzińska SRR
Przebieg służby
Lata służby 1937–1939, 1941–1945
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Jednostki 110 Gwardyjska Dywizja Strzelecka
Stanowiska dowódca oddziału rusznic przeciwpancernych
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca pracownik fabryki, pracownik stacji kolejowej
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za obronę Kaukazu”

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w gruzińskiej lub ormiańskiej rodzinie chłopskiej. Skończył szkołę wiejską, 1937–1939 odbywał służbę w Armii Czerwonej, po demobilizacji pracował w warsztacie samochodowym w Tbilisi. Po ataku Niemiec na ZSRR ponownie powołany do armii, od 20 sierpnia 1942 uczestniczył w wojnie z Niemcami, walczył w składzie 5 Gwardyjskiej Brygady Piechoty na Froncie Północno-Kaukaskim, brał udział w bitwie o Kaukaz. Od 25 sierpnia 1943 walczył na Froncie Stepowym, brał udział w operacji połtawsko-krzemieńczuckiej, w październiku 1943 został członkiem WKP(b). Jako dowódca oddziału kompanii rusznic przeciwpancernych 109 gwardyjskiego samodzielnego dywizjonu przeciwpancernego 110 Gwardyjskiej Dywizji Strzeleckiej w składzie 37. Armii Frontu Stepowego w stopniu sierżanta wyróżnił się podczas bitwy o Dniepr, biorąc udział w obronie przyczółka na południe od Krzemieńczuka, gdzie 14 października 1943 wraz z kompanią odpierał niemieckie kontrataki, zadając wrogowi duże straty; został wówczas ranny, jednak nie opuścił pola walki. Po utracie przytomności z powodu utraty krwi został ewakuowany do szpitala. Po wyleczeniu wrócił na front, biorąc udział w walkach na terytorium Mołdawskiej SRR, Rumunii, Węgier i Czechosłowacji. Po wojnie został zwolniony do rezerwy w stopniu starszego sierżanta, wrócił do rodzinnej wsi, później przeniósł się do Tbilisi, gdzie pracował w fabryce przędzalniczo-tkackiej i na stacji kolejowej, później w fabryce im. Kirowa.

OdznaczeniaEdytuj

I inne.

BibliografiaEdytuj