Witold Eugeniusz Orłowski

polski lekarz, internista
Ten artykuł dotyczy Witolda Orłowskiego – internisty. Zobacz też: Witold Orłowski – okulista.

Witold Eugeniusz Orłowski (ur. 24 stycznia 1874 w Norwidpolu, zm. 2 grudnia 1966 w Warszawie) – polski lekarz internista.

Witold Eugeniusz Orłowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1874
Norwidpol
Data i miejsce śmierci 2 grudnia 1966
Warszawa
Profesor nauk medycznych
Alma Mater Wojskowa Akademia Medyczna w Petersburgu
Doktorat 12 marca 1900
Habilitacja 1903
Profesura 6 lipca 1913
Uczelnia Uniwersytet w Kazaniu
Uniwersytet Jagielloński
Uniwersytet Warszawski
Okres zatrudn. 1902 - 1961
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Order Sztandaru Pracy I klasy Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie)

ŻyciorysEdytuj

Był synem Franciszka, zarządcy majątku Tukałły Milcz urodził się w folwarku Norwidpol w powiecie borysowskim młodszym bratem Zenona. Podobnie jak brat ukończył w 1891 gimnazjum w Wilnie uzyskując złoty medal. Studiował medycynę na Wojskowej Akademii Medycznej w Petersburgu. Ukończył ja w listopadzie 1896, doktorat medycyny uzyskał 12 marca 1900, tytuł docenta uzyskał w 1903 roku, profesora nadzwyczajnego w 1907, profesora zwyczajnego w 1913 w Kazaniu. Profesor Uniwersytetu w Kazaniu (1907–1918) i Tomsku (1918–1919). W roku 1920 powołany został na katedrę medycyny wewnętrznej Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie wykładał do 1925, po czym przeniósł się do Warszawy, gdzie był profesorem i dyrektorem II. Kliniki Wewnętrznej. W Warszawie pracował przez 22 lata, od 1925 do 1947. Był pionierem fizjopatologii i biochemii w tej klinice. Wydał wiele rozpraw naukowych o charakterze doświadczalno-klinicznym z zakresu przemiany materii i przewodu pokarmowego. W 1927 został członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, rok później – jednym z członków Polskiej Akademii Umiejętności. W czasie okupacji uczestniczył w tajnym nauczaniu medycyny (zob. Warszawski Uniwersytet Medyczny w czasie II wojny światowej). Wykształcił wielu przyszłych lekarzy.

W 1943 grupa żydowskich lekarzy przekazała mu wyniki badań nad głodem prowadzonych w getcie warszawskim, co umożliwiło ich opublikowanie po zakończeniu wojny[1].

W 1951 roku został również członkiem Polskiej Akademii Nauk. Utworzył kierunki patofizjologii i biochemii w klinice chorób wewnętrznych. Był redaktorem naczelnym Polskiego Archiwum Medycyny Wewnętrznej (1928–1948). W 1959 roku został laureatem nagrody państwowej I stopnia. Otrzymał liczne doktoraty honoris causa m.in. Akademii Medycznej w Łodzi (1958) i Uniwersytetu Jagiellońskiego (1964). Był autorem przeszło 200 prac naukowych, szczególnie z zakresu kardiologii.

Pochowany na Cmentarzu Stare Powązki w Warszawie (kwatera 337-4-1)[2].

Z małżeństwa z Aliną z Trzeciakowskich pozostawił czworo dzieci: Alinę Krajewską (ur. 1905), agrotechnika i germanistkę, lektora języka niemieckiego, autorkę podręczników języka niemieckiego dla farmaceutów, lekarzy i średnich szkół medycznych, Witolda (1909–1968), inżyniera chemika, Irenę (ur. 1915), lekarza stomatologa, pracownika Akademii Medycznej w Warszawie oraz Tadeusza profesora chorób wewnętrznych, dyrektora Instytutu Transplantologii Akademii Medycznej w Warszawie. Był stryjem Olgi Teresy Mioduszewskiej anatomopatologa w Instytucie Onkologii w Warszawie.

OdznaczeniaEdytuj

1932- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski - za działalność naukową i społeczną[3]

1947- Złoty Krzyż Zasługi[4]

- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (drugi raz)

- Order Sztandaru Pracy I klasy

- Odznaka "Za wzorową pracę w służbie zdrowia"

- Order Świętego Stanisława (Rosja)

- Order Świętej Anny (Rosja)

PublikacjeEdytuj

  • Nauka o chorobach wewnętrznych (8 tomów, 1949–1958)

PrzypisyEdytuj

  1. Emil Apfelbaum (red.): Choroba głodowa. Badania kliniczne nad głodem wykonane w getcie warszawskim z roku 1942. Warszawa: American Joint Distribution Committee, 1946, s. 18.
  2. Miasto st. Warszawa - Cmentarze.
  3. M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 295
  4. M.P. z 1947 r. nr 77, poz. 504

BibliografiaEdytuj