Otwórz menu główne

Teofil Świrski (ur. 5 maja 1860, zm. 19 lipca 1928 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Teofil Świrski
generał brygady generał brygady
Data urodzenia 5 maja 1860
Data i miejsce śmierci 19 lipca 1928
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 145 Pułk Strzelców Kresowych
Stanowiska dowódca pułku piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Broń Świętego Jerzego Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Medal Zwycięstwa

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 5 maja 1860[1]. 1 stycznia 1909 roku pełnił służbę w 58 Praskim Pułku Piechoty, który wchodził w skład I Brygady 15 Dywizji Piechoty i stacjonował w Mikołajowie, w ówczesnej guberni chersońskiej[2]. Na przełomie 1915 i 1916 roku dowodził 74 Stawropolskim Pułkiem Piechoty (ros. 74-й пехотный Ставропольский полк), który wchodził w skład I Brygady 19 Dywizji Piechoty. 21 lutego 1916 został przeniesiony do rezerwy oficerów przy Sztabie Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego. 25 czerwca 1916 roku objął dowództwo 469 Arzamaskiego Pułku Piechoty (ros. 469-й пехотный Арзамасский полк), który wchodził w skład 118 Dywizji Piechoty.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. 15 października 1919 roku objął dowództwo 145 Pułku Strzelców Kresowych, który wówczas znajdował się w obronie na przedmościu Skała. W listopadzie pułk pod jego dowództwem zajął Kamieniec Podolski, a następnie zorganizował obronę nad rzeką Smotrycz. W następnym miesiącu zorganizował obronę nad rzeką Muksza. 21 grudnia 1919 roku zdał dowództwo pułku[3]. W 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku[4].

26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady[5].

W ramach akcji osadnictwa wojskowego otrzymał ziemię na terenie powiatu brzeskiego[6].

Na emeryturze mieszkał w Gnieźnie[7]. Był członkiem Zarządu Okręgu III i honorowym doradcą Związku Powstańców i Wojaków w Gnieźnie oraz „błękitnym rycerzem” – członkiem honorowym Placówki Gniezno Związku Hallerczyków. Zmarł w czwartek 19 lipca 1928 roku w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, po długiej i ciężkiej chorobie[8]. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Jego żoną była Eugenia z domu de Malherbe, z którą miał synów Jerzego (1893-1940) i Wiktora (-1938).

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Oficerowie. muzeumwp.pl. [dostęp 5 kwietnia 2015].
  2. Общий список офицерским чинам русской императорской армии. Составлен по 1-е января 1909 г., Sankt Petersburg 1909, s. 242.
  3. Jan Grochot: Zarys historii wojennej 72-go Pułku Piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1930, s. 10-11.
  4. Teofil Świrski. valka.cz. [dostęp 5 kwietnia 2015].
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 738.
  6. Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 206. [dostęp 5 kwietnia 2015].
  7. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1406.
  8. Nekrologi, „Lech” Gazeta Gnieźnieńska. Codzienne pismo polityczne dla wszystkich stanów Nr 167, Gniezno niedziela 22 lipca 1928 roku, s. 7.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 64 z 17 czerwca 1925 roku, s. 320.

BibliografiaEdytuj

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • Teofil Świrski. genealogiapolska.pl. [dostęp 5 kwietnia 2015].