Tadeusz Obara

Tadeusz Obara (ur. 7 września 1922 w Krężnicy Jarej, zm. 30 października 1989 w Warszawie) – generał brygady WP, szef Służby Zdrowia MON od 1973 roku.

Tadeusz Obara
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

7 września 1922
Krężnica Jara

Data i miejsce śmierci

30 października 1989
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1944–1984

Siły zbrojne

Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie

Stanowiska

szef Służby Zdrowia MON

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa, bitwa o Warszawę, bitwa o Wał Pomorski, bitwa o Berlin

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal „Za udział w walkach o Berlin” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal „Za wyzwolenie Warszawy” Medal „Za zdobycie Berlina” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal jubileuszowy „30 lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”
Grób Tadeusza Obary na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

ŻyciorysEdytuj

Do 1939 skończył 4 klasy lubelskiego gimnazjum, a podczas okupacji uczył się techniki budowlanej na tajnych kompletach. W dniu 27 lipca 1944 wstąpił do Wojska Polskiego. Jesienią 1944 w batalionowej szkole podoficerskiej na kursie mechaników czołgowych, a po wojnie na kursie instruktorów sanitarnych. Od 13 stycznia 1945 walczył na froncie m.in. pod Warszawą, na Wale Pomorskim, pod Gdańskiem i Berlinem.

W latach 1945–1947 studiował medycynę w Lublinie, a następnie w Warszawie do końca 1950 roku. Następnie od 1951 do 1952 na wyższym kursie akademickim w Leningradzie. Po powrocie do kraju pracował w Departamencie Służby Zdrowia Głównego Kwatermistrzostwa WP, gdzie kierował wydziałem. W latach 1957–1958 odbył w Moskwie kurs z zakresu ochrony radiologicznej, po czym 30 września 1959 został kierownikiem Zakładu Ochrony Radiologicznej. W maju 1965 został doktorem nauk medycznych.

Od listopada 1966 pełnił obowiązki zastępcy Służby Zdrowia WP, a od stycznia 1968 kierował katedrą w Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi. W dniu 10 kwietnia 1969 został zastępcą szefa Służby Zdrowia MON, a 25 stycznia 1973 szefem tej Służby. W październiku 1974 awansowany na generała brygady. W dniu 16 lutego 1977 uzyskał habilitację w zakresie radiobiologii i ochrony radiologicznej. Od 31 lipca 1978 komendant Wojskowego Instytutu Higieny i Epidemiologii. W 1984 został zwolniony ze służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku.

W pogrzebie 6 listopada 1989 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A3 tuje-1-44)[1] wzięła udział delegacja WP z Głównym Kwatermistrzem WP gen. dyw. Janem Kuriatą.

Życie prywatneEdytuj

Mieszkał w Warszawie. Żonaty z Haliną Marią z domu Gadecką (1926-1995). Małżeństwo miało syna[1][2].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze.
  2. J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. III: M–S, Toruń 2010, s. 79.

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III:M-S, Toruń 2010, s. 76–79.