Teodor Laskarys

generał polski pochodzenia włoskiego
Ten artykuł dotyczy generała majora wojsk litewskich. Zobacz też: Teodor I Laskarys.

Teodor Laskarys, Lascaris, hrabia (zm. 1785) – Grek, generał major wojsk litewskich w służbie polskiej.

Pochodził z rodziny weneckiej, był synem Alberta i Wiktorii Sanmartini, bratankiem biskupa Jerzego.

W 1738 przybył wraz ze stryjem biskupem do Polski. Zaciągnął się do wojsk litewskich. W 1764 uzyskał nobilitację i stopień podpułkownika. W 1774 (1778 ?) awansował na pułkownika, od 1781 był generałem majorem wojsk litewskich. Potomkowie całkowicie się spolszczyli, pozostając wierni służbie wojskowej. Służyli w armiach Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego.

W 1764 roku uzyskał polski indygenat[1].

Poślubił Annę z Zabiełłów, córkę Antoniego i Zofii z Niemirowiczów-Szczyttów, córki kasztelana mścisławskiego Józefa[2]. Ojciec gen. K. Laskarysa.

BibliografiaEdytuj

  • Franciszek Stopniak – Jerzy Laskarys, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XVI, 1971 (informacje przy życiorysie stryja)
  • Henryk P. Kosk – Generalicja polska, tom I, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001, ​ISBN 83-87103-81-0


PrzypisyEdytuj

  1. Edward Rawicz, Indygenat w Polsce za Stanisława Augusta, w: Rocznik Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu za rok 1924, Przemyśl 1924, s. 53.
  2. Niemirowiczowie-Szczyttowie h. Jastrzębiec [w:] T.Żychliński, Złota Księga Szlachty Polskiej, Rocznik IV, Poznań 1882, s. 363-364;