Tadeusz Orłowski (lekarz)

polski lekarz i taternik
Ten artykuł dotyczy lekarza. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.

Tadeusz Orłowski (ur. 13 września 1917 w Kazaniu, zm. 30 lipca 2008 w Warszawie) – polski wspinacz, pionier polskiej transplantologii, internista, nefrolog, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk.

Tadeusz Orłowski
Data i miejsce urodzenia 13 września 1917
Kazań
Data i miejsce śmierci 30 lipca 2008
Warszawa
Profesor nauk medycznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Profesura 1962
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Okres zatrudn. 1945 - 1987
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Powstania Warszawskiego

ŻyciorysEdytuj

Syn Witolda Eugeniusza lekarza internisty, bratanek Zenona lekarza, balneologa. Po maturze zapisał się zgodnie z tradycją rodzinną na Wydział Medyczny Uniwersytetu Warszawskiego. Dyplom lekarza otrzymał w 1943 na tymże Wydziale, już jednak tajnego Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1945–48 był starszym asystentem, następnie 1948–52 adiunktem, 1952–62 docentem i od 1962 został profesorem zwyczajnym Akademii Medycznej w Warszawie, członkiem Prezydium PAN w latach 1969–1980, 1984–1989[1]. W 1966 wraz z Janem Nielubowiczem dokonał pierwszego udanego przeszczepu nerki ze zwłok.

Po raz pierwszy poszedł w Tatry w 1936 roku, po maturze. Po raz ostatni - w 1980 roku. Wytyczył liczne nowe drogi w Tatrach, przełomowe dla rozwoju taternictwa; w szczególności pierwsze przejście Żlebu Drège'a, komina Świerza i północno-zachodniej ściany Galerii Gankowej. To ostatnie przejście było uznawane za najtrudniejszą drogę okresu międzywojennego w Tatrach. Przeszedł drogi wspinaczkowe w Alpach i górach Wietnamu. Pełnił funkcję redaktora pisma Taternik od 1940 do 1945. Był pełniącym obowiązki prezesa Klubu Wysokogórskiego od 1957 do 1958.[2]

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj