Otwórz menu główne

Teodor Palimąka (ur. 9 listopada 1919 w Sosnowcu, zm. 7 września 1980 w Gubinie) – działacz partyjny okresu PRL.

Teodor Palimąka
Data i miejsce urodzenia 9 listopada 1919
Sosnowiec
Data i miejsce śmierci 7 września 1980
Gubin
ambasador PRL w Syrii
Okres od 22 kwietnia 1980
do 7 września 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Działalność partyjnaEdytuj

Od lat 30. XX w. członek Komunistycznego Związku Młodzieży Polski, od 1945 członek Polskiej Partii Robotniczej, a od 1948 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1950 r. przeniesiony służbowo z Sosnowca do pracy w Wydziale Kadr KC PZPR w Warszawie. W latach 1954–1958 słuchacz w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR. W latach 1958–1959 starszy instruktor w Centralnej Radzie Związków Zawodowych. W okresie od 1959 do 1961 starszy inspektor w Wydziale Kadr KC PZPR. W latach 1961–1963 inspektor w Wydziale Organizacyjnym KC PZPR. W latach 1963–1970 był zastępcą kierownika Wydziału Organizacyjnego KC PZPR. Z kolei w latach 1970–1972 był kierownikiem Biura Spraw Kadrowych Komitetu Centralnego PZPR. Miał wówczas decydujący wpływ na obsadę stanowisk w aparacie partyjnym. Od stycznia 1972 do kwietnia 1980 był kierownikiem Wydziału Administracyjnego KC PZPR. Wydział ten sprawował nadzór nad wojskiem, bezpieczeństwem, sądownictwem oraz stosunkami państwo-kościół. Na kolejnych zjazdach PZPR był wybierany do centralnych władz partyjnych. Na IV (1964] oraz V (1968) Zjeździe PZPR wybrany w skład Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR. Z kolei na VI (1971) oraz VII (1975) Zjeździe PZPR wybrany na członka Komitetu Centralnego PZPR.

Ambasador PRL w SyriiEdytuj

22 kwietnia 1980 r. mianowany przez Radę Państwa PRL ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w Syryjskiej Republice Arabskiej. Funkcję tę pełnił jedynie przez cztery miesiące, ale nigdy formalnie nie objął tego stanowiska.

ŚmierćEdytuj

7 września 1980 zmarł w Gubinie, gdzie miał uczestniczyć w przysiędze wojskowej swego pasierba. Pochowany 10 września 1980 roku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W pogrzebie uczestniczyli przedstawiciele najwyższych władz PRL m.in. ówczesny I sekretarz KC PZPR Stanisław Kania, wicepremier Stanisław Kowalczyk, sekretarz KC PZPR Emil Wojtaszek oraz przewodniczący Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR Jerzy Muszyński.

OdznaczeniaEdytuj

Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, Orderem Odrodzenia Polski IV klasy, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej oraz innymi medalami i odznaczeniami.

BibliografiaEdytuj

  • J. Eisler, St. Trepczyński, Grudzień '70: wewnątrz "Białego domu", Wydawnictwo Colibri, 1991;
  • A. Friszke, Instytut Studiów Politycznych PAN, Wizyta Jana Pawła II w Polsce 1979: dokumenty KC PZPR i MSW, Biblioteka "Więzi", 2005;
  • BIP IPN, Katalog kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL
  • A. Paczkowski, Centrum władzy w Polsce: 1948–1970, Instytut Studiów Politycznych PAN, Warszawa 2003;
  • K. Pawlicka, Polityka władz wobec Kościoła katolickiego: (grudzień 1970-październik 1978), wydawnictwo "Trio", 2004;
  • W. Roszkowski, Historia Polski, 1914–1990, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991;
  • Tajne dokumenty: państwo-Kościół 1960–1980, Wydawnictwo Aneks 1996;
  • Trybuna Ludu, 11 września 1980;
  • C. Wilanowski, Millennium polskie: walka o rząd dusz : z Archiwum Akt Nowych, Instytut Wydawniczy "PAX", 2002